II SA/Wa 1569/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk po rozpoznaniu w dniu 5 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.K. o wstrzymanie wykonania decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych postanawia wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W dniu 30 sierpnia 2010 r. P. K. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie przedłużenia okresu zawieszenia w czynnościach służbowych do czasu zakończenia postępowania karnego, prowadzonego w stosunku do skarżącego. W piśmie z dnia 2 listopada 2010 r. P. K. skierował do Sądu wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący podniósł, że wykonanie przedmiotowej decyzji spowoduje szkodę dla niego oraz jego rodziny w postaci znacznego ograniczenia środków utrzymania. Wskazał, że z powodu zawieszenia w czynnościach służbowych otrzymuje połowę uposażenia, co negatywnie wpływa na poziom życia jego rodziny. Dodatkowo skarżący zaznaczył, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winno nastąpić, gdyż "przewlekłość prowadzonych postępowań karnych w naszym kraju" może doprowadzić do zwolnienia go ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 ww. ustawy). Jak wynika z przywołanego przepisu, ochrona tymczasowa możliwa jest tylko wtedy, gdy wykonanie aktu grozi wyrządzeniem skarżącemu znacznej szkody lub spowodowaniem skutków, które będą trudne do odwrócenia. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona stronie przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważane z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie. Tak więc, odwrócenie skutków wywołanych wykonaniem zaskarżonego aktu musi być trudniejsze, niż zwykle w tego rodzaju przypadkach. Przepis art. 61 § 3 cyt. ustawy zobowiązuje stronę do wskazania przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nie nakładając obowiązku ich udowodnienia, przy czym uprawdopodobnienie nie może z reguły opierać się na samych twierdzeniach strony. Sąd musi opierać się na jakimś materiale, pozwalającym zająć stanowisko. Oznacza to, że wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji musi zawierać uzasadnienie powodów, dla których Sąd winien postanowić o wstrzymaniu wykonania decyzji, a obowiązek uprawdopodobnienia istnienia przesłanek z powyższego przepisu spoczywa na wnioskodawcy. Sąd natomiast jedynie ocenia, czy w istocie podane przez stronę okoliczności wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu skarżący winien tak określić ewentualną szkodę, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji trudne do odwrócenia. Ustalenie, czy grożąca szkoda jest szkodą znaczną, jest możliwe tylko w oparciu o okoliczności dające się zweryfikować. Każda decyzja pociąga za sobą określone skutki prawne. Jednakże wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji możliwe jest tylko wtedy, gdy grozi wyrządzeniem – co należy podkreślić – znacznej szkody lub spowodowałoby trudne do odwrócenia skutki, a więc skutki przewyższające naturalne następstwa wydanej przez organ decyzji. P. K. swój wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji uzasadnił – po pierwsze – stwierdzeniem, że jej wykonanie spowoduje znaczne ograniczenie środków utrzymania jego oraz jego rodziny. Sąd uznał jednak, że ta okoliczność nie daje podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie można bowiem ograniczenia środków utrzymania (50% uposażenia) utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy też niemożnością przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy. Niewątpliwie obniżenie uposażenia skarżącego, jako skutek zaskarżonej decyzji, spowoduje obniżenie poziomu życia jego i jego rodziny, lecz nie jest to skutek stwarzający niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody znacznych rozmiarów czy niemożność przywrócenia pierwotnego stanu rzeczy. Wszak obniżenie środków utrzymania, nawet o 50% przysługującego dotąd uposażenia, nie oznacza jeszcze, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, czyli niebezpieczeństwo dla zdrowia lub życia skarżącego lub jego rodziny, ewentualnie dla jego majątku. Poza tym, zgodnie z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.: Dz. U. z 2007 r. Nr 43, poz. 277 ze zm.), po zakończeniu postępowania karnego, będącego przyczyną zawieszenia w czynnościach służbowych, policjant otrzymuje zawieszoną część uposażenia oraz obligatoryjne podwyżki wprowadzone w okresie zawieszenia, jeżeli nie został skazany prawomocnym wyrokiem sądu. Inaczej natomiast rzecz się ma, gdy chodzi o uzasadnienie wniosku w zakresie obaw skarżącego, że postępowanie karne nie zostanie zakończone do dnia [...] marca 2011 r. Skarżący łączy te obawy z treścią art. 41 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, który stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy zawieszenia w czynnościach służbowych, jeżeli nie ustały przyczyny będące podstawą zawieszenia. Zdaniem Sądu, istniejąca obiektywnie możliwość skorzystania z tego przepisu przez organ Policji, w przypadku niezakończenia postępowania karnego do ww. daty, stwarza niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (ewentualne zwolnienie ze służby), które przewyższają naturalne następstwa zaskarżonej decyzji (obniżenie uposażenia do wysokości 50%). Stwarza przy tym także niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody zarówno skarżącemu, jak i jego rodzinie, gdyby doszło do zwolnienia go ze służby. Dlatego też, uznając w tym zakresie wniosek za uzasadniony, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Z tych względów, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.