II SA/Wa 1564/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Głowacka – Klimas, Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), Protokolant Paulina Okrój, Ref. Stażysta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 marca 2019 r. sprawy ze skargi A.K. na decyzję Szefa Agencji [...] Wewnętrznego z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia skutków postępowania dyscyplinarnego oddala skargę Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwany dalej organem/Szefem ABW) decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r. nr K – [...] po rozpatrzeniu odwołania Pana A. K. (zwanego dalej skarżącym) od decyzji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego (zwanego także organem I instancji) z dnia [...] maja 2018 r. K – [...], utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ I instancji po rozpatrzeniu wniosku skarżącego z dnia 3 grudnia 2013 r. o uchylenie skutków decyzji dyscyplinarnej Szefa UOP z dnia [...] sierpnia 1998 r. oraz w celu realizacji wyroku NSA z dnia 18 października 2017 r. (sygn. akt I OSK 3197/15) uchylił: 1) postanowienie Szefa UOP z dnia [...] lipca 1998 r. o wszczęciu postępowania dyscyplinarnego wobec A. K.; 2) rozkaz personalny Szefa UOP nr [...] z dnia [...] lipca 1998 r. o zawieszeniu A. K. w czynnościach służbowych z dniem [...] lipca 1998 r, nr [...]; 3) decyzję Szefa UOP z dnia [...] sierpnia 1998 r. o ukaraniu A. K. karą wydalenia ze służby oraz decyzję Szefa UOP z dnia [...] września 1998 r. o utrzymaniu w mocy ww. decyzji w przedmiocie uchylenia skutków decyzji dyscyplinarnej Szefa UOP z dnia [...] sierpnia 1998 r.; 4) rozkaz personalny Szefa UOP nr [...] z dnia [...] września 1998 r. o obniżeniu A. K. z dniem 30 września 1998 r. dodatku służbowego do kwoty 10 (dziesięć) złotych; 5) rozkaz personalny Szefa UOP nr [...] z dnia [...] września 1998 r. o zwolnieniu A.K. ze służby w UOP w części dotyczącej podstawy prawnej zwolnienia ze służby i przyjął jako podstawę prawną zwolnienia ze służby art. 29 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Urzędzie Ochrony Państwa. Odmówił uchylenia skutku w postaci zwolnienia A. K. ze służby w UOP z dniem 1 października 1998 r. Wskazał, iż kwestie uchylenia orzeczeń powołanych w decyzji nie są sporne pomiędzy stronami i miał obowiązek uchylenia enumeratywnie wskazanych w ust. 1 art. 62 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz.U. z 2017 r. poz. 1920 ze zm.; zwanej dalej ustawą o ABW) przepisu skutków, jakie wynikły dla funkcjonariusza w związku z wyznaczeniem na niższe stanowisko służbowe lub obniżeniem stopnia służbowego. Podkreślił, że art. 62 ust. 3 ustawy o ABW ani inny przepis ww. ustawy, nie określa wprost skutków postępowania dyscyplinarnego, o których uchylenie może wystąpić funkcjonariusz. Brak takich regulacji spowodował, że Szef ABW rozpoznając wniosek nie mógł dokonywać tego w oderwaniu od innych przepisów ustawy o ABW, w szczególności w sytuacji, gdy karą dyscyplinarną orzeczoną wobec funkcjonariusza, była kara wydalenia ze służby. W tej sytuacji orzekając o uchyleniu skutków postępowania dyscyplinarnego organ I instancji brał pod uwagę to czy były funkcjonariusz spełnia wymagania określone w art. 44 ustawy o ABW. Organ I instancji stwierdził, że skutki postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec skarżącego miały przede wszystkim wymiar finansowy wynikający z zawieszenia go w czynnościach służbowych, obniżenia dodatku służbowego, obniżenia wysokości nagrody jubileuszowej oraz odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby. Najdalej idącym skutkiem, było zwolnienie ww. ze służby w UOP na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o UOP, W ocenie organ I instancji w stosunku do skarżącego mogą mieć miejsce przede wszystkim skutki finansowe. Natomiast w ocenie organu I instancji nie było możliwe uchylenie najdalej idącego skutku w postaci zwolnienia A. K. ze służby w UOP. Jego zdaniem analiza wniosku z dnia 3 grudnia 2013 r. była dokonana przez pryzmat przesłanek określonych w art. 44 ustawy o ABW, zgodnie z którym służbę w ABW albo AW może pełnić osoba: 1) posiadająca obywatelstwo polskie; 2) korzystająca z pełni praw publicznych; 3) wykazująca nieskazitelną postawę moralną, obywatelską i patriotyczną; 4) dająca rękojmię zachowania tajemnicy stosownie do wymogów określonych w przepisach o ochronie informacji niejawnych; 5) posiadająca co najmniej wykształcenie średnie lub średnie branżowe i określone kwalifikacje zawodowe oraz zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach uzbrojonych, wymagających szczególnej dyscypliny służbowej, której gotowa jest się podporządkować. Organ I instancji wskazał, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w ABW a inwalidztwo ma charakter trwały. Zdaniem organu I instancji, skutek w postaci zwolnienia ze służby nie może być uchylony, bowiem taka decyzja byłaby wydana z rażącym naruszeniem art. 44 ustawy o ABW. Uchylenie skutku w postaci zwolnienia skarżącego ze służby w UOP doprowadziłoby do sytuacji, w której de facto do służby zostałby przywrócony funkcjonariusz nie spełniający wymagań określonych w art. 44 pkt 5 ustawy o ABW. Na podstawie archiwalnych akt osobowych skarżącego ustalono, iż raportem z dnia [...] lipca 1998 r. wystąpił on o zwolnienie ze służby w UOP z dniem [...] sierpnia 1998 r. Raport ten nie został rozpoznany i rozstrzygnięty w drodze decyzji administracyjnej. W ocenie organu I instancji wniosek o zwolnienie ze służby skarżącego powinien zostać rozstrzygnięty w drodze decyzji administracyjnej, a taka sytuacja, do dnia [...] października 1998 r. nie miała miejsca. Wobec tego, biorąc po uwagę wskazania Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak również przedstawione powyżej okoliczności uniemożliwiające przywrócenia skarżącego do służby w ABW oraz fakt złożenia przez niego w 1998 r. raportu o zwolnienie ze służby, w ocenie organu I instancji uzasadniona była zmiana rozkazu personalnego Szefa UOP nr [...] z dnia [...] września 1998 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w UOP w części dotyczącej podstawy prawnej zwolnienia ze służby i przyjęcie jako podstawy prawnej zwolnienia art. 29 ust. 3 ustawy o UOP. W ocenie organ I instancji pozwoliło to na częściowe zminimalizowanie najdalej idącego skutku prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego, przy czym nie będzie skutkowało przywróceniem wnioskodawcy do służby w ABW. Skarżący złożył w terminie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją organu I instancji z dnia [...] maja 2018 r. W przedmiotowym wniosku wystąpił o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez jej uchylenie w części, tj. w zakresie rozstrzygnięcia określonego w pkt. I. 5 oraz pkt. II i wniósł o orzeczenie w tym przedmiocie poprzez: 1) w zakresie pkt. I. 5 - stwierdzenie, że rozkaz personalny Szefa UOP nr [...] z dnia [...] września 1998 r. o zwolnieniu ze służby w UOP wydany został z naruszeniem prawa; 2) w zakresie pkt. II - uchylenie odmowy uchylenia skutków w postaci zwolnienia ze służby w UOP z dniem [...] października 1998 r. Wskazał, że przy braku możliwości "przywrócenia" do służby właściwym w świetle obowiązujących przepisów jest stwierdzenie, że decyzja ta (rozkaz) wydana została z naruszeniem przepisów prawa. W jego ocenie w drodze analogii powinny w tej sytuacji mieć zastosowanie regulacje dotyczące wznowienia postępowania, bądź nieważności postępowania zamieszczone w Kpa. Podniósł, że przepisy te wyraźnie wskazują, że w przypadku braku możliwości rozpoznania sprawy merytorycznie ze względu na upływ przewidzianych terminów, bądź też wywołania przez decyzję nieodwracalnych skutków prawnych odmawia się uchylenia decyzji wraz z jednoczesnym stwierdzeniem, że decyzja ta została wydana z naruszeniem prawa. Ponadto wskazał, że zmiana jedynie podstawy prawnej rozkazu o wydaleniu ze służby z powołaniem się na raport o zwolnieniu ze służby jest niedopuszczalna. Zdaniem skarżącego, rozstrzygnięcie w tym zakresie możliwe byłoby jedynie po zasięgnięciu aktualnego stanowiska wnioskodawcy, czy raport ten podtrzymuje i wnosi jak w jego treści. Szef ABW, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2018 r. i stwierdził, że ustawodawca w art. 138 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (j.t. Dz.U. z 2017 r. 1257 ze zm.; zwanej dalej kpa) zawarł zamknięty katalog rozstrzygnięć organu odwoławczego. Wskazał, że przy rozpatrywaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ odwoławczy: 1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję (art. 138 § 1 pkt 1 kpa), albo 2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części (art. 138 § 1 pkt 2 kpa), albo 3) umarza postępowanie odwoławcze, albo 4) może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy (art.138 § 2 kpa). Organ wskazał, że zgodnie z art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia. Organ stwierdził, że skutki postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec skarżącego w 1998 r. miały przede wszystkim wymiar finansowy wynikający z zawieszenia w czynnościach służbowych, obniżenia dodatku służbowego, obniżenia wysokości nagrody jubileuszowej oraz odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby. Najdalej idącym skutkiem dla skarżącego, było natomiast zwolnienie ww. ze służby w UOP na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o UOP. Zdaniem organu, w stosunku do skarżącego uchylone mogą być przede wszystkim skutki finansowe i one zostały uchylone. W ocenie organu nie jest możliwe uchylenie najdalej idącego skutku w postaci zwolnienia skarżącego ze służby w UOP, bowiem biorąc pod uwagę stan zdrowia nie zezwalają na to przepisy - art. 44 ustawy o ABW. Organ wskazał, że nie może zgodzić się argumentacją skarżącego zawartą we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy a dotyczącą możliwości zastosowania w niniejszej sprawie, na zasadzie analogii, rozwiązań prawnych charakterystycznych dla wznowienia postępowania administracyjnego oraz stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Zdaniem organu instytucja prawna przewidziana w art. 62 ustawy o ABW oraz AW jest odrębna od instytucji prawnych wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 kpa i następne) oraz stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej (art. 156 kpa i następne). Przepis art. 62 ustawy o ABW oraz AW zawiera zamknięty katalog rozstrzygnięć, które mogą być dokonane w oparciu o ten przepis. Na podstawie tego przepisu uchyla się lub można uchylić określone skutki prowadzenia wobec funkcjonariusza postępowania dyscyplinarnego i a contrario odmówić uchylenia tych skutków. W ocenie Szefa ABW uzasadniona była zmiana rozkazu personalnego Szefa UOP nr [...] z dnia [...] września 1998 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w UOP w części dotyczącej podstawy prawnej zwolnienia ze służby i przyjęcie jako podstawy prawnej zwolnienia art. 29 ust. 3 ustawy o UOP. Jego zdaniem bezspornym jest fakt złożenia przez skarżącego w 1998 r. raportu o zwolnienie ze służby. Zdaniem Szefa ABW zmiana podstawy prawnej rozwiązania stosunku służbowego pozwoliła na częściowe zminimalizowanie najdalej idącego skutku prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego i stanowiła swego rodzaju rehabilitację procesową i moralną byłego funkcjonariusza. Organ wskazał, że skarżący do dnia wydania decyzji Szefa ABW z dnia [...] maja 2018 r. nie podnosił, że cofał lub cofa złożone w tym zakresie oświadczenie woli. Wobec powyższego organ utrzymał decyzję organu I instancji w mocy. Skargę na powyższą decyzję wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając niezgodność z prawem, a w szczególności: - naruszenia art. 146 § 1 w zw. z art. 151 § 2 kpa, poprzez jego niezastosowanie, a tym samym odmowę stwierdzenia, że decyzja (rozkaz personalny) Szefa UOP [...] z dnia [...] września 1998 roku o zwolnieniu skarżącego ze służby w UOP wydana została z naruszeniem prawa i tym samym utrzymanie, w tym zakresie decyzji Szefa ABW z dnia [...] maja 2018 r. w postaci odmowy uchylenia skutku w postaci zwolnienia Pana A. K. ze służby w UOP z dniem [...] października 1998 roku, - naruszenia art. 138 § 1 kpa poprzez jego niewłaściwą wykładnię polegającą na przyjęciu, iż wskazany w nim katalog decyzji uniemożliwia wydanie decyzji reformatoryjnej polegającej na uznaniu, że decyzja (rozkaz personalny), którego dotyczy postępowanie został wydany z naruszeniem prawa. W ocenie skarżącego postępowanie wszczęte na podstawie art. 62 ustawy o ABW prowadzone jest na podstawie przepisów ogólnych, a więc przepisów kpa. Jego zdaniem wniosek taki należy wywodzić, wobec braku wyraźnego odesłania ustawowego do innego aktu prawnego, nie tylko z uwagi na przewidziany prawem i przysługujący w jego toku tryb odwoławczy, ale przede wszystkim z ogólnej regulacji art. 1 pkt 1 kpa, zgodnie z którym postępowanie przed organami administracji publicznej w należących do właściwości tych organów sprawach indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych albo załatwianych milcząco. Skoro więc ustawa o ABW, a konkretnie jej art. 3 ust. 1 stwierdza, że Szef ABW jest centralnym organem administracji rządowej, zaś sama Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego urzędem administracji rządowej, do kwestii w której nie ma wyraźnego odesłania o stosowaniu przepisów innych ustaw procesowych, a jednocześnie dana kwestia nie jest zupełnie i wyczerpująco uregulowana w samej ustawie o ABW, zastosowanie powinny mieć i to wprost przepisy kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym wnosił o uchylenie decyzji Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego z dnia [...] czerwca 2018 r. i przekazanie temu organowi sprawy do ponownego rozpoznania, ponadto wnosił o uwzględnienie skargi w całości w trybie i zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest decyzja organu z dnia [...] czerwca 2018 r. utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] maja 2018 r. w przedmiocie uchylenia skutków decyzji dyscyplinarnej Szefa UOP z dnia [...] sierpnia 1998 r. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, w świetle kryteriów opisanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; dalej ppsa), Sąd nie dopatrzył się w działaniu organów rozstrzygających w niniejszej sprawie nieprawidłowości, zarówno, gdy idzie o ustalenie stanu faktycznego sprawy, jak i o zastosowanie do jego oceny przepisów prawa. Wyjaśnione zostały motywy podjętego rozstrzygnięcia, a przytoczona na ten temat argumentacja jest wyczerpująca. Zgodnie z art. 62 ust. 2 ustawy o ABW w razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego lub wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego, ulegają uchyleniu wszystkie skutki, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania dyscyplinarnego przeprowadzonego w związku z oskarżeniem o popełnienie przestępstwa stanowiącego przedmiot rozstrzygnięcia sądu. Natomiast zgodnie z art. 62 ust. 3 ww. ustawy jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2, podstawę orzeczenia kary dyscyplinarnej stanowiły- przesłanki inne niż tylko oskarżenie o popełnienie przestępstwa, o uchyleniu skutków, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania dyscyplinarnego, decyduje Szef właściwej Agencji. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio. Przy stosowaniu art. 62 ust. 3 ustawy o ABW, Szef ABW miał obowiązek uchylenia enumeratywnie wskazanych w ust. 1 ww. przepisu skutków, jakie wynikły dla funkcjonariusza w związku z wyznaczeniem na niższe stanowisko służbowe lub obniżeniem stopnia służbowego. W ocenie Sądu decyzja o uchyleniu skutków postępowania dyscyplinarnego ma charakter decyzji uznaniowej i konstytutywnej, co powoduje, że rozpoznając wniosek A. K. Szef ABW musiał brać pod uwagę reguły określone w art. 7 kpa, tj. interes społeczny i słuszny interes strony. W niniejszej sprawie organ jako interes społeczny uznał interes służby, co oznacza, że podejmując decyzję mającą walor uznania administracyjnego Szef ABW powinien dbać o jak najefektywniejsze wykonywanie zadań przez ABW, jako całości i przez każdego funkcjonariusza z osobna. Natomiast słuszny interes strony zdaniem organu powinien być na gruncie niniejszej sprawy rozumiany, jako interes w uchyleniu negatywnych skutków prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. W ocenie Sądu organ zasadnie wskazał, że decyzja o uchyleniu skutków postępowania dyscyplinarnego ma charakter decyzji uznaniowej i konstytutywnej. Art. 62 ust. 3 ustawy o ABW, nie określa wprost skutków postępowania dyscyplinarnego, o których uchylenie może wystąpić funkcjonariusz. Brak takich regulacji powoduje, że organ rozpoznając wniosek nie mógł dokonywać tego w oderwaniu od innych przepisów ustawy o ABW oraz AW, w szczególności w sytuacji, gdy karą dyscyplinarną orzeczoną wobec funkcjonariusza, była kara wydalenia ze służby. W tej sytuacji orzekając o uchyleniu skutków postępowania dyscyplinarnego Szef ABW musi brać np. pod uwagę to czy były funkcjonariusz spełnia wymagania określone w art. 44 ustawy o ABW. W związku z tym zasadne jest twierdzenie organu, że skutki postępowania dyscyplinarnego prowadzonego wobec skarżącego w 1998 r. miały przede wszystkim wymiar finansowy wynikający z zawieszenia w czynnościach służbowych, obniżenia dodatku służbowego, obniżenia wysokości nagrody jubileuszowej oraz odprawy w związku ze zwolnieniem ze służby. Najdalej idącym skutkiem dla skarżącego było zwolnienie ww. ze służby w UOP na podstawie art. 29 ust. 1 pkt 3 ustawy o UOP. W ocenie Sądu, co też podkreślały strony postępowania, istota sporu sprowadza się do oceny tego, czy organ w postępowaniu prowadzonym w szczególnym trybie w oparciu o przepisy art. 62 ust. 2 i 3 ustawy o ABW i dodatkowo na etapie odwoławczym ww. postępowania, mógł skorzystać z przepisów o trybach nadzwyczajnych zmiany decyzji administracyjnej, tj. trybu wznowieniowego. W ocenie Sądu przepis art. 62 ustawy o ABW, jest trybem autonomicznym i zupełnie odrębnym od innych postępowań. Niemniej jednak tryb ten należy uznać za tryb podstawowy, w odróżnieniu od trybów nadzwyczajnych uregulowanych w kpa. Tryb nadzwyczajny zmiany decyzji mógłby mieć ewentualnie zastosowanie do decyzji ostatecznej wydanej wyniku rozpatrzenia spraw w oparciu o art. 62 ustawy o ABW, a nie w stosunku do rozstrzygnięć, których skutki mogą być uchylone w oparciu o art. 62 ustawy o ABW i dla których ten tryb został przewidziany. W przypadku ustanowienia przez ustawodawcę szczególnych trybów weryfikacji decyzji administracyjnych, to one mają pierwszeństwo w stosowaniu. W takiej sytuacji nie jest możliwe wznowienie postępowania administracyjnego. W tym stanie rzeczy organ prowadzący postępowanie był zobowiązany do stosowania trybu podstawowego (w rozumieniu przepisów kpa) w oparciu o przepis ustawy o ABW. W razie uchylenia prawomocnego wyroku skazującego lub prawomocnego orzeczenia o warunkowym umorzeniu postępowania karnego lub wydania prawomocnego wyroku uniewinniającego, ulegają uchyleniu wszystkie skutki, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania dyscyplinarnego przeprowadzonego w związku z oskarżeniem o popełnienie przestępstwa stanowiącego przedmiot rozstrzygnięcia sądu. Zgodnie z art. 62 ust. 3 ww. ustawy jeżeli w przypadku, o którym mowa w ust. 2, podstawę orzeczenia kary dyscyplinarnej stanowiły przesłanki inne niż tylko oskarżenie o popełnienie przestępstwa, o uchyleniu skutków, jakie powstały dla funkcjonariusza w wyniku postępowania dyscyplinarnego, decyduje Szef właściwej Agencji. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio. Decyzja o uchyleniu skutków postępowania dyscyplinarnego ma charakter decyzji uznaniowej i konstytutywnej. Powoduje to, że rozpoznając wniosek skarżącego Szef ABW, przy stosowaniu art. 62 ust. 3 ustawy o ABW ma obowiązek uchylenia enumeratywnie wskazanych w ust. 1 ww. przepisu skutków, jakie wynikły dla funkcjonariusza w związku z wyznaczeniem na niższe stanowisko służbowe lub obniżeniem stopnia służbowego. W konsekwencji zasadne jest twierdzenie, że o uchyleniu innych, niż określone wprost w ww. przepisie skutków, decyduje Szef ABW i z tego powodu ma uprawnienia do decydowania o uchyleniu innych niż określone wprost w ww. przepisie skutków. Dokonując takiej analizy organy prawidłowo wzięły pod uwagę reguły określone w art. 7 kpa, tj. interes społeczny i słuszny interes strony. Interes społeczny w niniejszej sprawie został utożsamiony z interesem służby, co oznacza, że podejmując decyzję mającą walor uznania administracyjnego Szef ABW powinien dbać o jak najefektywniejsze wykonywanie zadań przez ABW, jako całości i przez każdego funkcjonariusza z osobna. Natomiast słuszny interes strony powinien był na gruncie niniejszej sprawy rozumiany, jako interes w uchyleniu negatywnych skutków prowadzenia postępowania dyscyplinarnego wobec skarżącego, który został uniewinniony w ramach postępowania karnego. W konsekwencji, zasadne jest twierdzenie organu, że w stosunku do skarżącego uchylone mogą być przede wszystkim skutki finansowe. Dlatego też skutki te zostały uchylone. Natomiast nie jest możliwe uchylenie najdalej idącego skutku w postaci zwolnienia skarżącego ze służby w UOP z uwagi na stan zdrowia skarżącego, tj. przesłanki określone w art. 44 ustawy o ABW. W trakcie prowadzonego postępowania administracyjnego w I instancji, jak również postępowania odwoławczego, bezsprzecznie ustalono, że skarżący jest trwale niezdolny do służby w ABW i inwalidztwo ma charakter trwały. Wobec tego, skutek w postaci zwolnienia ze służby nie może być uchylony bowiem taka decyzja byłaby wydana z rażącym naruszeniem art. 44 ustawy o ABW. Należy zauważyć, iż skarżący w swoim pierwotnym wniosku nie domagał się wznowienia postępowania i nie złożył takiego żądania. Precyzując wniosek, podtrzymał jego zakres i wskazał, że chce usunięcia wszystkich skutków. Nie wskazał, że ma to nastąpić poprzez wznowienie postępowania. Taka argumentacja została przedstawiona dopiero na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy rozpatrywanej w szczególnym trybie art. 62 ustawy o ABW. Zauważyć należy również, iż skarżący nie domagał się przeprowadzenia postępowania alternatywnie - bądź to w trybie z art. z art. 62 ustawy o ABW, bądź w trybie wznowieniowym, lecz domagał się stosowania obu trybów z jednoczesnym wybiórczym stosowaniem tylko i jedynie przepisów przez niego wskazanych, z wyłączeniem innych. Zasadne jest twierdzenie organu, że wniosek o wznowienie postępowania należy złożyć w stosownym terminie wskazanym w przepisie art. 148 § 1 kpa, tj. w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania. W ocenie skarżącego taką okolicznością jest wyrok karny wydany w jego sprawie, który został wydany 29 kwietnia 2013 r. Zaś okoliczności, które ewentualnie mogłyby być brane pod uwagę w toku postępowania wznowieni owego, zostały podniesione dopiero na etapie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, doręczonego organowi w dniu 7 czerwca 2018 r. a zatem prawie pięć lat od wydania wyroku karnego. Nadto, wniosek o wznowienie winien precyzyjnie wskazywać, którego postępowania ma dotyczyć owo wznowienie i na jakiej podstawie jest to zasadne. W przedmiotowej sprawie owe wymogi zostały spełnione, albowiem okoliczności podniesione przez stronę skarżącą są bardzo ogólnie i nie precyzują, czy ewentualnemu wznowieniu miałoby podlegać postępowanie dyscyplinarne, postępowanie w przedmiocie zwolnienia ze służby czy też aktualnie prowadzone postępowanie w trybie art. 62 ustawy o ABW. Zdaniem Sądu należy jednocześnie uznać, iż organ wyczerpująco zbadał istotne okoliczności faktyczne związane z niniejszą sprawą. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organ rozstrzygając sprawę - oparł się na materiale prawidłowo zebranym, i dokonał jego wszechstronnej oceny. Wszystkie przytoczone okoliczności świadczą o tym, że organ wyjaśnił sprawę w sposób wymagany przez art. 7 i art. 77 kpa. Ponadto należy uznać, iż stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, organy uzasadniły w sposób wymagany przez normę prawa określoną w przepisie art. 107 § 3 kpa. Z przytoczonych wyżej powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ppsa orzekł, jak w sentencji.