II SA/Wa 1560/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Danuta Kania (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi K. K. na decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wypłaty nagrody rocznej za 2011 r. oddala skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 125 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.), dalej: "ustawa o ABW oraz AW", § 2 ust. 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 143, poz. 1034), dalej: "rozporządzenie", utrzymał w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. w przedmiocie odmowy wypłaty K. K. nagrody rocznej za rok 2011. W uzasadnieniu organ wskazał, iż pismem z dnia [...] maja 2011 r. K. K. wystąpił do Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o wydanie decyzji w przedmiocie wypłaty nagrody rocznej za rok 2011. W odpowiedzi na powyższe pismo Dyrektor Biura Kadr ABW, pismem z dnia [...] maja 2011 r. nr [...] poinformował wnioskodawcę, iż brak jest podstaw do wydania decyzji administracyjnej w przedmiotowej sprawie. Następnie, pismem z dnia 26 stycznia 2012 r., po uprzednim bezskutecznym wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, K. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na bezczynność Szefa ABW w przedmiocie wypłaty nagrody rocznej za rok 2011, wnosząc o wydanie decyzji w przedmiotowej sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 15 maja 2012 r., sygn. akt II SAB/Wa 84/12 zobowiązał Szefa ABW do rozpatrzenia wniosku K. K. o wypłatę nagrody rocznej za rok 2011, w terminie 30 dni liczonym od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Wobec powyższego, decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2014 r. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, działając na podstawie art. 125 ustawy o ABW oraz AW oraz § 2 ust. 4 w zw. z § 7 ust. 3 rozporządzenia, odmówił K. K. wypłaty nagrody rocznej za rok 2011. W uzasadnieniu organ wskazał, iż decyzja w przedmiocie przyznania funkcjonariuszowi nagrody rocznej ma charakter uznaniowy. Stwierdził, że w niniejszej sprawie przesłanką stanowiącą podstawę odmowy wypłaty proporcjonalnej nagrody rocznej za rok 2011 jest fakt przebywania przez funkcjonariusza w tym roku na długotrwałych zwolnieniach lekarskich, które obejmowały okres od pierwszego dnia tego roku aż do [...] maja 2011 r., czyli do dnia zwolnienia ze służby. Zauważył, iż prawo do nagrody rocznej powiązane jest z rzeczywistym (faktycznym) wykonywaniem obowiązków przez funkcjonariusza. Funkcjonariusz, przebywając na zwolnieniu lekarskim, nie wykonuje żadnych czynności służbowych, zaś sam fakt "bycia" funkcjonariuszem ABW nie jest wystarczającą przesłanką do nagradzania za służbę, która de facto nie była przez niego świadczona. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2014 r. K. K. zwrócił się do Szefa ABW o ponowne rozpatrzenie sprawy w przedmiocie odmowy wypłaty nagrody rocznej za rok 2011. W motywach wniosku zakwestionował pogląd, że prawo do nagrody rocznej ma charakter uznaniowy. Podniósł, iż na podstawie delegacji ustawowej zawartej w art. 125 ust. 2 ustawy o ABW oraz AW warunki przyznawania nagród rocznych, uznaniowych i zapomóg określa rozporządzenie, które wyraźnie wskazuje, że prawo do nagrody rocznej przysługuje funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego, bez względu na przypadające w tym czasie absencje spowodowane chorobą funkcjonariusza. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Motywując powołaną na wstępie decyzję wskazał, iż zgodnie z art. 125 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi. Ustęp 2 ww. przepisu zawiera delegację ustawową wskazującą Prezesa Rady Ministrów jako organ upoważniony do określenia warunków przyznawania powyższych świadczeń, odrębnie dla każdej Agencji. Zgodnie z § 2 ust. 1 wydanego na podstawie tej delegacji rozporządzenia, funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego, przyznaje się nagrodę roczną w wysokości 50% jednomiesięcznego uposażenia. Natomiast funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez część roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną proporcjonalnie do liczby miesięcy kalendarzowych w tym roku, za który funkcjonariuszowi przysługiwało uposażenie (§ 2 ust. 2). Powyższy przepis, jako bezwzględną przesłankę nabycia prawa do nagrody rocznej, wskazuje konieczność faktycznego pełnienia przez funkcjonariusza ABW służby, a nie jedynie pozostawanie w stosunku służbowym, z uwagi na użyte w tym przepisie sformułowanie "przyznaje się" nagrodę roczną, a nie "przysługuje" nagroda roczna. Użycie w art. 125 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW wyrażenia "mogą być przyznawane" przesądza o uznaniowości przyznania funkcjonariuszowi świadczenia pieniężnego w postaci nagrody rocznej. Następnie organ wskazał, iż z notatki służbowej z dnia [...] maja 2014 r., sporządzonej w następstwie przeglądu dokumentacji kadrowej K. K., dotyczącej jego nieobecności w służbie w latach 2009 - 2011 wynika, że K. K. w 2011 r., będąc funkcjonariuszem Delegatury ABW w B., przez 126 dni kalendarzowych w 2011 r. przebywał na zwolnieniach lekarskich. Z dniem [...] maja 2011 r. ww. został zwolniony ze służby w ABW i od początku tego roku kalendarzowego do dnia zwolnienia ze służby przebywał na zwolnieniach lekarskich, a zatem w 2011 r. był stale nieobecny w służbie. Oznacza to, że w 2011 r. K. K. faktycznie nie pełnił służby, gdyż przebywał na długotrwałych zwolnieniach lekarskich. Zdaniem organu, z treści art. 63 ust. 1 i 2 ustawy o ABW oraz AW można wywieść, że choroba powoduje zaprzestanie służby przez funkcjonariusza. Ustawodawca, używając w tym przepisie sformułowania "zaprzestanie służby z powodu choroby" wskazał, że przebywanie przez funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim jest równoznaczne z zaprzestaniem pełnienia przez niego służby, choć nadal pozostaje on w stosunku służbowym. Organ podkreślił, iż prawo do nagrody rocznej, będące swoistym rodzajem nagrody czy premii za całoroczne, faktyczne pełnienie służby, nie może być uznane za świadczenie o charakterze obligatoryjnym. Czym innym jest bowiem prawo do uposażenia z tytułu zaprzestania służby z powodu choroby, czym innym natomiast prawo do nagrody rocznej za ten okres nieobecności w służbie. Prawo do nagrody rocznej powiązane jest bowiem z rzeczywistym wykonywaniem obowiązków służbowych przez funkcjonariusza. Zdaniem organu, nie można zgodzić się z argumentacją skarżącego, iż jedynie przepisy § 5 oraz § 6 rozporządzenia wskazują na zamknięty katalog przesłanek, których spełnienie skutkuje niewypłaceniem nagrody rocznej funkcjonariuszowi, albowiem ze względu na nieobecność w służbie K. K. przez okres 126 dni w 2011 r. żadna z tych przesłanek nie mogła wystąpić. Końcowo organ podkreślił, iż nagroda roczna ma charakter premii, której celem jest wyrażenie przez przełożonych aprobaty dla sposobu realizowania przez funkcjonariusza obowiązków służbowych. W odróżnieniu od prawa do uposażenia zasadniczego, przyznanie jej powinno być uzależnione zarówno od należytego wywiązywania się z obowiązków służbowych, jak również od czasookresu ich wykonywania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] lipca 2014 r. K. K. zarzucił naruszenie: - art. 125 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW, poprzez jego niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, iż nagroda roczna ma charakter uznaniowy, - przepisów rozporządzenia, poprzez ich niewłaściwą wykładnię, polegającą na przyjęciu, że w niniejszej sprawie nie ma ono zastosowania. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] maja 2014 r. oraz zasądzenie kosztów postępowania. W motywach skargi skarżący wskazał, iż wbrew twierdzeniom organu, użyte w art. 125 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW sformułowanie "przyznaje się", nie przesądza o uznaniowości nagrody rocznej. Gdyby bowiem ustawodawca zamierzał nadać nagrodzie rocznej taki walor, nie rozdzielałby ustawowo nagród na roczne i uznaniowe. To te ostatnie służą wyrażeniu przez przełożonych uznania i aprobaty dla sposobu realizowania przez funkcjonariusza obowiązków służbowych. Nagroda roczna natomiast to stały element uposażenia funkcjonariusza, który należy wypłacić po spełnieniu przez funkcjonariusza enumeratywnie wymienionych warunków. Skarżący zaznaczył, iż ustawodawca przyznał prawo do nagrody rocznej za okresy pozostawania w służbie, za wyjątkiem sytuacji, o których mowa w rozporządzeniu. Jeżeli intencją ustawodawcy byłoby wskazanie okresu pozostawania na zwolnieniu lekarskim, jako okresu nie wliczanego do okresu służby, od którego zależy wysokość nagrody rocznej, zamieściłby stosowny zapis w ww. rozporządzeniu. W kolejnych przepisach rozporządzenia ustawodawca wyraźnie wskazuje, w jakich przypadkach nagroda roczna podlega obniżeniu (§ 5), a w jakich nie jest wypłacana (§ 6). Przepisy te nie dają podstaw to działania organu w granicach uznania administracyjnego. Skarżący podkreślił, iż nagroda roczna jest świadczeniem pieniężnym, dodatkowym uposażeniem funkcjonariusza w określonej rozporządzeniem wysokości. Jest uposażeniem wliczanym, zgodnie z art. 5 ust. 1 w zw. z art. 3 ust. 1 pkt 8 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (...) (Dz. U. z 2013 r., poz. 667 ze zm.), do podstawy wymiaru emerytury lub renty - w przeciwieństwie do nagród uznaniowych i zapomóg, które wliczane nie są. Zdaniem skarżącego, pozostawał on w służbie również w czasie przebywania na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby - jak orzekła Komisja Lekarska - związanej ze służbą. W świetle powyższego, odmowa wypłaty nagrody rocznej jest niezgodna z obowiązującym prawem. W odpowiedzi na skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 4 listopada 2014 r. pełnomocnik skarżącego podtrzymał zarzuty i wnioski skargi. Nadto zauważył, że nagroda roczna nie ma charakteru uznaniowego i nie stanowi formy wyróżnienia funkcjonariusza za nienaganną służbę - temu bowiem służą nagrody uznaniowe. O roszczeniowym charakterze nagrody rocznej przesądził ustawodawca wyliczając ją obok nagród uznaniowych i zapomóg. Gdyby ustawodawca chciał traktować nagrodę roczną jako nagrodę uznaniową, nie tworzyłby dodatkowych kategorii świadczeń. Rozporządzenie posługuje się sformułowaniem "przyznaje się" nagrodę roczną, nie zaś "może być przyznana", co wskazywałoby na fakultatywny charakter świadczenia. W piśmie procesowym z dnia 5 grudnia 2014 r. pełnomocnik organu podtrzymał stanowisko zawarte w odpowiedzi na skargę. Wskazał, iż § 2 ust. 1 rozporządzenia, jako bezwzględną przesłankę nabycia prawa do nagrody rocznej, wskazuje konieczność faktycznego pełnienia służby przez funkcjonariusza ABW, a nie jedynie pozostawania w stosunku służbowym, a użyte w tym przepisie sformułowanie "przyznaje się", a nie "przysługuje", przesądza o uznaniowym charakterze takiej decyzji. W ocenie organu, prawo do nagrody rocznej powiązane jest z rzeczywistym wykonywaniem obowiązków służbowych przez funkcjonariusza. Nie ulega zatem wątpliwości, że przełożony funkcjonariusza jest pozbawiony możliwości oceny jego służby w okresie przebywania funkcjonariusza na zwolnieniu lekarskim. W przypadku funkcjonariusza, który nie pełnił służby w danym roku kalendarzowym, nie można stosować przesłanek do obniżenia bądź nieprzyznania nagrody rocznej wskazanych w § 5 oraz 6 rozporządzenia, ponieważ ze względu na jego nieobecność w służbie, żadna z tych przesłanek nie mogła wystąpić. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na ocenie zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie natomiast do art. 134 § 1 i § 2 p.p.s.a. sąd dokonując oceny zaskarżonego aktu rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. Oceniając niniejszą sprawę w świetle powyższych kryteriów, Sąd uznał, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nie naruszają prawa. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji w przedmiocie odmowy wypłaty skarżącemu – K. K. nagrody rocznej za 2011 rok, stanowił przepis art. 125 ust. 1 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2010 r. Nr 29, poz. 154 ze zm.) oraz przepisy, wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 125 ust. 2 ww. ustawy - rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 sierpnia 2006 r. w sprawie warunków przyznawania funkcjonariuszom Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego nagród rocznych, nagród uznaniowych i zapomóg (Dz. U. Nr 143, poz. 1034) w brzmieniu obowiązującym w okresie objętym wnioskiem o wypłatę nagrody rocznej. Zgodnie z art. 125 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW funkcjonariuszowi mogą być przyznawane nagrody roczne, uznaniowe i zapomogi. Z kolei w myśl § 2 ust. 1 ww. rozporządzenia funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną w wysokości 50% jednomiesięcznego uposażenia. Funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez część roku kalendarzowego nagrodę roczną przyznaje się proporcjonalnie do liczby miesięcy kalendarzowych służby w tym roku, za który funkcjonariuszowi przysługiwało uposażenie (ust. 2). Natomiast funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby przyznaje się nagrodę roczną w wysokości jednomiesięcznego uposażenia proporcjonalnie do liczby miesięcy kalendarzowych służby pełnionej w roku zwolnienia ze służby. Przepisy § 5 - 8 stosuje się odpowiednio (ust. 4). W świetle powyższych przepisów oceny Sądu w pierwszej kolejności wymagało stanowisko zaprezentowane przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, zgodnie z którym przyznanie funkcjonariuszowi ABW świadczenia pieniężnego w postaci nagrody rocznej ma charakter uznaniowy. Zdaniem Sądu, stanowisko to nie zasługuje na aprobatę. Organ błędnie bowiem wywodzi ową uznaniowość z treści art. 125 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW. Użyte w tym przepisie sformułowanie "mogą być przyznawane" odnosi się w istocie do wymienionych w nim świadczeń, tj. nagród rocznych, uznaniowych i zapomóg. Ustawodawca w tej normie prawnej nie mógł użyć stanowczego sformułowania, gdyż to powodowałoby konieczność łącznego przyznawania wszystkich przedmiotowych świadczeń. O przyjęciu przez organ błędnego poglądu co do uznaniowego charakteru nagrody rocznej w oparciu o ww. przepis świadczy również to, że ustawodawca rozróżnił w nim dwa odrębne świadczenia: nagrody roczne oraz nagrody uznaniowe. Gdyby zaś istotnie nagroda roczna miała charakter uznaniowy, to nie musiałaby być oddzielnie wymieniana w przedmiotowym przepisie. Racjonalny ustawodawca nie umieszczałby bowiem w jednym przepisie dwóch równorzędnych sobie i identycznych świadczeń. Dodatkowo za przyjęciem, że nagroda roczna nie ma charakteru uznaniowego, świadczy treść powołanego wyżej § 2 ust. 1 rozporządzenia, zgodnie z którym "funkcjonariuszowi pełniącemu służbę przez okres roku kalendarzowego przyznaje się nagrodę roczną (...)". Sformułowanie "przyznaje się" świadczy niewątpliwie o tym, że nagroda roczna jest świadczeniem należnym z mocy samego prawa - po zaistnieniu wskazanych w ustawie i rozporządzeniu przesłanek - nie jest natomiast uzależniona od subiektywnej oceny przełożonego. Oceny Sądu w niniejszej sprawie wymagała również - zasadnicza dla podjętego przez organ rozstrzygnięcia - kwestia, a mianowicie, czy okres pozostawania funkcjonariusza ABW na zwolnieniu lekarskim podlega uwzględnieniu przy ustalaniu wymiaru należnej nagrody rocznej. W ocenie tutejszego Sądu, treść art. 125 ust. 1 ustawy o ABW oraz AW oraz treść § 2 ust. 1 - 2 oraz ust. 4 rozporządzenia, świadczą niezbicie o tym, że okresu pozostawania na zwolnieniu lekarskim nie wlicza się do wymiaru przedmiotowego świadczenia pieniężnego. Istota zwolnienia lekarskiego polega bowiem na tym, że w tym okresie funkcjonariusz, z uwagi na zły stan zdrowia, nie pełni służby. Sam zaś fakt pozostawania w stosunku służbowym nie przesądza o prawie do nagrody rocznej. Prawodawca, w § 2 ust. 1 rozporządzenia posłużył się bowiem zwrotem "funkcjonariuszowi pełniącemu służbę (...) przyznaje się nagrodę roczną". Również w § 2 ust. 4 rozporządzenia, uzależnił przyznanie - w określonej wysokości - nagrody rocznej funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby od liczby miesięcy kalendarzowych "służby pełnionej w roku zwolnienia ze służby". W ten sposób odniósł się więc wyłącznie do materii faktycznego pełnienia służby, a więc rzeczywistego wykonywania zadań służbowych. Zadania służbowe może zaś wykonywać jedynie funkcjonariusz zdolny do pełnienia służby, tj. do wykonywania obowiązków służbowych - a więc zdrowy - nie zaś taki, który przebywa na zwolnieniu lekarskim. Dokonując wykładni powyższego zwrotu - "funkcjonariusz pełniący służbę" - zasadnym jest także odniesienie się do normy art. 63 ustawy o ABW oraz AW, z której treści wynika, że choroba powoduje zaprzestanie służby przez funkcjonariusza. Skoro zaś taki skutek choroby funkcjonariusza ustawodawca przewidział w przepisie art. 63 ww. ustawy, to brak jest przekonujących argumentów, mogących świadczyć o tym, aby racjonalny ustawodawca zamierzał inaczej tłumaczyć materię "pełnienia służby" przy konstruowaniu norm wydanego na podstawie art. 125 ust. 2 tej ustawy rozporządzenia wykonawczego. Ustawa, co do zasady, jest jednolitym aktem prawnym. Stąd więc jej wykładni oraz wykładni przepisów rozporządzenia nie sposób dokonywać w oderwaniu od całości regulacji danej instytucji z pominięciem definicji użytej już w ustawie przez ustawodawcę. W świetle powyższego nie można uznać za trafne zarzutów skargi oraz pisma procesowego skarżącego z dnia 4 listopada 2014 r., iż organ orzekający dokonał błędnej wykładni przepisów rozporządzenia, której konsekwencją jest uzależnienie wypłaty funkcjonariuszowi ABW nagrody rocznej od okoliczności faktycznego wykonywania przez niego czynności służbowych w danym roku kalendarzowym. Prawo do nagrody rocznej, jak wynika z powołanych wyżej przepisów, jest bowiem powiązane z rzeczywistym wykonywaniem obowiązków służbowych przez funkcjonariusza. Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny niniejszej sprawy, wskazać należy, że skarżący został zwolniony ze służby w Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dniem [...] maja 2011 r. Zgodnie z treścią cytowanego powyżej § 2 ust. 4 rozporządzenia, funkcjonariuszowi zwalnianemu ze służby przyznaje się nagrodę roczną w wysokości jednomiesięcznego uposażenia proporcjonalnie do liczby miesięcy kalendarzowych służby pełnionej w roku zwolnienia ze służby. Przepisy § 5 - 8 stosuje się odpowiednio. Z akt sprawy wynika, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim nieprzerwanie od [...] stycznia 2011 r. do dnia zwolnienia ze służby. Nie pełnił zatem w ogóle służby, tj. nie wykonywał czynności służbowych, w roku zwolnienia ze służby. Tym samym brak było podstaw do przyznania skarżącemu nagrody rocznej na zasadach przewidzianych w ww. przepisie. Zaprzestanie pełnienia służby przez skarżącego na skutek przebywania na zwolnieniu lekarskim przez okres ponad czterech miesięcy - do dnia zwolnienia ze służby, czyniły zasadnym rozstrzygnięcie Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego o odmowie wypłaty skarżącemu nagrody rocznej za rok 2011. Powyższej oceny nie zmienia okoliczność, iż na mocy orzeczenia Centralnej Komisji Lekarskiej ABW z dnia [...] lutego 2011 r. skarżący został uznany za trwale niezdolnego do służby w ABW. U podstaw odmowy wypłaty nagrody rocznej za rok 2011 leżała bowiem zobiektywizowana przesłanka niepełnienia przez skarżącego służby (niewykonywania obowiązków służbowych), nie zaś fakt stwierdzenia u skarżącego określonego schorzenia powodującego niezdolność do służby w ABW. W okolicznościach niniejszej sprawy nie mogły znaleźć zastosowania przesłanki obniżenia bądź nieprzyznania nagrody rocznej wymienione w § 5 - 7 rozporządzenia, skoro podjęte w sprawie rozstrzygnięcie zostało zdeterminowane zaistnieniem przesłanki faktycznego niepełnienia przez skarżącego służby w ABW w ww. okresie. Mając na względzie, iż zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego oraz reguł postępowania administracyjnego, zaś argumenty skargi nie zasługują na uwzględnienie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.