II SA/Wa 1566/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Adam Lipiński Eugeniusz Wasilewski Protokolant starszy sekretarz sądowy Dorota Kwiatkowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2012 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Głównego Inspektora Farmaceutycznego z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Głównego Inspektora Farmaceutycznego na rzecz skarżącego M. Z. kwotę 457 (czterysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Wnioskiem z dnia 30 maja 2012 r. M. Z zwrócił się do Głównego Inspektora Farmaceutycznego w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej o udzielenie informacji o treści: ← aktualnego zezwolenia na wytwarzanie produktu leczniczego wraz z załącznikami wydanego dla wytwórcy M. Sp. z o.o.; ← aktualnego zezwolenia na wytwarzanie produktu leczniczego wraz z załącznikami wydanego dla wytwórcy B. Sp. z o.o. Główny Inspektor Farmaceutyczny, decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2012 r. wydaną na podstawie art. 16 w zw. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, odmówił udostępnienia informacji publicznej: 1. zezwolenia na wytwarzanie produktu leczniczego wraz z załącznikami dla wytwórcy M. Sp. z o.o.; 2. zezwolenia na wytwarzanie produktu leczniczego wraz z załącznikami dla wytwórcy B. Sp. z o.o. W uzasadnieniu decyzji, powołując się na treść art. 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej organ wskazał, iż w przedmiotowej sprawie żądane informacje zawierają treści stanowiące tajemnice prawnie chronione, tj. tajemnicę przedsiębiorstwa w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, gdyż zawierają dane dotyczące m. in. procesu i zakresu wytwarzania. Z uwagi na istotny charakter tych danych i informacji (m. in. z punktu widzenia rynkowego oraz strategii gospodarczej) przedsiębiorcy – M. Sp. z o.o. oraz B. Sp. z o.o. zachowali ich poufność. Organ podkreślił jednocześnie, że poufność gwarantuje stronom postępowań administracyjnych prowadzonych przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego także ustawa Kodeks postępowania administracyjnego. Decyzja ta została podpisana, z upoważnienia Głównego Inspektora Farmaceutycznego, przez Z. N. Zastępcę Głównego Inspektora Farmaceutycznego. W złożonym do Głównego Inspektora Farmaceutycznego wniosku o ponownego rozpatrzenie sprawy, M. Z. zakwestionował ustalenia organu, że zezwolenie na wytwarzanie produktu leczniczego stanowi tajemnicę przedsiębiorstwa. Podkreślił, że zgodnie z przepisami Prawa farmaceutycznego, informacja o wytwórcy leku jest jedną z podstawowych informacji, która musi znaleźć się w drukach informacyjnych dla pacjentów do leków dopuszczonych do obrotu na terenie naszego kraju. Jest to więc informacja powszechnie znana, z którą każdy pacjent może się zapoznać, czytając ulotkę do leku kupionego w aptece. Ponadto, informacja o tym, kto jest wytwórcą danego leku, jest informacją o udostępnienie której każdy nią zainteresowany może się zwrócić do Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych. Skarżący zaznaczył, że osobiście zwracał się kilkakrotnie z takim wnioskiem do ww. organu i był on za każdym razem w pełni realizowany. Za całkowicie chybione uznał też powołanie się przez organ w decyzji na postanowienie Sądu Antymonopolowego z [...] maja 1996 r. sygn. akt [...], podkreślając, iż w żadnym wypadku nie wnioskował do Głównego Inspektora Farmaceutycznego o udostępnienie danych obrazujących wielkość produkcji i sprzedaży wytwórców. Zaznaczył jednocześnie, że jeśli nawet przyjąć, że pewna część zezwolenia na wytwarzanie zawiera informacje technologiczne stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, a za takie w drodze daleko idącej wyrozumiałości można by uznać informacje zawarte w załączniku nr 1 do zezwolenia na wytwarzanie, odnośnie zakresu wytwarzania i rodzajach wytwarzanych produktów leczniczych, nie zwalania to organu z obowiązku udostępnienia pozostałej części zezwolenia, a w szczególności samego zezwolenia (jego pierwszej strony) oraz załącznika nr 2, w którym zawarta jest lista produktów leczniczych. W odpowiedzi na wniosek o ponowne rozpatrzenie spawy, Główny Inspektor Farmaceutyczny przesłał wnioskodawcy, przy piśmie z dnia [...] lipca 2012 r.: 1) aktualne zezwolenie na wytwarzanie produktu leczniczego wraz z załącznikiem nr 1 – Informacja o zakresie wytwarzania i rodzajach wytwarzanych produktów leczniczych i załącznikiem nr 3 – Informacja o zakresie wytwarzania i rodzajach wytwarzanych badanych produktów leczniczych, wydane przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego dla wytwórcy M. Sp. z o.o. sygn. [...]; 2) aktualne zezwolenie na wytwarzanie produktu leczniczego wraz z załącznikiem nr 1 – Informacja o zakresie wytwarzania i rodzajach wytwarzanych produktów leczniczych, wydane przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego dla wytwórcy B. Sp. z o.o. sygn. [...]. Jednocześnie decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2012 r., wydaną na podstawie art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej oraz art. 127 § 1 i 3 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., Główny Inspektor Farmaceutyczny utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] czerwca 2012 r. w zakresie dotyczącym: 1) zezwolenia na wytwarzanie produktu leczniczego dla wytwórcy M. Sp. z o.o. – załącznik nr 2 i załącznik nr 4; 2) zezwolenia na wytwarzanie produktu leczniczego dla wytwórcy B. Sp. z o.o. - załącznik nr 2; i w tym zakresie ponownie odmówił udostępnienia żądanej informacji publicznej. W uzasadnieniu decyzji organ podtrzymał stanowisko, że w zakresie załączników do zezwoleń zawierających rodzaje i nazwy produktów leczniczych oraz rodzaje i nazwy badanych produktów leczniczych prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na tajemnicę przedsiębiorcy. Ponownie wskazał, że żądane informacje zawierają dane dotyczące m. in. procesu i zakresu wytwarzania. Z uwagi zatem na istotny charakter tych danych i informacji (m. in. z punktu widzenia rynkowego oraz strategii gospodarczej) przedsiębiorcy M. Sp. z o.o. oraz B. Sp. z o.o. zachowali ich poufność. Organ zaznaczył też, że w niniejszej sprawie wnioskodawca nie jest stroną ani pełnomocnikiem strony w postępowaniu o wydanie zezwoleń, a zatem procedura udostępnienia części akt sprawy – zezwoleń wraz załącznikami podlega regułom ustawy o dostępie do informacji publicznej przewidującej ochronę praw przedsiębiorcy, którego dane dotyczą. Reasumując organ wskazał, iż z uwagi na okoliczności sprawy – udostępnienie wnioskodawcy informacji dotyczących rodzajów i nazw produktów leczniczych stanowiłoby rażące naruszenie prawa, poprzez wypełnienie m. in. dyspozycji art. 23 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Powyższa decyzja została podpisana także przez Z. N. Zastępcę Głównego Inspektora Farmaceutycznego, działającego z upoważnienia Głównego Inspektora Farmaceutycznego. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. Z., reprezentowany przez pełnomocnika, zarzucił organowi: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, poprzez błędne ich zastosowanie, bez uwzględnienia treści art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. – Prawo farmaceutyczne ze względu na to, że załączniki nr 2 i 4 do decyzji zezwalającej na wytwarzanie produktu leczniczego stanowią integralną część zezwolenia, a ich treść jest informacją publiczną niepodlegającą ochronie w trybie przewidzianym ustawą z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności podstawowych zasad postępowania administracyjnego wynikających z art. 6, 7 i 8 K.p.a. W związku z powyższymi zarzutami wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Farmaceutycznego oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi za błędne uznał stanowisko organu, jakoby decyzje o zezwoleniu na wytwarzanie produktu leczniczego wraz z załącznikami zawierały jakiekolwiek dane mogące stanowić tajemnicę przedsiębiorstwa. Podkreślił, że zawartość takiego zezwolenia określa art. 40 ust. 1 Prawa farmaceutycznego, natomiast w sytuacji, gdy zezwolenie dotyczy większej liczby produktów, nazwy produktów leczniczych objętych zezwoleniem mogą być określone w załączniku do zezwolenia (art. 40 ust. 2 Prawa farmaceutycznego). Załącznik stanowi zatem integralną część zezwolenia i występuje tylko wtedy, gdy zezwolenie dotyczy większej liczby produktów. W załączniku wskazane są przy tym wyłącznie nazwy produktów leczniczych objętych zezwoleniem, a w żadnym przypadku jakiekolwiek dane organizacyjne, technologiczne lub handlowe przedsiębiorcy, któremu zezwolenie jest wydawane. Skarżący podkreślił, że analiza określonych w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji elementów tajemnicy przedsiębiorstwa wskazuje, że ustawowe przesłanki tej tajemnicy da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli zatem informacja jest powszechnie dostępna lub w żaden sposób niezabezpieczona, informacja nie ma charakteru tajemnicy przedsiębiorstwa. Trudno natomiast przyjąć, aby nazwy produktów leczniczych objętych zezwoleniem na wytwarzanie produktu leczniczego objęte były jakimikolwiek działaniami przedsiębiorcy mającymi na celu zachowanie ich poufności, zwłaszcza, że organ w zaskarżanej decyzji nie wskazał, jakie ewentualne działania w zakresie poufności nazw produktów leczniczych objętych zezwoleniem podejmowane były przez przedsiębiorców objętych wnioskiem skarżącego. Jednocześnie organ nie wskazał, aby jakiekolwiek osoby upoważnione do działania w imieniu przedsiębiorców objętych wnioskiem wypowiadały się co do konieczności zachowania poufności danych objętych wnioskiem skarżącego (art. 16 ust. 2 pkt 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej). Skarżący zarzucił w konkluzji, że w toku postępowania organ naruszył podstawowe zasady postępowania administracyjnego, tj.: 1) zasadę praworządności (art. 6 K.p.a.), poprzez oparcie rozstrzygnięcia na błędnej wykładni powołanych w decyzji przepisów; 2) zasadę uwzględniania z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 K.p.a.), poprzez pominięcie interesu skarżącego wynikającego ze złożonego wniosku, a kierowanie się przy wydawaniu decyzji interesem podmiotu (przedsiębiorców wskazanych we wniosku), który nie zastrzegał do przedmiotu postępowania poufności, ani co do tej poufności nie wypowiadał się w toku postępowania w sprawie, a przez to naruszenie interesu społecznego poprzez nieuzasadnione utrudnianie dostępu obywateli do informacji o charakterze publicznym; 3) zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa (art. 8 K.p.a.), poprzez wydanie decyzji z naruszeniem wymogu praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania i rozstrzygnięcia sprawy wskutek oparcia rozstrzygnięcia na błędnej wykładni przepisów prawa. Główny Inspektor Farmaceutyczny w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze, organ ponownie wskazał, iż w zakresie w jakim odmówił uwzględnienia wniosku żądane informacje zawierają treści stanowiące tajemnicę prawnie chronioną, tj. tajemnicę przedsiębiorstwa, o której mowa w art. 11 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Za nieuprawnione organ uznał stanowisko skarżącego, że informacje te są powszechnie dostępne. Podkreślił też, że nie ma wpływu na decyzje podejmowane przez inne organy administracji państwowej oraz zakres informacji ujawnianych przez te instytucje. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami, wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Oceniając zaskarżoną decyzję w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga M. Z. zasługuje na uwzględnienie i to nie tylko z powodów podniesionych w skardze. W ocenie Sądu, Główny Inspektor Farmaceutyczny rozpoznając, w trybie przepisu art. 127 § 3 K.p.a., wniosek skarżącego o ponowne rozpoznanie sprawy dopuścił się naruszenia przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 24 § 1 pkt 5 w związku z art. 127 § 3 K.p.a. Naruszenie to polega na wydaniu zaskarżonej decyzji przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu decyzji, od której złożono wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Uregulowane w art. 24 oraz art. 25 K.p.a. instytucje wyłączenia pracownika organu administracji publicznej oraz wyłączenia organu mają stwarzać warunki do bezstronnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy przez pracownika organu administracji, a także sam organ oraz eliminować jakiekolwiek wątpliwości w tym zakresie wśród uczestników postępowania. Przepisy prawa procesowego o wyłączeniu pełnią zatem funkcję gwarancyjną. Z założenia mają chronić bezstronność i obiektywizm orzekania, zapewniając warunki "uczciwego procedowania" (W. Chróścielewski: "Organ administracji publicznej w postępowaniu administracyjnym" Dom Wydawniczy ABC, str. 12 oraz glosa do uchwały składu siedmiu sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego nr 3(12) z 2007 r., str. 137). Nie mogą być zatem pomijane w procesie stosowania prawa. Nie do przyjęcia jest także ich zawężająca wykładnia. Zgodnie z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., jedną z przesłanek obligatoryjnego wyłączenia pracownika organu od udziału w postępowaniu jest okoliczność, że brał on udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Celem takiej regulacji bezspornie było uniknięcie sytuacji, gdy treść zaskarżonej decyzji, wydanej przez pracownika z upoważnienia organu, mogłaby być zdeterminowana wcześniejszym doświadczeniem tej osoby wynikającym z dotychczasowego udziału w postępowaniu administracyjnym. Pracownik, który raz już uczestniczył w czynnościach procesowych, ma przez to ugruntowane poglądy zarówno na stan faktyczny, jak i na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Może to z kolei nasuwać uzasadnione wątpliwości co do jego bezstronności i obiektywizmu (por. W. Chróścielewski w powołanej glosie do uchwały o sygn. akt II GPS 2/06). W świetle poglądów doktryny, reguła określona we wspomnianym przepisie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. ma zastosowanie także do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, o którym mowa w przepisie art. 127 § 3 K.p.a., a więc do sytuacji, w której pracownik naczelnego organu administracji publicznej lub samorządowego kolegium odwoławczego brał udział w wydaniu przez ten organ decyzji w pierwszej instancji, następnie zaskarżonej do tego samego organu wnioskiem o ponowne rozpoznanie sprawy (tak m. in. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, wyd. II, s. 221; tak również: J. Borkowski /w:/ B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2005, s. 183). Pogląd ten znajduje również potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych (tak m. in.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 213/06, publ. LEX nr 235133; uchwała składu 7 sędziów NSA z dnia 22 lutego 2007 r., sygn. akt II GPS 2/06, ONSAiWSA 2007/3/61 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1507/08, publ. LEX nr 529978). W ocenie Sądu stanowisko powyższe potwierdza także uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 13/09, w której NSA stwierdził, że art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. nie ma zastosowania do osoby piastującej funkcję Głównego Geodety Kraju jako ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 K.p.a. Jak wskazano w uzasadnieniu tej uchwały, przepisy prawa przyznają organom administracji publicznej kompetencje do samokontroli własnych decyzji, a to oznacza, że nie można wyłącznie w oparciu o formalistycznie pojmowaną bezstronność pozbawić ministra kompetencji do rozpatrzenia wniosku na podstawie art. 127 § 3 K.p.a., przez zastosowanie w drodze rozszerzającej wykładni art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Istotą tej uchwały jest zatem to, iż osobą, której nie dotyczy zakaz ponownego rozpatrzenia sprawy przez tę samą osobę, jest wyłącznie piastun funkcji ministra w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 4 K.p.a. w postępowaniu, o jakim mowa w art. 127 § 3 K.p.a. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny potwierdził niejako wyjątek od wynikającej z art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. zasady wyłączenia od udziału w postępowaniu pracownika w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy wskazać należy, iż autorem zarówno pierwszej decyzji, jak i decyzji wydanej po ponownym rozpatrzeniu sprawy jest – działający z upoważnienia Głównego Inspektora Farmaceutycznego – Z. N. Zastępca Głównego Inspektora Farmaceutycznego, nie zaś sam piastun funkcji – czyli Główny Inspektor Farmaceutyczny. Odnosząc powyższe do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2010 r., należy wyraźnie podkreślić, że pracownik organu upoważniony do działania w imieniu organu, w żadnym wypadku nie może być uznany za osobę piastującą funkcję organu, która nie podlegałaby wyłączeniu na podstawie art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a., przy ponownym rozpatrzeniu sprawy w trybie art. 127 § 3 K.p.a. Zatem, wydanie zaskarżonej decyzji z upoważnienia Głównego Inspektora Farmaceutycznego przez tę samą osobę, która brała udział w wydaniu wcześniejszej decyzji stanowi istotne naruszenie przepisu art. 24 § 1 pkt 5 K.p.a. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 3 K.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, art. 25 i art. 27 K.p.a. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych, określonych w przepisach ustawy – Kodeks postępowania administracyjnego, sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Niezależnie od powyższego, rozpoznając ponownie sprawę organ powinien mieć na względzie, że zgodnie z art. 11 ust 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 1993 r. o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji (Dz. U. z 2003 r. nr 153, poz.1503 ze zm.), przez tajemnicę przedsiębiorstwa rozumie się nieujawnione do wiadomości publicznej informacje techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorca podjął niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Z powyższego przepisu wynika, że aby dana informacja podlegała ochronie na podstawie art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej – stanowiła tajemnicę przedsiębiorstwa, musi spełniać warunki: a) poufności, b) braku ujawnienia, c) zabezpieczenia informacji. Bliższa analiza wskazanych powyżej elementów uprawnia do twierdzenia, że w zasadzie powyższe przesłanki da się sprowadzić do jednego wspólnego mianownika, tj. poufności. Jeżeli bowiem przedsiębiorca nie podjął działań w celu zabezpieczenia poufności, to informacja nie jest poufna, skoro każdy może mieć do niej dostęp. Informację można zatem uznać za chronioną na podstawie ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji tylko wówczas, jeśli jest ona poufna. Pozostałe przesłanki w postaci braku ujawnienia informacji i podjęcia działań zabezpieczających są jedynie konsekwencją przesłanki poufności. W rezultacie, interpretując cytowany wyżej art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji, można powiedzieć, że tajemnicę przedsiębiorstwa stanowi poufna informacja posiadająca wartość gospodarczą, a w szczególności informacja techniczna, technologiczna lub organizacyjna (por. Michalak, "Komentarz do art. 11 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji" w: M. Zdyb (red.), A. Michalak, M. Mioduszewski, J. Raglewski, J. Rasiewicz, M. Sieradzka, J. Sroczyński, M. Szydło Marek, M. Wyrwiński, "Ustawa o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Komentarz.", publ. LEX nr 93420). Podobnie w tej kwestii wypowiedział się również Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 7 marca 2003 r., sygn. I CKN 89/01, (publ. LEX nr 583717). W rozpoznawanej sprawie, w ocenie Sądu, organ nie przedstawił przekonywujących argumentów i dowodów, uzasadniających odmowę udostępnienia żądanych informacji w zakresie załączników nr 2 i nr 4 do zezwoleń zawierających rodzaje i nazwy produktów leczniczych oraz rodzaje i nazwy badanych produktów leczniczych. Ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, że powyższe informacje zawierają dane techniczne, technologiczne, organizacyjne przedsiębiorstwa lub inne informacje posiadające wartość gospodarczą, co do których przedsiębiorcy podjęli niezbędne działania w celu zachowania ich poufności. Tym samym organ nie wykazał spełnienia przesłanek ustawowych określonych w art. 11 ust. 4 ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Stwierdzenie organu, że przedsiębiorcy M. Sp. z o.o. oraz B. Sp. z o.o. zachowali poufność powyższych informacji jest, w ocenie Sądu, niewystarczające i niepoparte żadnymi dowodami, np. w postaci oświadczeń ww. przedsiębiorców. Stąd też powołanie się przez Głównego Inspektora Farmaceutycznego na ochronę tajemnicy przedsiębiorstwa bez wykazania jej istnienia, nie uzasadnia odmowy udostępnienia skarżącemu żądanych informacji i wydania, w oparciu o art. 16 w zw. z art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej, decyzji. Organ nie przeprowadził bowiem niezbędnego postępowania dowodowego w tym zakresie, czym naruszył art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 K.p.a., a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i lit. c) ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ww. ustawy.