II SA/Wa 1566/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Anna Mierzejewska (spr), Joanna Kube, Protokolant Anna Siwonia, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lutego 2009 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkania w lokalu mieszkalnym oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] września 2008 r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Pana J. J. od decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. z dnia [...] lipca 2008 r. w sprawie odmowy wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym przy ulicy [...] w W., utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że na podstawie imiennego nakazu przydziału kwatery nr [...] z dnia [...] r., przydzielono Panu E. F. kwaterę stałą nr [...] przy ulicy [...] w W. Lokal ten składa się z trzech pokoi i kuchni o powierzchni użytkowej [...] m2. Przy ustalaniu powierzchni użytkowej uwzględniono żonę i dwoje dzieci. Pan E. F. zmarł w dniu [...] r. Pismem z dnia [...] r. Pan J. J. pasierb Pana E. F. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w W. o uregulowanie tytułu prawnego do lokalu przy ulicy [...] w W. po śmierci Pana E. F., informując, że mieszka w przedmiotowym lokalu od [...] r., tj. od kiedy rozpoczął opiekę nad schorowanym ojczymem. W przedmiotowym lokalu został zameldowany w dniu [...] r. Dalej organ wskazał, że decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w W. odmówił Panu J. J. wydania decyzji o prawie zamieszkiwania. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na treść przepisu art. 23 ust. 1a i 1b ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203 ze zm.). Od powyższej decyzji Pan J. J. złożył odwołanie, podnosząc, że w mieszkaniu mieszka od [...] r. i nie posiada innego. Organ drugiej instancji wskazał, że zgodnie z art. 23 ust. 1a ww. ustawy, w razie śmierci osoby, której do dnia wejścia w życie tej ustawy, tj. do dnia 30 czerwca 2004 r., przydzielono osobną kwaterę stałą, zamieszkałej w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędącym kwaterą, wspólnie zamieszkałe z nią w chwili śmierci osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, mają prawo zamieszkiwać w tym lokalu mieszkalnym. W art. 26 ust. 2 ustawodawca określił, iż członkami rodziny żołnierza służby stałej, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej są: małżonek, wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, zwane dalej "dziećmi", do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia dwudziestu pięciu lat życia, chyba że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. W konkluzji organ podkreślił, że wnioskujący nie spełnia przesłanek z cytowanych przepisów, w chwili śmierci ojczyma miał skończone 48 lat oraz nie posiadał orzeczenia stwierdzającego niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji powstałej przed ukończeniem dwudziestego piątego roku życia. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie mu prawa do zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu. Decyzji zarzucił naruszenie art. 7 kpa, błędną interpretację przepisów prawa oraz naruszenie art. 5 kodeksu cywilnego. W uzasadnieniu skargi podkreślił, że mieszkał z ojczymem od [...] r., opiekował się nim, a w tej chwili nie posiada innego lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje rozstrzygnięcie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 23 ust. 1a ustawy dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (Dz. U. z 2004 r. Nr 116, poz. 1203 ze zm.), z którego wynika, że w razie śmierci osoby, której do dnia wejścia w życie tej ustawy (tj. do dnia 30 czerwca 2004 r.) przydzielono osobną kwaterę stałą, zamieszkałej w lokalu mieszkalnym będącym w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, niebędącym kwaterą, wspólnie zamieszkałe z nią w chwili śmierci osoby, o których mowa w art. 26 ust. 2 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, mają prawo zamieszkiwać w tym lokalu mieszkalnym. W art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 ze zm.), ustawodawca określił, iż członkami rodziny żołnierza służby stałej, których uwzględnia się przy ustalaniu przysługującej powierzchni użytkowej podstawowej są: małżonek, wspólnie zamieszkałe dzieci własne, przysposobione oraz przyjęte na wychowanie na podstawie orzeczenia sądu opiekuńczego, jak również dzieci małżonka, zwane dalej "dziećmi" do czasu zawarcia związku małżeńskiego, nie dłużej jednak niż do dnia ukończenia dwudziestu pięciu lat życia, chyba, że przed tym dniem stały się niezdolne do pracy oraz do samodzielnej egzystencji i nie zawarły związku małżeńskiego. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, zdaniem Sądu, stan faktyczny i prawny nie budzi wątpliwości. Na podstawie imiennego nakazu przydziału kwatery z dnia [...] r. wskazano Panu E. F. kwaterę stałą nr [...] przy ulicy [...] w W. Po jego śmierci pasierb Pan J.J. wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM o "przypisanie" mu przedmiotowego lokalu. Wobec tego, że wnioskujący nie spełnia przesłanek z cytowanych wyżej przepisów, w chwili śmierci ojczyma miał skończone 48 lat oraz nie posiadał orzeczenia stwierdzającego niezdolność do pracy i samodzielnej egzystencji powstałej przed ukończeniem dwudziestego piątego roku życia, prawidłowo organ odmówił wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym położonym w W. przy ulicy [...]. Zdaniem Sądu podkreślić należy, że zarzuty podniesione w skardze, mają w istocie charakter pozamerytoryczny, bardziej natury socjalnej. Ustawodawca wyraźnie określił, jakie przesłanki muszą być spełnione dla wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu. Również stworzył katalog zamknięty podmiotów, których ta regulacja dotyczy. Rozpoznając skargę w sprawie niniejszej, Sąd badał jedynie czy skarżący spełnia przesłanki z powołanych wyżej przepisów. Okoliczności, że Pan J. J. zamieszkiwał w lokalu od [...] r. i opiekował się chorym ojczymem, nie mają znaczenia dla oceny rozstrzygnięcia wydanego przez organ w sprawie niniejszej. Również okoliczność, że nie posiada innego lokalu mieszkalnego nie ma znaczenia dla oceny prawidłowości decyzji wydanej przez organ. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 w zw. z art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji.