II SA/Wa 1571/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Janusz Walawski, Protokolant starszy specjalista Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Komendanta [...] Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji oddala skargę. Komendant [...] Policji decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] , działając na podstawie 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257 ze zm.), dalej: "k.p.a.", art. 41 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r. poz. 1782 ze zm.), utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w sprawie zwolnienia S. L. ze służby. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant [...] Policji przedstawił dotychczasowy tok postępowania wskazując, co następuje: Komendant Rejonowy Policji [...] rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2017 r. zwolnił [...] S. L. ze służby w Policji z dniem [...] czerwca 2017 r. Podstawę prawną decyzji stanowił art. 41 ust. 2 pkt 7 w zw. z art. 45 ust. 3 ustawy o Policji, natomiast podstawę faktyczną stanowił upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez policjanta służby z powodu choroby, albowiem wymieniony nie pełnił służby z powodu choroby od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r. W oparciu o przepis art. 108 § 1 k.p.a. decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Pismem z dnia [...] czerwca 2017 r. S. L. złożył odwołanie od powyższego rozkazu personalnego do Komendanta Stołecznego Policji zarzucając, iż jest ona krzywdząca. Wskazał nadto, że wszystkie dolegliwości chorobowe, będące przyczyną korzystania ze zwolnień lekarskich, są związane z pełnieniem przez niego służby. Organ I instancji, podejmując decyzję o zwolnieniu go ze służby w Policji, nie rozważył jego zaangażowania w obowiązki służbowe ponad potrzeby własnego zdrowia, co skutkowało koniecznością przebywania na zwolnieniu lekarskim. Wskazał również, że organ I instancji nie uwzględnił faktu, iż w dniu [...] sierpnia 2017 r. wyznaczono mu termin badania przed komisją lekarską. Wobec powyższego skarżący wniósł o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności zaskarżonego rozkazu personalnego, jego uchylenie w całości oraz umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego. Komendant [...] Policji nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania. Motywując powołaną na wstępie decyzję wskazał, iż zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Z użytego w ww. przepisie sformułowania "można zwolnić" wynika, iż podejmowana na tej podstawie decyzja ma charakter uznaniowy. Organ odwoławczy stwierdził, iż S. L. nie pełnił służby z powodu choroby w nieprzerwanym okresie od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia zwolnienia ze służby, tj. do dnia [...] czerwca 2017 r., a więc przez okres 1 roku, 2 miesięcy i 5 dni. Skoro zatem okres niepełnienia przez skarżącego służby z powodu choroby przekracza 12 miesięcy zarówno na dzień wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, jak i na dzień zwolnienia, to zaistniała przesłanka do zwolnienia go ze służby w Policji zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Organ odwoławczy zaznaczył, iż interes społeczny przejawia się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która - jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego - jest jedną z tych instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Nie ulega wątpliwości, iż S. L. przez nieprzerwany okres, przekraczający 12 miesięcy, nie realizował ustawowych zadań Policji. Wobec tego, zadania i czynności służbowe przypisane wymienionemu zobowiązani byli realizować inni policjanci. Stąd, Komendant Rejonowy Policji [...] będąc organem zobowiązanym do zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, zobowiązany był jednocześnie do takiego kształtowania sytuacji kadrowej, która zapewni właściwe funkcjonowanie wskazanej jednostki organizacyjnej, a przez to pozwoli na zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie jej działania. Organ odwoławczy podkreślił, że S. L. również w roku poprzedzającym ciągłą absencję przebywał na zwolnieniach lekarskich w okresie od dnia 3 kwietnia 2015 r. do dnia 29 marca 2016 r., tj. przez okres 361 dni, co zobowiązany był uwzględnić Komendant Rejonowy Policji [...] wydając zaskarżoną decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza ze służby w Policji. W świetle powyższego, zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji posiadał kompetencje, a także podstawy faktyczne do zwolnienia S. L. ze służby w Policji. Zaskarżonej decyzji nie można przypisać cech dowolności, organ nie przekroczył bowiem granic uznania administracyjnego. Organ odwoławczy zaznaczył, iż zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji nie jest w żaden sposób uzależnione od orzeczenia komisji lekarskiej, zaś organ nawet pomimo skierowania policjanta na badania kontrolne do komisji lekarskiej, nie ma obowiązku czekać ze zwolnieniem ze służby w oparciu o ww. przepis. Jedyną przesłankę umożliwiającą zwolnienie policjanta ze służby stanowi upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, co niewątpliwie miało miejsce w przedmiotowej sprawie. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji słusznie nadał swojemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. i prawidłowo to uzasadnił wskazując na interes społeczny, który jest tożsamy z interesem służby. Będąc zobowiązanym do zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, organ I instancji zobligowany był jednocześnie do takiego ukształtowania sytuacji kadrowej, która zapewni właściwe funkcjonowanie Komendy Rejonowej Policji [...] , a przez to pozwoli na zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie jej działania. Częste korzystanie przez skarżącego ze zwolnień lekarskich nie daje rękojmi wspierania realizacji ustawowej i społecznej misji Policji poprzez systematyczne wykonywanie przydzielonych obowiązków służbowych. Oznacza to, że dalsze pozostawanie skarżącego w służbie byłoby rażąco sprzeczne z interesem służby tożsamym z interesem społecznym. W świetle powyższego wniosek odwołującego się o wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji na podstawie art. 135 k.p.a. należało uznać za bezzasadny. W ocenie organu odwoławczego, brak było również podstaw do umorzenia postępowania przez organ I instancji jako bezprzedmiotowego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Bezprzedmiotowość postępowania ma miejsce wówczas, gdy w sposób oczywisty organ administracji publicznej stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy. Oznacza to, że wszystkie elementy stanu prawnego i faktycznego są tego rodzaju, że zbędne jest postępowanie mające na celu wyjaśnienie sprawy i wydanie merytorycznego rozstrzygnięcia. Wynik tego postępowania powinien być jedynie formalnym jego zakończeniem. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w rozpatrywanej sprawie. Pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r. S. L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. nr [...] zarzucając naruszenie: 1) art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji poprzez brak dostatecznego wykazania i uzasadnienia przez organ administracji przesłanek zwolnienia skarżącego ze służby, podczas gdy - z uwagi na uznaniowość decyzji w tej kwestii - instytucja zwolnienia policjanta ze służby z powodu upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby winna być należycie uzasadniona i wyjaśniona, co spowodowało automatyczne zwolnienie skarżącego ze służby bez dostatecznego zbadania i uzasadnienia uznaniowej decyzji organu administracji, 2) art. 41 ust. 2 pkt 1 - 9 ww. ustawy poprzez brak gatunkowego zróżnicowania przesłanek uznaniowego zwolnienia policjanta ze służby, co spowodowało skorzystanie przez organ administracji z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 7 ww. ustawy bez dostatecznej rozwagi i uwzględnienia wszystkich elementów stanu faktycznego oraz przebiegu dotychczasowej służby skarżącego, 3) art. 108 w zw. z art. 135 k.p.a. poprzez nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i zaniechanie wstrzymania rygoru natychmiastowej wykonalności przez organ II instancji pomimo wniosku skarżącego oraz brak istnienia ustawowych przesłanek do zastosowania tej instytucji, 4) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. poprzez wydanie przedmiotowego postanowienia z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej przez brak dostatecznego wyjaśnienia przez organ administracji wszystkich przesłanek stanu faktycznego a także opieszałość organu administracji w zakresie przeprowadzenia postępowania dowodowego, która została przejrzyście uwidoczniona w twierdzeniu organu, że nieznane organowi administracji w chwili wydawania przedmiotowych decyzji orzeczenie Komisji Lekarskiej w sprawie skarżącego jest irrelewantne dla wydania decyzji, podczas gdy - w obiektywnie uzasadnionej ocenie skarżącego - winien być to czynnik kluczowy przy wydawaniu decyzji umotywowanej stanem jego zdrowia. W związku z powyższymi zarzutami skarżący wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozkazu personalnego Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] i umorzenie postępowania w sprawie jako bezprzedmiotowego, 2) wstrzymanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji ze względu na istnienie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody skarżącemu, 3) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, 4) dopuszczenie dowodu z dokumentu urzędowego w postaci orzeczenia Komisji Lekarskiej w przedmiocie zdolności skarżącego do pełnienia służby w Policji. W motywach skargi skarżący podniósł w szczególności, iż organy Policji wskazały, że przyczyną zwolnienia ze służby jest jego długotrwała absencja w służbie i spowodowana tym dezorganizacja pracy jednostki organizacyjnej Policji. Z powyższą argumentacją, zdaniem skarżącego, nie sposób się zgodzić. Nie jest bowiem prawdą, że absencja jednego policjanta w jednostce Policji mogłaby trwałe zdezorganizować jej pracę. Sam sposób zorganizowania poszczególnych jednostek Policji powinien uwzględniać wypadki losowe oraz inne przyczyny ewentualnych nieobecności funkcjonariuszy Policji w pracy. Do takich należą m. in. choroba, ciąża, urlopy wypoczynkowe, itp. Nie można podzielić stanowiska organu, że absencja skarżącego nie była czynnikiem utrudniającym funkcjonowanie jednostki organizacyjnej Policji do upływu okresu, który mógłby - w myśl art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji - stanowić podstawę zwolnienia ze służby, a stała się czynnikiem wielce utrudniającym tok pracy w tejże jednostce tuż po upływie tego okresu. Skarżący podkreślił, iż jego choroba ma charakter przejściowy i chwilowe uniemożliwienie pełnienia obowiązków służbowych nie może być uznane za całkowitą niezdolność do służby, tym bardziej, że jest on policjantem dysponującym odpowiednią wiedzą i przeszkoleniem oraz dużym doświadczeniem zawodowym. Skarżący zaznaczył, iż posiedzenie Komisji Lekarskiej mające na celu ocenę jego stanu zdrowia oraz przydatności do służby zostało zaplanowane na [...] sierpnia 2017 r. o czym przełożeni mieli pełną wiedzę. W konsekwencji Komisja ta orzekła, że skarżący jest zdolny do dalszego pełnienia służby w Policji, co nie zostało uwzględnione przez organy Policji przy wydawaniu decyzji w niniejszej sprawie. Zatem organy wydały decyzje bez dokładnego rozważenia stanu zdrowia skarżącego, co powinno być kluczowe przy argumentowaniu zwolnienia ze służby w oparciu o ww. przesłankę. Skarżący podniósł również, że art. 42 ust. 2 ustawy o Policji wymienia enumeratywnie 10 przypadków, które dopuszczają możliwość zwolnienia policjanta ze służby. Należy wskazać, że "upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby" został zestawiony przez ustawodawcę z dużo cięższymi gatunkowo przesłankami m. in. w postaci "niewywiązywania się z obowiązków służbowych w okresie odbywania służby stałej lub służby kontraktowej, stwierdzonego w 2 kolejnych opiniach, między którymi upłynęło co najmniej 6 miesięcy"; "skazania prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe" czy "likwidacji jednostki Policji". Organ Policji podejmujący rozstrzygnięcie w sprawie powołując się na "lżejszą" rodzajowo przesłankę, winien więc tym bardziej ją umotywować i poprzeć zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym, czego w niniejszej sprawie zaniechał. Spowodowało to skorzystanie przez organ z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 7 ww. ustawy bez dostatecznej rozwagi i uwzględnienia wszystkich elementów stanu faktycznego oraz przebiegu dotychczasowej służby skarżącego. Skarżący zakwestionował również stanowisko organów Policji, zgodnie z którym przesłanka interesu społecznego, a konkretnie - interesu służby - miałaby uzasadniać nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie skarżącego, pojęcie "interes społeczny" oraz "interes służby" nie są tożsame. Ponadto, nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji nie spełniło przesłanki niezbędności, która jest warunkiem sina qua non wskazanym w art. 108 § 1 k.p.a. Wykonanie przedmiotowej decyzji w żaden sposób nie zostałoby zagrożone w przypadku braku jej natychmiastowego wykonania. W odpowiedzi na skargę Komendant [...] Policji wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Wa 1571/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja Komendanta Stołecznego Policji z dnia [...] lipca 2017 r. oraz utrzymany nią w mocy rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] maja 2017 r. w przedmiocie zwolnienia S. L. ze służby w Policji nie naruszają prawa w stopniu kwalifikującym do eliminacji do obrotu prawnego. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2016 r., poz. 1782 ze zm.), zgodnie z którym policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Rozkaz personalny wydany na podstawie powyższego przepisu ma charakter fakultatywny i podejmowany jest w ramach uznania administracyjnego. Wprawdzie akt o charakterze uznaniowym pozostaje pod kontrolą Sądu, jednak zakres tej kontroli jest ograniczony, bowiem Sąd bada wyłącznie zgodność z prawem podjętego rozstrzygnięcia, nie wnikając natomiast w jego celowość. Z tego względu kontrola sądowa decyzji uznaniowych zmierza do ustalenia, czy na podstawie obowiązujących przepisów prawa dopuszczalne było wydanie decyzji, czy organ przy jej wydaniu nie przekroczył granic uznania administracyjnego oraz czy uzasadnił rozstrzygnięcie w taki sposób, aby nie można mu było zarzucić dowolności. Badaniu podlega zatem, czy przy podjęciu decyzji spełniona została, zawarta w art. 7 k.p.a., powinność uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony. Sam wybór rozstrzygnięcia, dokonywany przez organ na podstawie kryteriów słuszności i celowości, pozostaje już jednak poza granicami kontroli sądowej. Sądy administracyjne nie są bowiem uprawnione do dokonywania oceny tego, w jaki sposób organy administracji wypełniają treści pozasystemowych kryteriów słusznościowych, czy celowościowych - realizacji określonej polityki stosowania prawa administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 19 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 301/11, publ. CBOSA). Wobec zarzutów zawartych w skardze kluczowym zagadnieniem jest ustalenie, czy w niniejszej sprawie w istocie wystąpiła przesłanka określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, tj. zaprzestanie służby z powodu choroby przez okres powyżej 12 miesięcy. Z materiału aktowego wynika, że S. L. przedłożył właściwemu przełożonemu zaświadczenia lekarskie o czasowej niezdolności do służby z powodu choroby, wystawione przez lekarzy różnych specjalności: od dnia [...] marca 2016 r. do dnia [...] marca 2016 r., od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r., od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] kwietnia 2016 r., od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia [...] maja 2016 r. (w okresie od dnia [...] do [...] kwietnia 2016 r. zwolnienia lekarskie pokrywają się), od dnia [...] maja 2016 r. do dnia [...] czerwca 2016 r., od dnia [...] czerwca 2016 r. do dnia [...] lipca 2016r., od dnia [...] lipca 2016 r. do dnia [...] sierpnia 2016 r., od dnia [...] sierpnia 2016 r. do dnia [...] września 2016 r. (odnośnie dnia [...] sierpnia 2016 r. zwolnienia lekarskie pokrywają się), od dnia [...] września 2016 r. do dnia [...] września 2016 r., od dnia [...] października 2016 r. do dnia [...] października 2016 r., od dnia [...] października 2016 r. do dnia [...] listopada 2016 r., od dnia [...] listopada 2016 r. do dnia [...] grudnia 2016 r., od dnia [...] grudnia 2016 r. do dnia [...] stycznia 2017 r., od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] stycznia 2017 r., od dnia [...] stycznia 2017 r. do dnia [...] lutego 2017 r. (w okresie od dnia [...] do [...] stycznia 2017 roku zwolnienia lekarskie pokrywają się), od dnia [...] lutego 2017 r. do dnia [...] marca 2017r. (w dniach [...] i [...] lutego 2017 r. zwolnienia lekarskie pokrywają się), od dnia [...] marca 2017 r. do dnia [...] kwietnia 2017 r., od dnia [...] kwietnia 2017 r. do dnia [...] maja 2017 r., a także od dnia [...] maja 2017 r. do dnia [...] czerwca 2017 r. Oznacza to, że skarżący przebywał na zwolnieniu lekarskim z powodu choroby w nieprzerwanym okresie od dnia [...] kwietnia 2016 r. do dnia zwolnienia ze służby, tj. do dnia [...] czerwca 2017 r., a więc przez okres 1 roku, 2 miesięcy i 5 dni. Zaprzestał on zatem pełnienia służby z powodu choroby i okres niepełnienia przez skarżącego służby z tego powodu przekraczał 12 miesięcy zarówno na dzień wszczęcia postępowania w sprawie zwolnienia ze służby, jak i na dzień zwolnienia ze służby. Uzasadnione jest zatem stanowisko organu Policji, iż zaistniała przesłanka do zwolnienia funkcjonariusza ze służby w Policji zgodnie z przepisem art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Wbrew stanowisku skarżącego, podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia ze służby organ rozważył w sposób należyty słuszny interes skarżącego oraz interes społeczny - trafnie rozumiany jako interes służby - zasadnie przyznając prymat temu drugiemu. Niewątpliwie celem regulacji z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji jest zapewnienie przełożonym funkcjonariuszy możliwości pełnego wykorzystania przyznanych podległym ich jednostkom etatów, co w konsekwencji powinno prowadzić do maksymalnego wypełnienia zadań wykonywanych przez Policję. Interes służby przejawia się szczególnym statusem i zadaniami Policji, o których stanowi art. 1 ust. 1 ustawy o Policji. Policja - jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego - bezwzględnie wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Skarżący przez nieprzerwany okres przekraczający 12 miesięcy, nie realizował ustawowych obowiązków na stanowisku kierownika Ogniwa Patrolowego [...] Komisariatu Policji [...] Komendy Rejonowej Policji [...] . W tym stanie rzeczy zadania i czynności służbowe przypisane skarżącemu zobowiązani byli realizować inni policjanci. Niewątpliwie więc powtarzająca się konieczność wyłączenia skarżącego z ustawowych zadań Policji znacznie utrudniała realizację obowiązków dezorganizując pracę ww. jednostki organizacyjnej, na co zwracał uwagę Komendant Komisariatu Policji [...] już we wniosku personalnym w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby. Uzasadnione jest zatem stanowisko, że Komendant Rejonowy Policji [...] , będąc organem zobowiązanym do zapewnienia prawidłowej realizacji ustawowych zadań Policji, zobowiązany był jednocześnie do takiego ukształtowania sytuacji kadrowej, która zapewni ciągłość pracy i właściwe funkcjonowanie ww. jednostki, a przez to pozwoli na zapewnienie bezpieczeństwa i porządku publicznego na terenie jej działania. Orzekając o zwolnieniu skarżącego ze służby organ wziął również pod uwagę okoliczność, że skarżący w roku poprzedzającym ciągłą absencję przebywał na zwolnieniach lekarskich w okresie od dnia [...] kwietnia 2015 r. do dnia [...] marca 2016r., tj. przez okres 361 dni. Następnie, w związku z przebywaniem na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, skarżący w dniu [...] marca 2016 r. został skierowany do lekarza medycyny pracy w celu uzyskania zaświadczenia lekarskiego o dopuszczeniu do dalszego pełnienia służby. W dniu [...] marca 2016 r. skarżący otrzymał orzeczenie lekarskie od lekarza medycyny pracy stwierdzające zdolność do wykonywania pracy na zajmowanym stanowisku kierownika ogniwa, z wyznaczeniem kolejnego terminu badania lekarskiego na dzień [...] marca 2017 r. Skarżący w dniach [...] i [...] kwietnia 2016 r. pełnił służbę, zaś w dniach [...] i [...] kwietnia 2016 r. skarżącemu udzielony został czas wolny po służbie. Natomiast od dnia [...] kwietnia 2016 r. skarżący, o czym była już mowa wyżej, przebywał ponownie na ciągłym zwolnieniu lekarskim. W świetle powyższego, w ocenie Sądu, brak jest podstaw do uznania, że organ Policji naruszył art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji poprzez brak dostatecznego wykazania i uzasadnienia przesłanek zwolnienia skarżącego ze służby. Organ rozważył powyższe okoliczności i zasadnie uznał, że wobec długotrwałej nieobecności skarżącego w służbie, dobro formacji i macierzystej jednostki Policji przemawia za wydaniem decyzji w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby. Nie można podzielić stanowiska, że organ dopuścił się naruszenia art. 41 ust. 2 pkt 1 - 9 ustawy o Policji poprzez - jak wskazał skarżący - brak gatunkowego zróżnicowania przesłanek uznaniowego zwolnienia policjanta ze służby i w konsekwencji skorzystanie z instytucji przewidzianej w art. 41 ust. 2 pkt 7 tej ustawy. Podkreślić należy, że każda z przesłanek zwolnienia policjanta ze służby stanowi samodzielną podstawę prawną postępowania. Skoro, jak wskazano powyżej, przesłanka zwolnienia ze służby na ww. fakultatywnej podstawie zaistniała w rozpatrywanej sprawie (bowiem upłynął okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania przez skarżącego służby z powodu choroby), to organ - uwzględniając sytuację kadrową jednostki, charakter zadań służbowych realizowanych na stanowisku zajmowanym przez skarżącego, konieczność zastępowania skarżącego przez innych funkcjonariuszy w celu realizacji tych zadań, a przede wszystkich potrzebę zapewnienia prawidłowego funkcjonowania jednostki w celu zapewnienia bezpieczeństwa i porządku publicznego - mógł skorzystać z przysługującego mu uprawnienia i podjąć rozstrzygnięcie o zwolnieniu skarżącego ze służby. Bez wpływu na powyższą ocenę pozostaje argumentacja skarżącego dotycząca ochrony socjalnej osób chorych, jeśli się zważy, że ochrona funkcjonariusza Policji przed zwolnieniem ze służby obejmuje dłuższy okres czasu, aniżeli w przypadku pracownika cywilnego. Również zapewnienie właściwej organizacji pracy przez pracodawcę w przypadku choroby pracownika jest - co do zasady - mniej utrudnione aniżeli zapewnienie właściwej organizacji służby w jednostce Policji zarówno ze względu na jej charakter (zmianowość i dyspozycyjność) oraz wagę zadań realizowanych przez tę formację. W ocenie Sądu nie jest również trafny zarzut naruszenia przez organ Policji przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zaznaczyć należy, że wyrażona w art. 7 k.p.a. zasada prawdy obiektywnej odnosi się w równym stopniu do zakresu i wnikliwości postępowania wyjaśniającego i dowodowego, jak i do stosowania norm prawa materialnego, to jest do całokształtu przepisów prawnych, służących załatwieniu sprawy. Organy administracji publicznej mają obowiązek działać wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do załatwienia sprawy, a także obowiązek podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia, a następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Jednocześnie, zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organy administracji powinny w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. W niniejszej sprawie organ Policji zebrał i rozpatrzył cały materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, prawidłowo rozważył interes społeczny (interes służby) względem słusznego interesu skarżącego oraz w sposób przekonujący wyjaśnił przesłanki podjętej decyzji. Nie można zatem uznać, że decyzja w sprawie zwolnienia skarżącego ze służby nosi cechy dowolności. Nie jest również trafny zarzut naruszenia art. 108 § 1 k.p.a. poprzez nadanie decyzji organu I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności w sytuacji, gdy jak wskazał organ, było to uzasadnione występowaniem interesu społecznego przejawiającego się w potrzebie zapewnienia ciągłości wykonywania zadań Policji oraz niezwłocznego ukształtowania sytuacji kadrowej w taki sposób, który zapewni właściwe funkcjonowanie jednostki Policji i będzie stanowić gwarancję prawidłowej realizacji ustawowych zadań na terenie jej działania. Końcowo, odnosząc się do kwestii orzeczenia [...] Rejonowej Komisji Lekarskiej w [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] stwierdzającego, że S. L. jest zdolny do służby z ograniczeniem (kat. B), zauważyć należy, że zostało ono wydane po dacie wydania zaskarżonej decyzji ([...] lipca 2017 r.). Podzielić przy tym należy stanowisko organu, zgodnie z którym zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji nie jest w żaden sposób uzależnione od orzeczenia komisji lekarskiej, zaś organ - nawet pomimo skierowania policjanta na badania kontrolne do komisji lekarskiej - nie ma obowiązku wstrzymywać się z wydaniem decyzji o zwolnieniu ze służby w oparciu o ww. przepis do czasu wydania tego orzeczenia. Przesłankę umożliwiającą zwolnienie policjanta ze służby stanowi bowiem upływ 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Analogiczny pogląd, co należy podkreślić, zaprezentował Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 lutego 2010 r. sygn. akt I OSK 1188/09 (publ. CBOSA) wskazując, iż okoliczność przeprowadzenia stosownych badań nie ma znaczenia dla oceny możliwości zwolnienia funkcjonariusza ze służby w trybie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Skarżący został zwolniony ze służby, bowiem upłynęło 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby i nie znaczenia czy po upływie tego okresu stan zdrowia skarżącego pozwalał na podjęcie służby, czy też nie. Dlatego też organ nie musiał dysponować stosownym orzeczeniem lekarskim zanim podjął decyzję o zwolnieniu skarżącego ze służby. Takie orzeczenie byłoby niezbędne do podjęcia służby przez skarżącego, ale nie do zwolnienia ze służby opartego na wskazanej wyżej przesłance. Powyższe rozważania prowadzą do konkluzji, że zaskarżona decyzja Komendanta Stołecznego Policji oraz rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] nie naruszają prawa, zaś zarzuty skargi nie zasługują na uwzględnienie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.