II SA/Wa 156/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Protokolant specjalista Elwira Sipak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), w dniu [...] listopada 2010 r. wydał postanowienie nr [...], którym stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] o cofnięciu J.P. pozwolenia na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu postanowienia organ podał, iż ww. uchybił terminowi określonemu w art. 129 § 2 Kpa, tzn. środek odwoławczy wniósł w dniu [...] września 2010 r., natomiast termin do jego wniesienia upłynął w dniu [...] września 2010 r. Powyżej określone postanowienie stało się przedmiotem skargi wniesionej przez J.P. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił, że zaskarżone postanowienie zostało wydane wskutek błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i niewyjaśnienia faktu, że został on wprowadzony w błąd co do terminu wniesienia odwołania i nieuwzględnienia faktu, że decyzja o cofnięciu mu pozwolenia na broń została sprostowana, co potwierdza jej ułomność formalnoprawną. Podnosząc powyższe zarzuty skarżący wniósł "o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi II instancji i przekazanie odwołania do rozpatrzenia Komendantowi Głównemu Policji". Skarżący wniósł również o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Rozpoznając skargę w świetle powołanych wyżej kryteriów należy uznać, iż jest ona niezasadna. Zgodnie z art. 129 § 1 Kpa, odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał decyzję. Odwołanie wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona stronie – od dnia jej ogłoszenia stronie (§ 2). Zgodnie z art. 43 Kpa, w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi (...). W rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że decyzja [...]Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] została doręczona w dniu [...] września 2010 r. (k. 122 akt administracyjnych – zwrotne potwierdzenie odbioru) żonie skarżącego i tej okoliczności skarżący nie kwestionuje. Skarżący zarzuca natomiast organowi, iż o terminie do wniesienia środka zaskarżenia został błędnie pouczony podczas rozmów telefonicznych w dniu [...] września 2010 r. i w dniu [...] września 2010 r. przez pracowników organu. Jednakże poza twierdzeniem skarżącego, w aktach sprawy brak jest jakiekolwiek dowodu na tę okoliczność. Zdaniem Sądu, okoliczności podnoszone przez skarżącego w skardze, a w szczególności te, które dotyczą błędu w decyzji o cofnięciu skarżącemu pozwolenia na broń palną myśliwską (błąd w imieniu ojca skarżącego), nie mogą mieć żadnego wpływu na fakt, iż skarżący uchybił terminowi do wniesienia przysługującego mu środka zaskarżenia. Tym bardziej, iż doręczona żonie skarżącego decyzja I instancji zwierała prawidłowe pouczenie co do środka zaskarżenia, sposobu i terminu jego wniesienia. Podkreślić należy, ze warunkiem skuteczności czynności procesowej (wniesienie środka zaskarżenia) jest zachowanie ustawowego terminu. Uchybienie w tym zakresie powoduje bezskuteczność czynności, czego następstwem jest ostateczność decyzji organu pierwszej instancji. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie, gdyż organ odwoławczy, po wniesieniu środka zaskarżenia był zobowiązany zbadać, czy nie doszło do naruszenia terminu. Skoro organ stwierdził uchybienie terminu, to był zobowiązany wydać postanowienie o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania i takie postanowienie w rozpoznawanej sprawie organ wydał. Wprawdzie w art. 58 Kpa przewidziana jest możliwość przywrócenia terminu do dokonania czynność, której strona nie dokonała w ustawowym terminie, jednakże takiego żądania skarżący nie zgłosił, brak było więc możliwości procesowania w tym zakresie. W świetle powyższego stwierdzić należy, że zaskarżone postanowienie prawa nie narusza, a podniesione w skardze zarzuty nie mogły zostać uwzględnione, gdyż nie znajdują one potwierdzenia w materiale dowodowym sprawy. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151, art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.