II SA/Wa 1567/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej (spr.), Sędzia WSA Andrzej Góraj, Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Protokolant specjalista Wiesława Jesiotr, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi R.Z. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania należności pieniężnych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej oddala skargę. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2018 r. Nr [...], na podstawie art. 127 § 1 i 2, art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257); zwanej dalej K.p.a. w zw. z pkt 2 ppkt 3 upoważnienia nr [...] Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] marca 2018 r., po rozpatrzeniu odwołania R. Z., utrzymał w mocy decyzję Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w przedmiocie przyznania należności w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał, że R. Z. pełnił zawodową służbę wojskową w rezerwie kadrowej Ministra Obrony Narodowej i wykonywał zadania służbowe w Dowództwie Garnizonu [...]. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] zwolnił R. Z. z dniem [...] marca 2018 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Dowódca Garnizonu [...] decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...], na mocy art. 104 § 1 K.p.a., art. 83 ust. 2 pkt 2, art. 87, art. 94 ust. 1 pkt 3 i ust. 2, art. 95 pkt 2, 3 i 5, art. 97 oraz art. 96 ust. 10 i art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 173, z późn. zm.), § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lutego 2014 r. w sprawie przyznawania żołnierzom zawodowym dodatkowego uposażenia rocznego (Dz. U. z 2014 r. poz. 355) oraz § 4 ust. 2 i 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 18 marca 2014 r. w sprawie gratyfikacji urlopowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2014 r. poz. 411), przyznał R. Z. należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Wskazał, że podstawą obliczenia wysokości odprawy, ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz dodatkowego uposażenia rocznego za 2018 r. stanowiło uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne w ostatnim dniu pełnienia służby, które składało się z następujących składników: uposażenia zasadniczego z grupy 16 w wysokości [...] zł, dodatku za długoletnią służbę wojskową: 2 [...] zł oraz dodatku służbowego: [...] zł. Organ odwoławczy nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania od powyższej decyzji, utrzymał w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie, wskazując, że zgodnie z obowiązującym wówczas art. 22 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5 poz. 18, z późn. zm.) żołnierze zawodowi wyznaczeni do pełnienia służby na stanowiskach służbowych w jednostkach organizacyjnych poza Ministerstwem Obrony Narodowej otrzymywali uposażenie i inne należności pieniężne według zasad określonych przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia. Stosownie do treści § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 października 1997 r. w sprawie służby wojskowej oraz uposażenia żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych poza resortem obrony narodowej (Dz. U. z 1997 r. Nr 130 poz. 846, z późn. zm.), żołnierzom zawodowym pełniącym służbę wojskową na stanowiskach służbowych w instytucjach cywilnych przysługiwało uposażenie i świadczenia, w tym uposażenie i inne należności pieniężne, określone w przepisach dla żołnierzy pełniących służbę wojskową w jednostkach organizacyjnych resortu obrony narodowej. W 1999 r. przyznanie dodatków do uposażenia zasadniczego regulowało zarządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 kwietnia 1990 r. nr 3 O/MON w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, które określało dla żołnierzy zawodowych 5 grup dodatków: dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, dodatki uzasadnione kwalifikacjami żołnierzy, dodatek strefowy, dodatek specjalny, dodatek rodzinny i pielęgnacyjny. Dodatek funkcyjny określały przepisy regulujące dodatki dla żołnierzy niezawodowych. Minister Obrony Narodowej wyjaśnił, że żołnierze zawodowi w latach 1997-2007 nie otrzymywali dodatku funkcyjnego, a wypłacany R. Z. dodatek za pełnienie obowiązków [...] Akademii Medycznej w [...] był wypłacany poza systemem uposażeń żołnierzy zawodowych. Zgodnie z art. 80 ust. 5f ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 173 z późn. zm.) przyznaniu, (odtworzeniu) w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej podlega jedynie dodatek specjalny lub dodatek służbowy. Na mocy tego przepisu nie można przyznać dodatku, który był wypłacany R. Z. w latach 1999-2007 poza systemem uposażeń żołnierzy zawodowych. Również dodatek funkcyjny wprowadzony do systemu dodatków przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych od dnia 4 grudnia 2014 r. nie podlega przyznaniu w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej w przypadku gdy żołnierz utracił prawo do otrzymywania tego dodatku przed ostatnim miesiącem pełnienia zawodowej służby wojskowej. Ponadto w myśl § 7 ust. 1 oraz § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2296, z późn. zm.) w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej przywróceniu podlegają jedynie dodatek specjalny oraz dodatek służbowy. Przywołane rozporządzenie nie przewiduje przyznania dodatku funkcyjnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby, a zatem R. Z. nie przysługiwało przywrócenie dodatku funkcyjnego w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej W ocenie organu odwoławczego Dowódca Garnizonu [...] właściwie obliczył wysokość uposażenia zasadniczego przyznając dodatek służbowy z tytułu zajmowania stanowiska lekarza lub lekarza dentysty w ostatnim miesiącu służby wojskowej decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]. Do wysokości uposażenia został też prawidłowo doliczony dodatek za długoletnią służbę. Te trzy elementy stanowią podstawę do obliczenia należności pieniężnych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie R. Z. zakwestionował decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] uznając je za krzywdzące. Wnoszący skargę wskazał, że w decyzji nie uwzględniono dodatku funkcyjnego do naliczenia wysokości podstawy emerytury. W jego ocenie dodatek funkcyjny był wypłacany w okresie pełnienia służby, tj. od dnia 1 czerwca 1999 r. do dnia 21 marca 2007 r. poza resortem obrony narodowej z tytułu pełnienia funkcji [...] oraz pełnienia obowiązków [...] Akademii Medycznej w [...] i powinien być, zgodnie z ustawą, przywrócony w ostatnim miesiącu pełnienia służby i uwzględniony w naliczeniu zarówno należności zwolnieniowych, jak również w podstawie wymiaru emerytury. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym stosownie do art. 1 § 2 tej ustawy kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga analizowana pod tym kątem nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zarówno zaskarżona decyzja Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] maja 2018 r. nr [...] , jak też decyzja Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] o przyznaniu R. Z. należności w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej zostały wydane zgodnie z przepisami stanowiącymi podstawę rozstrzygnięcia. Jak wynika z akt sprawy R. Z. pełnił zawodową służbę wojskową w rezerwie kadrowej Ministra Obrony Narodowej i wykonywał zadania służbowe w Dowództwie Garnizonu [...]. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] zwolnił R. Z. z dniem 31 marca 2018 r. z zawodowej służby wojskowej i przeniósł do rezerwy wskutek niewyznaczenia na stanowisko służbowe w czasie pozostawania w rezerwie kadrowej. Dowódca Garnizonu [...] decyzją z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] przyznał skarżącemu należności pieniężne związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. Wskazał, że uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne w ostatnim dniu pełnienia służby składa się z następujących składników: uposażenia zasadniczego z grupy 16 w wysokości [...] zł, dodatku za długoletnią służbę wojskową: [...] zł oraz dodatku służbowego: [...] zł. W ocenie Sądu, wbrew twierdzeniu skarżącego, organy wojskowe przyjęły właściwą kwotę uposażenia stanowiącego podstawę obliczenia niektórych należności z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej. Zdaniem skarżącego oprócz przywróconego decyzją Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...] w ostatnim miesiącu służby wojskowej dodatku służbowego z tytułu zajmowanego stanowiska lekarza lub lekarza dentysty przysługuje mu również dodatek funkcyjny przyznany z tytułu pełnienia funkcji [...] Akademii Medycznej w okresie od [...] czerwca 1999 r. do [...] marca 2007 r. W aktach sprawy znajduje się jedynie potwierdzenie otrzymywania dodatku przyznanego przez Akademię Medyczną w [...] w okresie od 1 października 2006 r. do 30 września 2007 r. Wskazać należy, że zgodnie z obowiązującym wówczas art. 22 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 1992 r. Nr 5 poz. 18, z późn. zm.), żołnierze zawodowi wyznaczeni do pełnienia służby na stanowiskach służbowych w jednostkach organizacyjnych poza Ministerstwem Obrony Narodowej otrzymywali uposażenie i inne należności pieniężne według zasad określonych przez Radę Ministrów w drodze rozporządzenia. Stosownie do treści § 11 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 października 1997 r. w sprawie służby wojskowej oraz uposażenia żołnierzy zawodowych wyznaczonych na stanowiska służbowe w jednostkach organizacyjnych poza resortem obrony narodowej (Dz. U. z 1997 r. Nr 130 poz. 846, z późn. zm.), żołnierzom zawodowym pełniącym służbę wojskową na stanowiskach służbowych w instytucjach cywilnych przysługiwało uposażenie i świadczenia, w tym uposażenie i inne należności pieniężne, określone w przepisach dla żołnierzy pełniących służbę wojskową w jednostkach organizacyjnych resortu obrony narodowej. W 1999 r. przyznanie dodatków do uposażenia zasadniczego regulowało zarządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] kwietnia 1990 r. nr [...] w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, które określało dla żołnierzy zawodowych 5 grup dodatków: 1) dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, 2) dodatki uzasadnione kwalifikacjami żołnierzy (w ramach tej grupy dodatków wypłacany był dodatek za specjalizację medyczną), 3) dodatek strefowy, 4) dodatek specjalny, 5) dodatek rodzinny i pielęgnacyjny. Dodatek funkcyjny określały przepisy regulujące dodatki dla żołnierzy niezawodowych. Kwestię dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych regulował § 11 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. z 2000 r. Nr 90, poz. 1005, z późn. zm.), którym przewidziano dla żołnierzy następujące dodatki: 1) dodatki za szczególne właściwości lub warunki pełnienia służby wojskowej, 2) dodatki kwalifikacyjne (w tym dodatek za specjalizację medyczną), 3) dodatki uzasadnione miejscem pełnienia służby, 4) dodatek specjalny, 5) dodatek funkcyjny (wypłacany tylko żołnierzom nadterminowej zasadniczej służby wojskowej). Z dniem 1 lipca 2004 r. weszło w życie rozporządzenie Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2004 r. Nr 141 poz. 1497), w którym przewidziano wypłatę dodatku: specjalnego, służbowego oraz za długoletnią służbę wojskową. Żołnierzom zawodowym - lekarzom od dna 1 października 2007 r. - był wypłacany dodatek służbowy, który to dodatek został odtworzony R. Z., w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej, ostateczną decyzją Dowódcy Garnizonu [...] z dnia [...] marca 2018 r. nr [...]. Jak wynika z powyższych przepisów żołnierze zawodowi w latach 1997-2007 nie otrzymywali dodatku funkcyjnego, a przyznany R. Z. dodatek za pełnienie obowiązków [...] Akademii Medycznej w [...] był wypłacany poza systemem uposażeń żołnierzy zawodowych i już z tego powodu nie mógł zostać przyznany w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej i uwzględnieniony przy naliczeniu należności związanych z zakończeniem pełnienia służby wojskowej. Ponadto zgodnie z art. 80 ust. 5f ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. z 2018 r. poz. 173 z późn. zm.) przyznaniu, (odtworzeniu) w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej podlega jedynie dodatek specjalny lub dodatek służbowy. Na mocy tego przepisu nie można było zatem przyznać dodatku, który był wypłacany R. Z. w latach 1999-2007 poza systemem uposażeń żołnierzy zawodowych. Również dodatek funkcyjny wprowadzony do systemu dodatków przeznaczonych dla żołnierzy zawodowych od dnia 4 grudnia 2014 r. nie podlega przyznaniu w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej w przypadku gdy żołnierz utracił prawo do otrzymywania tego dodatku przed ostatnim miesiącem pełnienia zawodowej służby wojskowej. Ponadto w myśl § 7 ust. 1 oraz § 28 ust. 2 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 28 grudnia 2016 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Z 2016 r. poz. 2296, z późn. zm.) w ostatnim miesiącu pełnienia służby wojskowej przywróceniu podlegają jedynie dodatek specjalny oraz dodatek służbowy. Przywołane rozporządzenie nie przewiduje przyznania dodatku funkcyjnego w ostatnim miesiącu pełnienia służby. W związku z powyższym zdaniem Sądu organy wojskowe prawidłowo uznały, że dodatek funkcyjny nie mógł zostać przyznany R. Z. w ostatnim miesiącu pełnienia zawodowej służby wojskowej na podstawie powołanego wyżej art. 80 ust. 5f ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych i tym samym kwota wypłacanego dodatku funkcyjnego nie mogła być uwzględniona w uposażeniu stanowiącym podstawę wymiaru należności przysługujących skarżącemu z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej oraz w uposażeniu stanowiącym podstawę obliczenia emerytury wojskowej. Sąd nie dopatrując się w działaniach organów uchybień, które skutkowałyby koniecznością uwzględnienia skargi, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.