II SA/Wa 156/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w sprawie ze skargi P. K. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji postanawia - odmówić wstrzymania wykonania rozkazu personalnego. Pismem z dnia 02 stycznia 2015 r. P. K., reprezentowany przez pełnomocnika, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji, w treści której zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu jej wykonania. Oznacza to, że obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy, a nie na Sądzie. Sąd jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić, w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Należy stwierdzić, iż w postępowaniu wszczętym z wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd nie ocenia legalności zaskarżonego orzeczenia. Skarżący swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozkazu personalnego uzasadnił tym, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje nieodwracalne skutki w postaci wydalenia ze służby. Skarżący zwrócił uwagę, że wprawdzie ustawa o Policji przewiduje możliwość przywrócenia policjanta do służby w przypadku uchylenia lub stwierdzenia nieważności decyzji o wydaleniu ze służby, to jednak – zgodnie z art. 42 ust. 5 ustawy o Policji – w takim przypadku policjant ma jedynie ograniczone uprawnienia do żądania świadczenia pieniężnego stanowiącego ekwiwalent uposażenia za czas poza służbą. Przesłanką wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Dla wykazania – na podstawie art. 61 § 3 ppsa – że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków nie jest wystarczające samo stwierdzenie strony. Wniosek strony skarżącej dla uznania jego zasadności powinien zostać poparty stosowną argumentacją. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Zdaniem Sądu, skarżący nie uprawdopodobnił, aby wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego mogło spowodować wystąpienie jednej z przesłanek dopuszczalności wstrzymania jego wykonania. Powołane przez skarżącego w niniejszej sprawie okoliczności nie prowadzą do takich konsekwencji. Wprawdzie zwolnienie ze służby w Policji wywołuje negatywne konsekwencje dla skarżącego (zwolnienie ze służby wiąże się z utratą świadczeń wynikających ze stosunku służbowego, a ewentualna długotrwała procedura odwoławcza może oznaczać pozbawienie środków egzystencji), niemniej jednak nie uzasadnia to poglądu, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Biorąc pod uwagę argumentację skarżącego wskazać należy na treść art. 42 ust. 1 ustawy o Policji, zgodnie z którym uchylenie lub stwierdzenie nieważności decyzji o zwolnieniu ze służby w Policji z powodu jej wadliwości stanowi podstawę przywrócenia do służby na stanowisko równorzędne. Natomiast zgodnie z ust. 4 ww. art., prawo do uposażenia powstaje z dniem podjęcia służby, chyba że po zgłoszeniu do służby zaistniały okoliczności usprawiedliwiające niepodjęcie tej służby. W myśl ust. 5 ww. art., policjantowi przywróconemu do służby przysługuje za okres pozostawania poza służbą świadczenie pieniężne równe uposażeniu na stanowisku zajmowanym przed zwolnieniem, nie więcej jednak niż za okres 6 miesięcy i nie mniej niż za 1 miesiąc. Takie samo świadczenie przysługuje osobie, o której mowa w ust. 3. W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia, że wykonanie zaskarżonego rozkazu personalnego spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.