II SA/Wa 1559/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Dąbrowska po rozpoznaniu w dniu 18 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. M. na postanowienie Szefa Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania p o s t a n a w i a - odrzucić skargę - Dyrektor Izby Celnej w [...] w dniu [...] listopada 2009 r. aktem nr [...] , na podstawie art. 223 ust. 1 i 5 oraz art. 115 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323), mianował R. M. z dniem [...] listopada 2009 r. na stopień [...] w korpusie podoficerów Służby Celnej. W dniu 23 grudnia 2009 r. R. M. odwołał się od powyższego aktu, domagając się jego uchylenia i mianowania go na stopień [...] w korpusie oficerów młodszych Służby Celnej. Pismem z dnia [...] stycznia 2010 r. Szef Służby Celnej poinformował R. M., że mianowanie na stopień służbowy nie ma charakteru decyzji administracyjnej, a zatem od mianowania tego nie przysługuje odwołanie w trybie administracyjnym. Powołał się na przepisy rozdziału 12 ustawy o Służbie Celnej "Rozpatrywanie sporów o roszczenia funkcjonariuszy ze stosunku służbowego". Wskazał, że zgodnie z zawartymi w tym rozdziale przepisami art. 188 ust. 1 i 2 funkcjonariuszowi celnemu przysługuje środek zaskarżenia w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w przypadku wydania decyzji o przeniesieniu, powierzeniu pełnienia obowiązków służbowych na innym stanowisku, przeniesieniu na niższe stanowisko, zawieszeniu w pełnieniu obowiązków służbowych, bądź odwołania do Szefa Służby Celnej w przypadku wydania decyzji zwolnienia ze służby. Pismem z dnia 4 maja 2010 r. R. M. skierował do Szefa Służby Celnej żądanie wydania decyzji administracyjnej w przedmiocie wniesionego odwołania od aktu mianowania na stopień służbowy i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej co do istoty sprawy, a także wniósł o przeprowadzenie dowodów z dokumentów akt sprawy znajdujących się w Sądzie Rejonowym w [...] sygn. akt [...] , ewentualnie zwrócenie się do Sądu o przesłanie uwierzytelnionych odpisów przedmiotowych akt, na okoliczność niedopuszczalności drogi sądowej przed sądem powszechnym w sprawach dotyczących aktów mianowania funkcjonariusza Służby Celnej oraz wyłączności w tych sprawach drogi postępowania administracyjnego przed organami Służby Celnej. W jego ocenie akt mianowania jest decyzją administracyjną i rozpatrzenie przedmiotowego odwołania od aktu mianowania powinno nastąpić przez wydanie decyzji administracyjnej. W odpowiedzi na powyższe Szef Służby Celnej pismem z dnia [...] lutego 2010 r. podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w niniejszej sprawie, powołując się na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 maja 2009 r., sygn. akt I OSK 961/08 zawierające pogląd odnośnie rozgraniczenia właściwości roszczeń funkcjonariuszy celnych, które zachowało aktualność co do obecnie obowiązujących przepisów art. 188 ust. 1, 2 i 3 oraz art. 189 ustawy o Służbie Celnej. R. M. w dniu 4 marca 2010 r. wniósł zażalenie do Ministra Finansów na niezałatwienie sprawy przez Szefa Służby Celnej w terminie określonym w art. 35 k.p.a. Pismem z dnia 19 kwietnia 2010 r. Minister Finansów poinformował R. M., że mianowanie na stopień nie jest decyzją administracyjną, a zatem Szef Służby Celnej nie jest organem odwoławczym w sprawach dotyczących mianowania na stopień służbowy i nie jest w związku z tym podmiotem właściwym do rozpatrywania tego rodzaju spraw. W dniu 7 września 2010 r. R. M. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, za pośrednictwem Szefa Służby Celnej, na postanowienie Szefa Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od aktu mianowania. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej odrzucenie, wskazując, że wbrew twierdzeniom skarżącego postanowienie stwierdzające niedopuszczalność odwołania, nie zostało przez Szefa Służby Celnej wydane. Wskazał, że powołana przez skarżącego data i numer zaskarżonego aktu jednoznacznie wskazują, że skarga dotyczy pisma Szefa Służby Celnej wyjaśniającego skarżącemu charakter mianowania na stopień służbowy i jednocześnie wskazującego, że mianowanie to nie jest decyzją administracyjną i tym samym nie mieści się w katalogu spraw podlegających kognicji sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: W niniejszej sprawie kwestią zasadniczą jest ustalenie, czy pismo Szefa Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2010 r. jest postanowieniem, w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. W myśl art. 124 § 1 k.p.a. postanowienie powinno zawierać: oznaczenie organu administracji publicznej, datę jego wydania, oznaczenie strony lub stron albo innych osób biorących udział w postępowaniu, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, pouczenie, czy i w jakim trybie służy na nie zażalenie lub skarga do sądu administracyjnego, oraz podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego osoby upoważnionej do jego wydania. W stanie faktycznym sprawy przedmiotowe postanowienie zawiera w swej treści: oznaczenie organu, datę jego wydania, oznaczenie strony, rozstrzygniecie o niedopuszczalności wniesienia odwołania, podpis z imieniem i nazwiskiem oraz stanowiskiem osoby upoważnionej do jego wydania. Brak w nim natomiast: podstawy prawnej, uzasadnienia faktycznego i prawnego oraz pouczenia o środkach zaskarżenia. Brakujące elementy nie przekreślają jednak bytu tego postanowienia. Wskazać należy, że brak powołania podstawy prawnej w indywidualnym akcie administracyjnym, stanowi jedynie uchybienie formalne, które nie ma istotnego wpływu na wynik sprawy. W orzecznictwie stwierdza się, że braku podstawy prawnej do wydania decyzji nie należy utożsamiać z brakiem powołania podstawy prawnej w decyzji (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 15 września 2009 r., sygn. akt I SA/Kr 695/09, LEX nr 531465). Decyzja, która nie zawiera powołania podstawy prawnej, określa ją ogólnikowo lub błędnie, nie będzie wydana bez podstawy prawnej. W takim bowiem przypadku podstawa prawna realnie istnieje, lecz nie ma o niej prawidłowej informacji w decyzji administracyjnej. W tej sytuacji nie można mówić o braku podstawy prawnej do wydania tego aktu, istotne jest bowiem rzeczywiste istnienie wspomnianej podstawy (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 15 czerwca 2009 r., sygn. akt I SA/Op 380/08, LEX nr 510701). Także brak uzasadnienia faktycznego i prawnego postanowienia nie dyskwalifikuje jego istnienia. Jest to brak podlegający konwalidacji w trybie instancyjnym. Stanowi on o naruszeniu prawa, ale nie przekreśla bytu prawnego takiego postanowienia. W przedmiocie braku pouczenia o możliwości zaskarżenia wydanego postanowienia, także należy stwierdzić, iż nie jest to brak istotny, dyskwalifikujący wydane postanowienie. W tym zakresie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego przewidują szczególny tryb jego uzupełnienia, stanowi o nim art. 111 k.p.a. Tym samym w okolicznościach faktycznych sprawy skonstatować należy, że zaskarżone pismo Szefa Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2010 r. jest, w świetle poczynionych wyżej uwag, postanowieniem w rozumieniu przepisów K.p.a., które co prawda nie zawiera trzech elementów, jednak ich brak nie implikuje tezy o braku w sprawie postanowienia o stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania. Rzeczone postanowienie zostało doręczone skarżącemu. Zgodnie z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z akt sprawy nie wynika jednoznacznie, kiedy zaskarżone postanowienie z dnia [...] stycznia 2010 r. zostało doręczone skarżącemu. Jednakże, skoro R. M. w dniu 29 stycznia 2010 r. złożył do Szefa Służby Celnej żądanie wydania decyzji administracyjnej, w której odnosi się do postanowienia Szefa Służby Celnej z dnia [...] stycznia 2010 r., to uznać należy, że postanowienie to otrzymał najpóźniej w dniu 29 stycznia 2010 r. Zatem termin do złożenia skargi upłynął najpóźniej w dniu 1 marca 2010 r. Skargę do sądu administracyjnego R. M. wniósł w dniu 7 września 2010 r. Zestawiając datę doręczenia postanowienia z datą nadania skargi do Szefa Służby Celnej, mając na względzie treść art. 53 § 1 powołanej wyżej ustawy, należy stwierdzić, że skarga została wniesiona z przekroczeniem trzydziestodniowego terminu (ostatni dzień terminu do wniesienia skargi upływał w dniu 1 marca 2010 r.). W tym stanie rzeczy na mocy art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.