II SA/Wa 1570/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Andrzej Kołodziej Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant specjalista – Małgorzata Plichta po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi W.M. na orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w K. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Policji 1. uchyla zaskarżone orzeczenie i utrzymane nim w mocy orzeczenie organu pierwszej instancji, 2. zasądza od Centralnej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych na rzecz skarżącego W. M. kwotę 240,- (dwieście czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Po rozpatrzeniu raportu skarżącego [...] W. M. z dnia [...] lutego 2015 r., Komendant Miejski Policji w [...] pismem z dnia [...] lutego 2015 r. nr [...], skierował wymienionego funkcjonariusza do Rejonowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] w celu ustalenia jego stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby w Policji, jak również związku poszczególnych chorób ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], rozpoznała u skarżącego W. M. neurastenię – § 78 p. 2 i określiła kategorię B zdolności do służby, zdolny do służby w Policji z ograniczeniem i zdolny do służby na zajmowanym stanowisku oraz orzekła, że nie istnieje związek schorzenia ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby. W uzasadnieniu podano, że powyższe rozpoznanie ustalono w oparciu o przedstawioną dokumentację, badania psychiatryczne oraz własne ustalenia, zaś choroba nie pozostaje ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, ponieważ nie stwierdzono narażeń wykraczających poza zakres obowiązków przewidzianych dla zajmowanego stanowiska służbowego. W odwołaniu z dnia [...] kwietnia 2015 r. do Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i uznanie związku stwierdzonych u niego chorób za pozostające w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby zarzucając: 1) naruszenie art. 6 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1822) poprzez ich łączne zastosowanie w okolicznościach, gdy hipotezy norm zawartych w tych przepisach wzajemnie się wykluczają; 2) art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą (Dz. U. z 2014 r. poz. 616, z późn. zm.) poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie; 3) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 4 ustawy o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych poprzez brak szczegółowego uzasadnienia prawnego i faktycznego orzeczenia. W uzasadnieniu podał, że uznano go za jednocześnie zdolnym do służby z ograniczeniem (co równoznaczne jest z tym, że stwierdzone u niego choroby zmniejszają jego sprawność fizyczną i psychiczną oraz uniemożliwiają mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku) oraz zdolnym do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku, co jest wewnętrznie niespójne. Ponadto Komisja przyznała, że w służbie występują narażenia, ale nie wykraczają one poza zakres obowiązków. Niezależnie od powyższego podał, że zgodnie art. 4 ust. 1 w zw. z art. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą, za chorobę pozostająca w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby uznaje się chorobę spowodowana działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku służby albo chorobę, która została wymieniona w wykazie chorób pozostających w związku z pełnieniem służby, określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 32 ust. 1 albo 2. Jak wynika z powyższego zapisu, o nadaniu chorobie przymiotu pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby decydują dwie rozłączne przesłanki. Wykaz chorób określonych w rozporządzeniu Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 866), jest tylko jedną z tych przesłanek. Komisja zupełnie pominęła okoliczność wskazaną w definicji choroby, jaką jest spowodowanie jej przez działanie czynników szkodliwych występujących w środowisku służby. A właśnie do tych czynników bezpośrednio odnosi się Komisja w uzasadnieniu swej decyzji, stwierdzając, że były narażenia w jego służbie. Powołanie się przez Komisję na fakt, że nie wykraczały one poza zakres jego obowiązków, stanowi wyraz kompletnego niezrozumienia istoty choroby "zawodowej". Skoro był w służbie narażony na czynniki szkodliwe (a ta okoliczność jest bezsporna, bo została wprost przyznana w orzeczeniu), to jego choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych występujących w środowisku służby. Dlatego właśnie jest zdolny do służby, ale z ograniczeniem. Nie może zatem zajmować dotychczasowego stanowiska, bo występujące na nim czynniki szkodliwe (narażenia) negatywnie wpływają na jego stan zdrowia i doprowadziły do pogorszenia stanu zdrowia skutkującego nieobecnością w służbie. W tych okolicznościach podważanie istnienia związku pomiędzy jego chorobami, a szczególnymi warunkami lub właściwościami służby jest oczywiście niezasadne. Jego nieobecność w służbie nie wynikała z innych okoliczności, niż specyfika służby, to zgodnie z ustawą o Policji stanowi podstawę uzyskania prawa do 100 % uposażenia. Ponadto Komisja przyznaje, że w służbie był narażony na czynniki szkodliwe i jak zatem choroba z tego wynikająca może być płatna jedynie w 80%? Takie stanowisko zaprzecza istocie zmian wprowadzonych w przepisach prawa w ubiegłym roku. Niezależnie od powyższego Komisja nie uzasadniła szczegółowo swego rozstrzygnięcia, ignorując tym samym wytyczne określone dla uzasadnienia decyzji administracyjnej, zgodnie z którymi uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne – wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Tym samym nie sposób całościowo odnieść się, szczególnie w zakresie poprawności rozstrzygnięcia pod względem aktualnej wiedzy medycznej do argumentacji Komisji, która doprowadziła do negatywnego dla niego orzeczenia, bowiem argumentacja ta nie została wyczerpująco przedstawiona. W piśmie procesowym z dnia [...] maja 2015 r. będącym uzupełnieniem odwołania dodał, że pominięto u niego inną stwierdzoną chorobę, tj. zespół stresu pourazowego (PTSD). Informację w tym przedmiocie zawiera m. in. karta informacyjna leczenia szpitalnego dotycząca jego pobytu w SPZOZ Szpitalu Specjalistycznym MSW w [...] w okresie [...] października – [...] grudnia 2014 r., zaś PTSD zostało wprost wymienione w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawa Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biura Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r. poz. 866) w załączniku nr 1, poz. 27, w katalogu chorób pozostających w związku z pełnieniem służby m.in. w Policji. Tym samym stwierdzona u niego choroba objęta jest zakresem przedmiotowym definicji choroby pozostającej w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby określonej w art. 4 ust. 1 ustawy o świadczeniach odszkodowawczych. Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzeczeniem z dnia z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...], mając za podstawę art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1822), utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu podała, że neurastenia nie jest schorzeniem pozostającym w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, ponieważ nie figuruje w "D.U. z dn.30.06.2014r po.866 Rozp. MSW z dn. 26.06.2014 r." w sprawie wykazu chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, BOR.SG i PSP (ustawa odszkodowawcza). Nie stwierdzono wydarzeń o charakterze katastrofalnym, wyjątkowo zagrażającym życiu i zdrowiu psychicznemu skarżącego. Powyższe schorzenie powoduje u badanego ograniczenie zdolności do pełnienia służby w Policji, ale orzekany jest zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku na podst. "D.U. z 24.12.2014r poz.1898 Rozp. MSW z dn.19.12.2014r par.78p.2 kat. "B". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, skarżący W. M. stwierdził, że wieloletnia służba doprowadziła do wystąpienia u niego chorób: neurastenii oraz zespołu stresu pourazowego (PTSD). W dniach [...] października – [...] grudnia 2014 r. przebywał na Oddziale Leczenia Zaburzeń Nerwic w Samodzielnym Publicznym Zakładzie Opieki Zdrowotnej Szpitalu Specjalistycznym Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...]. W karcie informacyjnej wystawionej po kilkutygodniowym leczeniu stwierdzono, że w związku ze służbą wielokrotnie był świadkiem zdarzeń o charakterze traumatycznym, z których część nadal powraca we wspomnieniach i snach, powodując nasilony dyskomfort i objawy wzbudzenia układu współczulnego, co negatywnie wpływa na jego funkcjonowanie. W orzeczeniu WKL MSW w [...] pomięto rozpoznane PTSD i komisja nie odniosła się do tej choroby. Ponadto zdaniem komisji jest on jednocześnie zdolny oraz niezdolny do służby na zajmowanym stanowisku i zarzut wewnętrznej sprzeczności orzeczenia nie został omówiony w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, nie odniósł się do niego także organ I instancji. W uzasadnieniu nie podano okoliczności, które zadecydowały o uznaniu braku związku neurastenii ze służbą. Wyjaśnienia OKL MSW w [...] ograniczają się właściwie do jednego zdania, gdzie komisja zauważa, że nie stwierdzono wydarzeń o charakterze katastrofalnym, wyjątkowo zagrażających jego życiu i zdrowiu psychicznemu. Komisja nie wyjaśnia jednak swego arbitralnego stanowiska, nie podała, na podstawie jakich ustalonych przez siebie faktów doszła do powyższego wniosku oraz nie powołała się na dokumentację zebraną w sprawie. Tego typu uzasadnienie wskazuje na niedbałość w rozpoznaniu sprawy i nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu, a tym samym powoduje, że poprzez brak rzeczowej argumentacji, orzeczenia nie można poddać kontroli. Natomiast lakoniczne uzasadnienie, pomijające część okoliczności stwierdzonych w dokumentach (np. choroba PTSD), świadczy o złamaniu przez OKL MSW w [...] nakazu wynikającego z art. 77 § 1 k.p.a., tj. obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego. Zaskarżone orzeczenie stanowi ponadto zaprzeczenie zasadzie pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, nie pozwala na poznanie przesłanek, jakie zadecydowały o rozstrzygnięciu, a przez to ma charakter decyzji arbitralnej. Naruszeniem art. 8 k.p.a. jest także niewystarczające określenie podstawy prawnej orzeczenia, które zostało ograniczone do wyrażenia "§ 78 p. 2, kat B" bez dalszego jego dookreślenia (w części A orzeczenia) i przywołania publikatorów aktów prawnych oraz daty jednego z tych aktów (w części F orzeczenia). Niezależnie od powyższego stwierdził, że OKL MSW w [...] wskazała w pouczeniu możliwość zaskarżenia całości orzeczenia do sądu administracyjnego, gdy tymczasem podlega ono zaskarżeniu jedynie w tej części, która odnosi się do zdolności do służby, a więc w części utrzymującej w tym zakresie orzeczenie WKL MSW w Sprawy związku choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby podlegają rozpoznaniu przez sądu cywilne. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne i prawne podała, że wydając zaskarżone orzeczenia, komisje lekarskie orzekały na podstawie dokumentacji medycznej, protokołu warunków służby oraz obowiązujących przepisów prawa. W uzasadnieniu wskazano stan faktyczny sprawy, rozpoznane schorzenie oraz wniosek w zakresie ustalenia związku choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Podkreślono, że samo schorzenie, nie daje podstaw do uznania, iż pozostaje w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Orzeczenie w tym zakresie musi znaleźć swoje oparcie w obowiązującym, na datę orzekania, wykazie chorób, których powstanie oraz warunki zaistnienia takowy związek uzasadniają. Mając na względzie powyższe, warunki muszą być spełnione łącznie (choroba plus właściwości służby). Podkreślono, iż neurastenia nie figuruje jako samodzielne schorzenie w wykazie chorób pozostających w związku z pełnieniem służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu (załącznik nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 czerwca 2014 r. w sprawie ustalania uszczerbku na zdrowiu funkcjonariuszy Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej i Biurze Ochrony Rządu, dalej "Załącznik Nr 1). Niemniej jednak w pozycji nr 27 Załącznika Nr 1 wskazano PTSD, zaburzenia lękowe i zaburzenia osobowościowe. Aby orzec związek schorzenia ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby muszą zostać spełnione warunki określone w Załączniku Nr 1. W dostępnej dokumentacji nie znaleziono adnotacji potwierdzającej, że skarżący uczestniczył w wydarzeniach katastrofalnych, wyjątkowo zagrażających życiu i zdrowiu, nie przeżył ostrej reakcji na stres, powodującej kryzys psychiczny. Ponadto, okres występowania udokumentowanych objawów chorobowych, który upoważnia do rozpoznania choroby pozostającej w związku ze służbą, mimo wcześniejszego ustania narażenia na czynniki szkodliwe i uciążliwe występujące w warunkach służby, wynosi rok. Mając na względzie powyższe, brak było podstaw do stwierdzenia związku choroby ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby. Rozpoznając odwołanie od orzeczenia WKL, OKL nie stwierdziła nieprawidłowości, w związku z czym nie było podstaw do uchylenia powyższego orzeczenia. Jednocześnie wskazano, iż zgodnie z brzmieniem przepisu art. 121 b ust. 5 pkt 2 ustawy z dnia 4 kwietnia 1990 r. o Policji, jeżeli zwolnienie lekarskie obejmuje okres, w którym policjant jest zwolniony od zajęć służbowych z powodu choroby powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, policjant zachowuje prawo do 100 % uposażenia. Na podstawie obowiązujących przepisów, o chorobie powstałej w związku ze szczególnymi właściwościami lub warunkami służby, orzekają komisje lekarskie w ramach tzw. postępowań odszkodowawczych, na podstawie ustawy z dnia 4 kwietnia 2014 r. o świadczeniach odszkodowawczych przysługujących w razie wypadku lub choroby pozostających w związku ze służbą. Podniesiono, iż w obecnym stanie prawnym, komisje lekarskie mogą ustalić związek choroby ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby tylko jako element postępowania odszkodowawczego oraz w postępowaniu emerytalno – rentowym. Niemniej jednak zaskarżone orzeczenie nie zostało wydane celem uzyskania przez skarżącego odszkodowania. Zgodnie z obowiązującymi przepisami, na podstawie orzeczenia komisji lekarskiej, funkcjonariuszowi zostanie wypłacone 100 % uposażenia za okres pozostawania na zwolnieniu lekarskim. W ocenie organu administracji, prawa do 100% uposażenia nie można traktować jako świadczenia odszkodowawczego. Jednocześnie, należy podkreślić, iż w niniejszej sprawie nie została wydana decyzja w sprawie przyznania świadczenia odszkodowawczego, od której stronie przysługiwałoby prawo do złożenia odwołania do sądu powszechnego. W piśmie procesowym z dnia [...] lutego 2016 r. organ podał, że orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] z dnia [...] kwietnia 2015 r. nr [...], nie zostało doręczone organowi kierującemu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 70 ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2015 r., z wyjątkiem art. 60 pkt 6 i art. 63 pkt 5 i 6, które wchodzą w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia. Natomiast według brzmienia art. 65 ust. 1, z dniem wejścia w życie niniejszej ustawy znosi się komisje lekarskie podległe ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, powołane na podstawie dotychczasowych przepisów, z wyjątkiem Centralnej Komisji Lekarskiej, okręgowych komisji lekarskich oraz wojewódzkich komisji lekarskich, które znosi się z dniem 30 czerwca 2015 r., zaś według ust. 2 pkt 1) tegoż przepisu, w okresie od dnia 1 stycznia 2015 r. do dnia 30 czerwca 2015 r. zadania przewidziane niniejszą ustawą dla rejonowych komisji lekarskich wykonują dotychczasowe wojewódzkie komisje lekarskie. W tym miejscu wskazać również należy na przepis art. 16 ustawy, w myśl którego komisje lekarskie orzekają w dwóch instancjach: 1) w pierwszej instancji – rejonowe komisje lekarskie; 2) w drugiej instancji – Centralna Komisja Lekarska. Zatem procedowanie w zakresie właściwości w rozpoznawanej sprawie, było zgodne z prawem. Natomiast z drugiej strony, stosownie do treści § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie określenia wzoru orzeczenia komisji lekarskiej oraz wzoru rejestru orzeczeń, rozporządzenie określa w załączniku 1 wzór orzeczenia komisji lekarskiej, w którym w części F powinno być zawarte "szczegółowe uzasadnienie orzeczenia". Tymczasem w rozpoznawanej sprawie Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], uzasadniła swoje rozstrzygnięcie w sposób bardzo ogólny i niezwykle lakoniczny, a w zasadzie w ogóle nie odniosła się do wydanego orzeczenia, bowiem powtarzając treść rozstrzygnięcia w zakresie braku związku schorzenia ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby dodała jedynie, że "nie stwierdzono narażeń wykraczających poza zakres obowiązków przewidzianych dla zajmowanego stanowiska służbowego". Tymczasem uzasadnienie orzeczenia winno w sposób logiczny i przekonujący wyjaśniać, dlaczego zostało stwierdzone u skarżącego schorzenie czy też ułomność fizyczna określone w wykazie schorzeń i ułomności, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 19 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w Policji, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej oraz Biurze Ochrony Rządu (Dz. U. z 2014 r., poz. 1898), bowiem zarówno skarżący, jak i Sąd nie dysponują wiedzą medyczną. Uzasadnienie orzeczenie komisji winno być więc sporządzone tak, aby można było dokonać oceny wydanego rozstrzygnięcia. W przeciwnym razie, jak w rozpoznawanej sprawie, wymyka się ono spod jakiejkolwiek kontroli. Jest to istotne także z tego powodu, że nie odniesiono się w nim również do rozpoznanego przez psychiatrę zespołu PTSD stwierdzonego w trakcie badania specjalistycznego w dniu [...] kwietnia 2015 r. W tym miejscu zauważyć również należy, że podobnie rzecz się ma z uzasadnieniem Okręgowej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], która tak samo – poza wskazaniem rozpoznania neurastenii – nie uzasadniła swojego stanowiska oraz ponadto nie odniosła się w żadnym stopniu do zarzutów z odwołania, w tym – co skarżący wskazał w piśmie z dnia [...] maja 2015 r. uzupełniającym odwołanie – że w trakcie hospitalizacji rozpoznano u niego zespół PTSD. Zatem – zdaniem Sądu – uznać należy, że chociażby to uchybienie w postaci braków uzasadnienia orzeczeń w niniejszej sprawie, stanowi naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść rozstrzygnięć i w konsekwencji powodujące konieczność uchylenia zaskarżonych decyzji oraz zobowiązanie organów do wzięcia pod uwagę przy ponownym rozpoznawaniu sprawy rozważań Sądu w zakresie koniecznych elementów decyzji administracyjnej, a w szczególności uzasadnienia faktycznego i prawnego, pozwalającego w wypadku wniesienia przez stronę odwołania, a potem ewentualnie skargi do sądu administracyjnego, na pełną kontrolę jej legalności. Brak bowiem uzasadnienia uniemożliwia sądowi dokonanie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na marginesie podkreślić należy, że uchybienia organu w postaci braku prawidłowego sporządzenia uzasadnienia, nie można skutecznie konwalidować na etapie postępowania sądowego. Próba podjęta przez organ w tym zakresie w odpowiedzi na skargę nie niweluje więc uchybienia stwierdzonego przez Sąd. Niezależnie od powyższego zauważyć należy, że w myśl art. 6 ust. 1 pkt 2) ustawy, kategoria B – "zdolny do służby z ograniczeniami" oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego (funkcjonariusza) sprawność fizyczną lub psychiczną i uniemożliwiają mu pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na innym stanowisku. Tymczasem Wojewódzka Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] orzekła, co Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...] utrzymała w mocy i co w sposób nie budzący żadnych wątpliwości narusza powyższy przepis, że skarżący będąc zdolny do służby w Policji z ograniczeniem (kat. B), "jest zdolny do służby na zajmowanym stanowisku służbowym". Stąd też doszło do naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W dalszej części przywołać należy treść art. 42 ust. 1 ustawy w myśl którego, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej w celu wydania orzeczenia, przysługuje odwołanie. Zatem aby złożyć odwołanie, to zarówno stronie, jak i organowi kierującemu na badanie, a w przedmiotowej sprawie Komendantowi Miejskiemu Policji w [...], należało doręczyć orzeczenie lekarskie. Tymczasem – jak wynika z pisma procesowego organu z dnia [...] lutego 2016 r. – orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], nie zostało doręczone Komendantowi Miejskiemu Policji w [...]. Tym samym organowi temu uniemożliwiono udział w postępowaniu przed Okręgową Komisją Lekarską Ministerstwa Spraw Wewnętrznych w [...], co stanowi naruszenie prawa (art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego), dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Zatem rozpoznając na nowo sprawę, organy obu instancji będą miały na względzie jako wskazania, opisane powyżej rozważania Sądu i w ich świetle raz jeszcze ocenią stan zdrowia skarżącego, a tym samym jego wpływ na zdolność do służby w Policji, mając przy tym na względzie stan faktyczny i prawny na dzień orzekania, a podjęte rozstrzygnięcie należycie uzasadnią. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1), 2) i 3) w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200, 205 § 2 w zw. z art. 209 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270), należało orzec jak w sentencji wyroku.