II SA/Wa 1561/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej (spraw.), Anna Mierzejewska, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi H. D. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o przyznanie świadczenia specjalnego – oddala skargę – Prezes Rady Ministrów postanowieniem nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. na podstawie art. 61a § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), odmówił wszczęcia postepowania w sprawie wniosku H. D. z dnia [...] maja 2014 r. o przyznanie renty specjalnej na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy H. D. wyraził niezadowolenie z powyższego postanowienia. Wniósł więc o jego zmianę na swoją korzyść, tj. uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. i przyznanie renty specjalnej w wysokości 4000 zł miesięcznie. Kolejny raz powołał się na "złamanie mu życia przez funkcjonariuszy aparatu komunistycznego", którzy w latach 1978-1980 zastraszali go i nakłaniali do współpracy oraz na pisma Instytutu Pamięci Narodowej, które jego zdaniem potwierdzają dopuszczenie się wobec niego zbrodni komunistycznej. Prezes Rady Ministrów postanowieniem nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 Kpa, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu podał, że decyzją ostateczną Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r., utrzymana została w mocy decyzja z dnia [...] stycznia 2006 r. odmawiająca przyznania H. D. renty specjalnej. Z analizy zebranego materiału dowodowego nie wynikało, aby spełnione zostały przesłanki uzasadniające przyznanie wnioskodawcy świadczenia na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W dniu [...] lutego 2006 r. do Kancelarii Prezesa Rady Ministrów wpłynęła skarga wnioskodawcy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r. Następnie, wnioskiem z dnia [...] marca 2006 r., H. D. wystąpił o uchylenie decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r., a wnioskiem z dnia [...] czerwca 2006 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy przyznania mu renty specjalnej. Wyrokiem z dnia 19 maja 2006 r., który uprawomocnił się od dnia 14 lipca 2006 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. D. na powołaną wyżej decyzję ostateczną Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej, podnosząc w uzasadnieniu tego wyroku, że dokumenty nadesłane przez skarżącego Sądowi, wydane już po rozstrzygnięciu sprawy decyzją ostateczną, wykluczały możliwość odniesienia się do nich przez Sąd, natomiast mogą być one ewentualnie podstawą do ponownego ubiegania się o przyznanie świadczenia specjalnego. W związku z powyższym, wnioskiem z dnia [...] października 2006 r., H. D. wystąpił o uchylenie decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. wskazując na ustalenia wynikające z orzeczeń sądów powszechnych zapadłych po wydaniu tej decyzji. Decyzją z dnia [...] czerwca 2007 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] lipca 2007 r., Prezes Rady Ministrów odmówił uchylenia powołanej decyzji. Skarga na decyzję ostateczną z dnia [...] lipca 2007 r. oddalona została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 11 grudnia 2007 r. Po uprawomocnieniu się tego wyroku, wnioskiem z dnia [...] marca 2008 r., H. D. wystąpił o wznowienie postępowania w przedmiocie przyznania renty specjalnej. Decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] marca 2008 r., utrzymaną w mocy decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r., odmówiono wznowienia postępowania. Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 20 stycznia 2009 r. powyższe decyzje w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego zostały uchylone. W związku z tym wyrokiem, postanowieniem Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r., postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie odmowy przyznania H. D. świadczenia specjalnego zostało wznowione. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy, decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r. odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie odmowy przyznania H. D. świadczenia specjalnego. Postępowanie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie ze skargi H. D. na bezczynność Prezesa Rady Ministrów w przedmiocie rozpoznania wniosku o wznowienie postępowania administracyjnego w zakresie przyznania świadczenia specjalnego umorzone zostało postanowieniem tego Sądu z dnia [...] września 2009 r. Decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] grudnia 2009 r. utrzymana została w mocy decyzja z dnia [...] sierpnia 2009 r. Po zaskarżeniu przez wnioskodawcę powyższej decyzji, wyrokiem z dnia 28 maja 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność decyzji z dnia [...] grudnia 2009 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] sierpnia 2009 r. oraz uchylił postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] czerwca 2009 r., podnosząc w uzasadnieniu wyroku, że organ wznowił postępowanie powołując się na wyrok tego Sądu z dnia 20 stycznia 2009 r. "zalecający" wznowienie postępowania, bez dokonania ustaleń w przedmiocie zachowania terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania. W wyniku wykonania wyroku z dnia [...] maja 2010 r., decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2010 r., odmówiono wznowienia postępowania w przedmiocie przyznania H. D. renty na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Decyzja ta utrzymana została w mocy decyzją z dnia [...] listopada 2010 r. Skarga wnioskodawcy na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2010 r. oddalona została wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2011 r. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2012 r. H. D. wystąpił o przyznanie renty specjalnej, określając kwotę tego świadczenia na 2500 zł, oraz o rozpatrzenie tego wniosku przez "zespół ekspertów". W swym wniosku H. D. nie wskazał żadnych nowych, istotnych okoliczności faktycznych lub dowodów, na które dotychczas się nie powoływał, a których wyjaśnienie mogłoby mieć wpływ na rozstrzygnięcie w tej sprawie. Z tego względu postanowieniem Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2012 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] listopada 2012 r., odmówiono wszczęcia nowego postępowania w sprawie dotyczącej przyznania H. D. świadczenia specjalnego. Skarga H. D. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] listopada 2012 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania renty specjalnej oddalona została przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2013 r. Wnioskiem z dnia [...] lipca 2013 r. H. D. kolejny raz wystąpił o wszczęcie postępowania w sprawie przyznania renty specjalnej, uchylenie decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r. i przyznanie mu renty specjalnej, tym razem w kwocie 4000 zł miesięcznie. Ponownie wnosił też o rozpatrzenie jego sprawy przez "zespół ekspertów". W uzasadnieniu wniosku powołał się na okoliczności, które brane były pod uwagę przy wydawaniu ostatecznej decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego oraz decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] sierpnia 2009 r., którą odmówiono uchylenia decyzji ostatecznej w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego. Postanowieniem z dnia [...] września 2013 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] października 2013 r., Prezes Rady Ministrów odmówił wszczęcia postępowania w sprawie przyznania H. D. renty specjalnej na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Wyrokiem z dnia 19 lutego 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę H. D. na postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie przyznania renty specjalnej. Przed rozpoznaniem przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargi na ostateczne postanowienie Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] października 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania, H. D. kolejnym wnioskiem (z dnia [...] grudnia 2013 r.) wystąpił o przyznanie mu przez Prezesa Rady Ministrów renty specjalnej. Ponownie zażądał przyznania renty w kwocie 4000 zł miesięcznie, załączając, jak podał, "bardzo ważny dowód z Instytutu Pamięci Narodowej". Wspomnianym dowodem było postanowienie Instytutu Pamięci Narodowej, Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. o odmowie wszczęcia śledztwa wobec stwierdzenia, iż przedmiotem postępowania są czyny, których karalność uległa przedawnieniu. Z uzasadnienia tego postanowienia wynikało, że występując do Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, H. D. wskazał na okoliczności, które podnosił już przed wydaniem decyzji ostatecznej Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r., tj. podał, że w czasie, gdy był słuchaczem Wyższego Seminarium Duchownego w L., był "nachodzony" przez bliżej nieokreślonych funkcjonariuszy SB, którzy grozili mu i nakłaniali do współpracy, na co się nie zgodził, co wpłynęło na znaczne pogorszenie jego stanu zdrowia. Tak więc okoliczności te brane były pod uwagę przez Prezesa Rady Ministrów przy wydawaniu decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego (na okoliczności te wnioskodawca powoływał się też w kolejnych, wymieniowych wyżej wnioskach i skargach). W związku z powyższym, postanowieniem Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] stycznia 2014 r., utrzymanym w mocy postanowieniem z dnia [...] lutego 2014 r., odmówiono wszczęcia postępowania w sprawie z wniosku H. D. z dnia [...] grudnia 2013 r. o przyznanie renty na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych.  Skarga H. D. na postanowienie ostateczne Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2014 r. została oddalona przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014 r. (sygn. akt II SA/Wa 589/14). Przed rozpoznaniem powyższej skargi kolejnym wnioskiem (z dnia [...] maja 2014 r.), H. D. wystąpił o przyznanie renty specjalnej w wysokości 4000 zł netto miesięcznie. Zdaniem wnioskodawcy Prezes Rady Ministrów nie wziął pod uwagę tego, iż w latach 1978-1980 był on studentem Wyższego Seminarium Duchownego w L. i kiedy "nachodzili" go funkcjonariusze SB nakłaniając do współpracy i zastraszając w różny sposób, przekroczyli oni swoje uprawnienia i dopuścili się wobec niego zbrodni komunistycznej. Ponownie wniósł o rozpatrzenie wniosku przez "zespół ekspertów", podnosząc, że jego przypadek jest przypadkiem szczególnym, ponieważ to funkcjonariusze Służby Bezpieczeństwa "złamali" mu życie i przeszkodzili w zostaniu kapłanem. Podniósł, że renta specjalna powinna mu być przyznana w "godnej" wysokości, gdyż powinny być wzięte pod uwagę jego "straty psychiczne i moralne spowodowane inwigilacją przez aparat komunistyczny". Do wniosku załączył adresowane do niego pismo z dnia [...] maja 2014 r. prokuratora Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w B., która wydała powołane wyżej postanowienie z dnia [...] grudnia 2013 r. w przedmiocie odmowy wszczęcia śledztwa w sprawie zbrodni komunistycznej. Z pisma tego wynikało, że H. D. wnioskiem z dnia [...] maja 2014 r. wystąpił o sprawdzenie, czy w zasobie archiwalnym Instytutu Pamięci Narodowej istnieją dotyczące go dodatkowe dokumenty. Sprawa ta została przekazana do Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów w B. We wniosku tym wystąpił też o wydanie opinii, że doszło do przekroczenia przez funkcjonariuszy SB swoich uprawnień i dokonania wobec niego zbrodni komunistycznej. W odpowiedzi na tę prośbę prokurator IPN poinformował, że stwierdzenie zawarte w powyższym postanowieniu, iż złożone przez H. D. zeznania wskazują, że mogło dojść do zaistnienia popełnienia zbrodni komunistycznej, nie przeczy temu, iż wobec wnioskodawcy zbrodnie takie zostały dokonane. Przyjęcie innego sformułowania nie byłoby właściwe, gdyż w trakcie śledztwa prowadzonego przed wydaniem tego postanowienia nie badano samego faktu i okoliczności zbrodni na szkodę H. D. Zainteresowanego poinformowano ponadto, że został pouczony o możliwości zaskarżenia powyższego postanowienia. W związku z powyższym został poproszony o sprecyzowanie zarzutów i uzupełnienie w tym zakresie swojego pisma oraz poinformowany, że w przypadku, gdy nie udzieli stosownej odpowiedzi, pismo z dnia [...] maja 2014 r. zostanie pozostawione bez nadania biegu. Przy piśmie z dnia [...] czerwca 2014 r. H. D. nadesłał kopię pisma Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...] maja 2014 r. informującego o rozpoczęciu kwerendy w jego sprawie w IPN w W. oraz kopię odnalezionego w zasobie archiwalnym Oddziałowego Biura Udostępniania i Archiwizacji Dokumentów IPN w B. załącznika do protokołu zdawczo-odbiorczego dokumentacji i przepisów Wydz. [...] w L. z dnia [...] kwietnia 1979 r., w którym figuruje numer rejestracyjny odnoszący się do wnioskodawcy. W ocenie organu w uzasadnieniu wniosku z dnia [...] maja 2014 r. o przyznanie renty specjalnej H. D. nie wskazał więc żadnych nowych, istotnych okoliczności, które nie były brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji Prezesa Rady Ministrów z dnia [...]lutego 2006 r., mogących wskazywać na zaistnienie szczególnego przypadku w rozumieniu art. 82 ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, a więc wymagających wyjaśnienia. Okoliczności takie nie wynikają też z załączonego do wniosku pisma Instytutu Pamięci Narodowej, Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w B. z dnia [...] maja 2014 r. Organ podniósł również, że H. D. występował z powództwem przeciwko Skarbowi Państwa o zasądzenie kwoty 120 000 zł tytułem odszkodowania za uszczerbek na zdrowiu i uniemożliwienie realizacji planów życiowych w wyniku inwigilacji Służby Bezpieczeństwa. Sąd Okręgowy w L. wyrokiem z dnia [...] lipca 2005 r. oddalił powództwo, wskazując w uzasadnieniu, że zgromadzony materiał dowodowy nie pozwala na uznanie, aby funkcjonariusze SB, niezależnie od obecnej oceny politycznej i historycznej działań tego organu, naruszyli jakiekolwiek przepisy obowiązującego wówczas prawa, a także, by wyrządzili powodowi szkodę poprzez spowodowanie pogorszenia się jego stanu zdrowia. Okoliczność ta była brana pod uwagę przy wydawaniu decyzji w przedmiocie odmowy przyznania wnioskodawcy renty specjalnej. Odnosząc się do meritum Prezes Rady Ministrów stwierdził, że zgodnie z art. 61a § 1 Kpa, przesłanką wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania może być brak legitymacji procesowej wnoszącego żądanie oraz inne uzasadnione przyczyny. Przez inne uzasadnione przyczyny należy rozumieć takie sytuacje, które w sposób oczywisty stanowią przeszkodę do wszczęcia postępowania, np. gdy w sprawie zapadło już rozstrzygnięcie. W ocenie organu pomiędzy sprawą zakończoną decyzją Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lutego 2006 r., a niniejszą sprawą, zachodzi tożsamość podmiotowa i przedmiotowa, a sprawa oparta jest na tej samej podstawie prawnej i faktycznej oraz na tożsamych żądaniach wnioskodawcy. Kierowanie do organu administracji publicznej żądania dotyczącego sprawy już wcześniej rozstrzygniętej, stanowi zaś "uzasadnioną przyczynę", o której mowa w art. 61a Kpa, co uzasadnia odmowę wszczęcia postępowania. W skardze na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie H. D. wniósł o jego zmianę "na jego korzyść" i podał, że nadal domaga się od Prezesa Rady Ministrów przyznania renty specjalnej w wysokości 4000 zł miesięcznie, ponieważ ta renta mu się należy. W uzasadnieniu stwierdził, iż oczywistym jest, że funkcjonariusze aparatu komunistycznego wyrządzili mu wielką krzywdę, a przez zastraszanie w różny sposób i szantażowanie, dopuścili się wobec niego zbrodni komunistycznej. Ponownie skarżący podniósł, że przez te "najścia" funkcjonariuszy SB nie mógł zrealizować swojego powołania kapłańskiego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał w całości swoje dotychczasowe stanowisko faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m. in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej "Kpa", postępowanie administracyjne wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu. Natomiast w myśl art. 61a § 1 Kpa, gdy żądanie, o którym mowa w art. 61, zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub z innych uzasadnionych przyczyn postępowanie nie może być wszczęte, organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania. Zatem organ administracji publicznej wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania administracyjnego wtedy, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) żądanie wszczęcia postępowania zostało wniesione do organu administracji publicznej, 2) żądanie zostało wniesione przez osobę niebędącą stroną lub postępowanie nie może być wszczęte z innych uzasadnionych przyczyn. Konieczność wstępnego badania i orzekania w drodze postanowienia przez właściwy organ, czy osoba, która złożyła wniosek o wszczęcie postępowania administracyjnego jest stroną, nie budzi żadnych wątpliwości, a stwierdzenie tego nie wymaga prowadzenia postępowania wyjaśniającego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 17 czerwca 2005 r., sygn. akt OSK 1534/04, 5 kwietnia 2006 r., sygn. akt I OSK 725/05, 2 października 2009 r., sygn. akt II OSK 1501/08, 10 marca 2010 r., sygn. akt II GSK 433/09, 28 marca 2013 r., sygn. akt II GSK 321/11 – dostępne w internecie: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Wątpliwości może natomiast nasuwać oparcie odmowy na bardzo ogólnej i nieprecyzyjnej przesłance, jaką jest niemożność wszczęcia postępowania z "innych uzasadnionych przyczyn". W doktrynie przyjmuje się, że "inne uzasadnione przyczyny" to "przypadki pierwotnej bezprzedmiotowości postępowania, tj.: a) wniesienie żądania przez osobę niemającą zdolności do czynności prawnych; b) wniesienie żądania w sprawie, która nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Można tu wyróżnić następujące przypadki: - sprawa należy do zakresu działania organów administracji, ale podlega załatwieniu w innej formie niż decyzja, np. w formie czynności materialno-technicznej, aktu stanu cywilnego lub zaświadczenia, - sprawa ma charakter administracyjny, ale nie jest objęta w ogóle regulacją administracyjnoprawną (np. korzystanie z wód niewykraczające poza korzystanie powszechne w granicach określonych przepisami prawa wodnego; wpłaty na fundusze społeczne oparte na zasadzie dobrowolności), - sprawa nie ma charakteru administracyjnego, lecz cywilnoprawny i załatwiana jest w formie umowy albo jednostronnej czynności cywilnoprawnej; c) wniesienie żądania po upływie terminu określonego w ustawie dla dochodzenia określonych praw (przedawnienie materialnoprawne)" (Z.R. Kmiecik, Wszczęcie ogólnego postępowania administracyjnego, Warszawa 2014, s. 211-212). W niniejszej sprawie mamy, zdaniem Sądu, do czynienia z sytuacją wniesienia przez skarżącego żądania w sprawie rozstrzygniętej już decyzją administracyjną. Mianowicie Prezes Rady Ministrów ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. utrzymał w mocy poprzedzającą decyzję z dnia [...] stycznia 2006 r., mocą której odmówiono H. D. przyznania renty specjalnej, bowiem z analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynikało, aby spełnione zostały przesłanki uzasadniające przyznanie skarżącemu świadczenia na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1440 ze zm.) Skargę na powyższą decyzję Wojewódzki Sąd Administracyjny oddalił prawomocnym wyrokiem z dnia 19 maja 2006 r., sygn. akt II SA/Wa 512/06. W ocenie Sądu żądanie zawarte we wniosku skarżącego z dnia [...] maja 2014 r., w którym domagał się przyznania renty specjalnej, jest tożsame przedmiotowo i podmiotowo z żądaniem rozstrzygniętym już ostateczną decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. W jego uzasadnieniu skarżący nie wskazał zaś na żadne nowe istotne okoliczności, które nie były brane pod uwagę przy wydawaniu decyzji z dnia [...] lutego 2006 r. Nowe okoliczności nie wynikają bowiem ani z postanowienia Instytutu Pamięci Narodowej Oddziałowej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu w B. z dnia [...] grudnia 2013 r. o odmowie wszczęcia śledztwa wobec stwierdzenia, że przedmiotem postępowania są czyny, których karalność uległa przedawnieniu, ani też z załączonego do wniosku pisma powyższego organu z dnia [...] maja 2014 r., wyjaśniającego skarżącemu ponowie motywy wydania postanowienia o odmowie wszczęcia śledztwa. Zauważyć bowiem trzeba, iż ze wspomnianego postanowienia wynikało jednoznacznie, że H. D. występując do IPN, wskazywał na okoliczności, które podnosił już przed wydaniem decyzji z dnia [...] lutego 2006 r., tj., że w czasie, gdy był słuchaczem Wyższego Seminarium Duchownego w L., był "nachodzony" przez bliżej nieokreślonych funkcjonariuszy SB, którzy grozili mu i nakłaniali do współpracy, na co się nie zgodził, a co wpłynęło na znaczne pogorszenie jego stanu zdrowia. Niewątpliwie więc wskazane okoliczności były brane pod uwagę przez Prezesa Rady Ministrów przy wydawaniu rozstrzygnięcia z dnia [...] lutego 2006 r. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.