II SA/Wa 1560/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Asesor WSA Joanna Kruszewska-Grońska, Protokolant specjalista Maria Zawada po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi T. S. na pismo P. Urzędu P. w P. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy skierowania osoby bezrobotnej na szkolenie postanawia: odrzucić skargę Dnia [...] kwietnia 2019 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wpłynął wniosek, złożony przez Pana T. S. (skarżący, wnioskodawca) o skierowanie na szkolenie indywidualne w ramach projektu "Aktywizacja osób młodych pozostających bez pracy w powiecie [...] (III)" współfinansowanego przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój, w zakresie "[...]", wniosek opiewał w przybliżeniu na kwotę 11.700,00 zł. W dniu [...] kwietnia 2019 r. Powiatowy Urząd Pracy wysłał do skarżącego informację o negatywnym rozpatrzeniu wniosku, którą Pan S. odebrał [...] maja 2019 r. Organ wskazał, że wyżej wymieniony projekt skierowany był do osób do 30 roku życia, zamieszkujących teren powiatu piaseczyńskiego, natomiast wnioskodawca we wniosku oraz w oświadczeniach uczestnika przystępującego do projektu podał adres warszawski, tym samym nie kwalifikował się do projektu. Ponadto zgodnie z naborem na szkolenia indywidualne w ramach projektu [...], ze względu na racjonalność wydatkowania środków publicznych, koszt szkolenia nie mógł przekroczyć kwoty 8.000,00 zł. Dnia [...] czerwca 2019 r. wpłynęło do urzędu "odwołanie od decyzji Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...].04.2019r, odmawiającej skierowania na szkolenie dla osób młodych pozostających bez pracy". Dnia [...] czerwca 2019 r. PUP [...], w odpowiedzi na "odwołanie", wysłał do Pana S. informację podtrzymującą stanowisko o negatywnym rozpatrzeniu wniosku. W dniu [...]czerwca 2019 r. do Powiatowego Urzędu Pracy w [...] wpłynęła skarga Pana T. S. na "decyzję" z dnia [...] kwietnia 2019 r. Skarżący domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji i skierowania na szkolenie z dofinansowaniem do 8000 zł. W uzasadnieniu skargi wskazał, że pismo z dnia [...] kwietnia 2019 r. stanowi w istocie decyzję, gdyż zarówno skierowanie jak i odmowa skierowania na wskazane przez bezrobotnego szkolenie rozstrzyga konkretną sprawę należącą do spraw z zakresu administracji publicznej, a adresat może się od niej odwołać, stosując środki przewidziane w prawie. Odnosząc się do argumentów przytoczonych w motywach decyzji wskazał, że faktycznie we wniosku podał [...] jako miejsce swojego zamieszkania, jednak na stałe zamieszkuje w [...] i właśnie na adres w [...] organ wysyłał odpowiedź na wniosek. Urząd Pracy w sposób nieuzasadniony przyjął, że skarżący jest mieszkańcem [...] wyłącznie w oparciu o wskazanie adresu jedynie wskazanego dla doręczeń. Podkreślił, że urząd wskazał jako przemawiający przeciwko uwzględnieniu jego wniosku fakt wskazania kosztu szkolenia w kwocie 11.700 złotych. Skarżący podkreślił, że jego prośba o dofinansowanie szkolenia ograniczała się do możliwej według przepisów kwoty, oczekiwał dofinansowania w kwocie 8.000 złotych (resztę mieli sfinansować rodzice). Podkreślił, że wniosek został faktycznie sporządzony z pomocą asystenta Urzędu Pracy, który zasugerował takie właśnie sformułowanie. W odpowiedzi na skargę Powiatowy Urząd Pracy w [...] wniósł o jej odrzucenie ewentualnie oddalenie. W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę wskazał między innymi, że skierowanie na szkolenie ma charakter fakultatywny, w związku z czym odpowiedź nie jest wydawana w formie decyzji administracyjnej, a samo złożenie wniosku nie oznacza zakwalifikowania na szkolenie, o czym informację zawarto w formularzu wniosku. Organ wskazał ponadto na treść art. 9 ust. 1 pkt 14 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy z dnia 20 kwietnia 2004 r. (Dz.U. z 2018r. poz.1265 ze zm.), zgodnie z którym do zadań samorządu powiatu w zakresie polityki rynku pracy należy: wydanie decyzji o: a) uznaniu lub odmowie uznania danej osoby za bezrobotną oraz utracie statusu bezrobotnego, b) przyznaniu, odmowie przyznania, wstrzymaniu lub wznowieniu wypłaty oraz utracie lub pozbawieniu prawa do zasiłku, stypendium i innych finansowanych z Funduszu Pracy świadczeń, niewynikających z zawartych umów, c) obowiązku zwrotu nienależenie pobranego zasiłku, stypendium, innych nienależnie pobranych świadczeń lub kosztów szkolenia i przygotowania zawodowego dorosłych finansowanych z Funduszu Pracy, d) odroczeniu terminu spłaty, rozłożeniu na raty lub umorzeniu części albo całości nienależnie pobranego świadczenia udzielonego z Funduszu Pracy, należności z tytułu zwrotu refundacji lub przyznanych jednorazowych środków, o których mowa w art.46 oraz innych świadczeń finansowanych z Funduszu Pracy, o których mowa w art. 76 ust. 7a. Organ podkreślił, że skierowanie na szkolenie ma charakter fakultatywny, w związku z czym odpowiedź nie jest wydawana w formie decyzji administracyjnej, a samo złożenie wniosku nie oznacza zakwalifikowania na szkolenie, o czym informację zawarto w formularzu wniosku. Jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] stycznia 2020 r., z osobami zakwalifikowanymi na szkolenia w ramach projektu "Aktywizacja osób młodych pozostających bez pracy w powiecie [...] (III)" współfinansowanego przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój, w zakresie "[...]", zawierana jest umowa cywilnoprawna. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a.") ustawa ta normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych. Sądy administracyjne, stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej (...). Pismo Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] kwietnia 2019 r. oraz z dnia [...] czerwca 2019 r. zawierające stanowisko co do braku zgody na skierowanie i sfinansowanie kosztów szkolenia indywidualnego, nie należą do żadnej z kategorii spraw przewidzianych w powołanym wyżej przepisie. W tym miejscu ponadto należy zwrócić uwagę, że projekt "Aktywizacja osób młodych pozostających bez pracy w powiecie [...] (III)" współfinansowany jest przez Unię Europejską ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego w ramach Programu Operacyjnego Wiedza Edukacja Rozwój, w zakresie "[...]". Kwestie związane z realizacją programów operacyjnych reguluje ustawa z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.). Stosownie do treści art. 1 ust. 1, ustawa określa zasady prowadzenia polityki rozwoju, podmioty prowadzące tę politykę oraz tryb współpracy między nimi. W art. 5 wskazano, że użyte w ustawie określenia oznaczają: beneficjent – osobę fizyczną, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której ustawa przyznaje zdolność prawną, realizującą projekty finansowane z budżetu państwa lub ze źródeł zagranicznych na podstawie decyzji lub umowy o dofinansowanie projektu (art. 5 pkt 1); instytucja zarządzająca - właściwego ministra, ministra właściwego do spraw rozwoju regionalnego lub, w przypadku regionalnego programu operacyjnego, zarząd województwa, odpowiedzialnych za przygotowanie i realizację programu operacyjnego (art. 5 pkt 2); instytucja pośrednicząca - organ administracji publicznej lub inną jednostkę sektora finansów publicznych, której została powierzona, w drodze porozumienia zawartego z instytucją zarządzającą, część zadań związanych z realizacją programu operacyjnego; instytucja pośrednicząca pełni funkcje instytucji pośredniczącej w rozumieniu art. 2 pkt 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (Dz.Urz. UE L 210 z 31.07.2006, str. 25-78) (art. 5 pkt 3); instytucja wdrażająca - podmiot publiczny lub prywatny, któremu na podstawie porozumienia lub umowy została powierzona, w ramach programu operacyjnego, realizacja zadań odnoszących się bezpośrednio do beneficjentów; instytucja wdrażająca (instytucja pośrednicząca II stopnia) pełni również funkcje instytucji pośredniczącej w rozumieniu art. 2 pkt 6 rozporządzenia Rady (WE) nr 1083/2006 z dnia 11 lipca 2006 r. ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1260/1999 (art. 5 pkt 4); projekt - przedsięwzięcie realizowane w ramach programu operacyjnego na podstawie decyzji lub umowy o dofinansowanie, zawieranej między beneficjentem a instytucją zarządzającą, instytucją pośredniczącą lub instytucją wdrażającą (art. 5 pkt 9). Podstawę dofinansowania projektu stanowi umowa o dofinansowanie projektu zawarta z beneficjentem przez instytucję zarządzającą albo działającą w jej imieniu instytucję pośredniczącą lub instytucję wdrażającą albo decyzja, o której mowa w art. 28 ust. 2. Umowa albo decyzja, o których mowa w ust. 1, określają warunki dofinansowania projektu, a także prawa i obowiązki beneficjenta z tym związane (art. 30 ust. 1 i 2 ustawy). Mając powyższe na uwadze należy dojść do wniosku, że prawa i obowiązki uczestników projektu, czyli osób bezrobotnych, które zostały zakwalifikowane do projektu nie są załatwiane decyzjami administracyjnymi, czy postanowieniami wydawanymi w oparciu o przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Uprawnienia uczestników projektu regulowane są bowiem w istocie w oparciu o umowę zawartą pomiędzy Instytucją Wdrażającą (Instytucją Pośredniczącą II stopnia), a beneficjentem, która była podstawą otrzymania przez Powiat środków na realizację projektu. To zaś wyklucza możliwość wydania decyzji lub postanowienia. Ponadto, co najistotniejsze ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wskazuje, że beneficjent realizujący projekt na mocy umowy z Instytucją Wdrażającą (Instytucją Pośredniczącą II stopnia) wydaje decyzje lub postanowienia w odniesieniu do osób będących uczestnikami projektu. Dodatkowo podnieść należy, że do postępowania w zakresie ubiegania się oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 37 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju). Beneficjent realizujący projekt nie rozstrzyga również o uprawnieniach uczestników projektu w formie innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Przyjąć należy, że z aktem lub czynnością w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy ma do czynienia w przypadku, gdy "dany akt lub czynność ustala (odmawia ustalenia), stwierdza (odmawia stwierdzenia), potwierdza (odmawia potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązku określonego przepisami prawa administracyjnego. Musi więc istnieć ścisły związek między ustaleniem, stwierdzeniem lub ich potwierdzeniem (oraz ich odmowami), a możliwością realizacji uprawnienia (lub obowiązku), wynikającego z przepisu prawa" (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz str. 61). Z przytoczonego stanowiska doktryny wynika, że z aktem lub inną czynnością mamy do czynienia tylko wtedy, gdy dotyczą one konkretyzacji praw i obowiązków wynikających z przepisów prawa administracyjnego dokonywanych przez organ administracji. Tymczasem w sprawie żaden przepis ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju nie wskazuje, że beneficjent realizujący projekt rozstrzyga sprawy związane z uprawnieniami uczestników projektu poprzez wydanie innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Beneficjent bowiem nie wydaje aktu (czynności), który ustala (odmawia ustalenia), stwierdza (odmawia stwierdzenia), potwierdza (odmawia potwierdzenia) uprawnienia lub obowiązku określonego przepisami prawa administracyjnego. Skoro organ nie załatwia sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnej, postanowienia, czy innego aktu lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to w konsekwencji skarga jest niedopuszczalna. Należy zatem uznać, iż w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki odrzucenia skargi, o których mowa w art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a.. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji.