II SA/Wa 1584/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski (spr.), Asesor WSA Jarosław Trelka, Protokolant Łukasz Mazur, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2007 r. sprawy ze skargi G.K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej wyrażenia zgody na sfinansowanie przekwalifikowania zawodowego oddala skargę Minister Obrony Narodowej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2007 r., wydaną na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, po ponownym rozpatrzeniu sprawy, utrzymał w mocy swoją decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2007 r., stwierdzającą nieważność decyzji Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej ds. Rekonwersji Kadr - Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych i Rekonwersji nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie sfinansowania [...] G. K. przekwalifikowania zawodowego na kursie języka angielskiego w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu organ podał, iż [...] G. K. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] listopada 2004 r., na mocy rozkazu personalnego nr [...] Dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego z dnia [...] maja 2004 r., wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego dokonanego przez żołnierza zawodowego. W dniu 11 stycznia 2005 r. zainteresowany wystąpił do Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej ds. Rekonwersji Kadr - Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych i Rekonwersji MON z wnioskiem o wyrażenie zgody na sfinansowanie kursu języka angielskiego w wysokości [...] zł. Decyzją Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej ds. Rekonwersji Kadr - Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych i Rekonwersji nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. wnioskodawcy została przyznana pomoc finansowa na przedmiotowe przekwalifikowanie zawodowe w wysokości [...] zł. Po dokonaniu analizy przedmiotowej sprawy Minister Obrony Narodowej postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2007 r. wszczął postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności, a następnie decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2007 r. stwierdził nieważność decyzji Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej ds. Rekonwersji Kadr - Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych i Rekonwersji nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. w sprawie sfinansowania przekwalifikowania zawodowego na kursie języka angielskiego w wysokości [...] zł. Od powyższej decyzji zainteresowany złożył wniosek do Ministra Obrony Narodowej o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, że za wady prawne wydanej decyzji nie powinien ponosić konsekwencji. Dodatkowo informował o opłaconym 10% podatku dochodowym od osób fizycznych i do wniosku dołączył kserokopię zaświadczenia o ukończeniu z wynikiem pozytywnym kursu języka angielskiego. Rozpoznając wniosek, Minister Obrony Narodowej wskazał, iż uprawnienia żołnierzy zwolnionych po dniu 1 lipca 2004 r. określa ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.), której przepis art. 120 stanowi, iż były żołnierz zawodowy, o którym mowa w art. 119 ust. 1, w okresie dwóch lat od dnia zwolnienia z zawodowej służby wojskowej może korzystać z pomocy w zakresie przekwalifikowania, doradztwa zawodowego lub pośrednictwa pracy, udzielanej przez właściwe organy. Powołany art. 119 ust. 1 wskazuje powody (sposoby rozwiązania stosunku służbowego) stanowiące przesłankę uprawniającą do otrzymania pomocy rekonwersyjnej. Zgodnie z tym przepisem z pomocy rekonwersyjnej mogą korzystać tylko żołnierze zwolnieni z zawodowej służby wojskowej z powodów, o których mowa w art. 111 pkt 3, 8, 9 lit. b i pkt 10 oraz art. 112 pkt 3-5. Zatem obowiązujące przepisy uzależniają możliwość skorzystania z pomocy rekonwersyjnej od sposobu rozwiązania stosunku służbowego. [...] G. K. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] listopada 2004 r., a następnie w dniu 11 stycznia 2005 r. wystąpił z wnioskiem o udzielenie pomocy rekonwersyjnej. W dacie zwolnienia wymienionego ze służby wojskowej oraz w dacie wydania decyzji przyznającej pomoc rekonwersyjną obowiązywały przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 z późn. zm.) i organ, orzekając o uprawnieniach do pomocy rekonwersyjnej, był obowiązany stosować przepisy art. 119 i 120 cyt. ustawy. Z przepisów tych jednoznacznie wynika, że wymieniony nie był uprawniony do pomocy rekonwersyjnej. W decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. organ jako podstawę prawną rozstrzygnięcia, błędnie przywołał art. 183 cyt. ustawy z dnia 11 września 2003 r. twierdząc, iż ma on zastosowanie do sprawy [...] G. K., podczas gdy dotyczy on jedynie żołnierzy zawodowych zwolnionych z zawodowej służby wojskowej przed dniem 1 lipca 2004 r. Z podanych przyczyn, w ocenie organu, decyzja nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. dotknięta jest wadą z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkującą koniecznością wycofania jej z obrotu prawnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie G. K. wniósł o pozytywne rozpatrzenie sprawy, wskazując, iż nie powinien odpowiadać za błędy osób, które podejmowały zakwestionowaną decyzję. W uzupełnieniu skargi (pismo dnia 28 listopada 2007 r.) skarżący stwierdził, iż nie zgadza się z decyzją stwierdzającą nieważność decyzji przyznającej mu prawo do rekonwersji oraz że oczekuje unieważnienia wezwania do zwrotu przyznanej kwoty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe argumenty faktyczne i prawne. Odnosząc się do stwierdzeń skargi, wskazał, iż kwestia ewentualnego dochodzenia roszczenia w zakresie nienależnego świadczenia pomocy rekonwersyjnej może stanowić przedmiot odrębnego postępowania prowadzonego według właściwości Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego w B., który w przypadku podjęcia takiego postępowania będzie zobligowany do oceny sposobu spożytkowania przyznanych środków finansowych z uwzględnieniem sytuacji materialnej byłego żołnierza zawodowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w sprawie administracyjnej z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami regulującymi postępowanie. Skarga analizowana według tych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego - organ administracji publicznej jest zobowiązany stwierdzić nieważność decyzji wydanej bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądowym oraz w poglądach doktryny przyjmuje się, że rażące naruszenie prawa występuje wtedy, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa (vide wyrok NSA z dnia 18 czerwca 1997 r. sygn. akt III SA 422/96 - Glosa 1998 nr 10 poz. 29). O rażącym naruszeniu prawa mówić można wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje, iż [...] G. K. został zwolniony z zawodowej służby wojskowej z dniem [...] listopada 2004 r. Wobec powyższego organ, orzekając o uprawnieniach byłego żołnierza zawodowego do pomocy rekonwersyjnej, był obowiązany stosować przepisy art. 119 i 120 ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm.). Zasadnie organ nadzoru stwierdza, iż z przepisów tych jednoznacznie wynika, że skarżący nie był uprawniony do pomocy rekonwersyjnej, gdyż nie został on zwolniony z zawodowej służby wojskowej z powodu, o którym mowa w art. 111 pkt 3, 8, 9 lit. b i pkt 10 oraz art. 112 pkt 3-5 powołanej ustawy. Zwolnienie skarżącego nastąpiło bowiem wskutek upływu terminu wypowiedzenia stosunku służbowego zawodowej służby wojskowej, dokonanego przez żołnierza, a nie przez organ. Do udzielenia takiej pomocy nie stwarzał również podstaw zastosowany w sprawie przepis art. 183 wskazanej wyżej ustawy, gdyż dotyczy on żołnierzy zwolnionych z zawodowej służby wojskowej przed dniem 1 lipca 2004 r. Powyższa regulacja w sposób jednoznaczny określała zatem żołnierzy, którym pomoc mogła być przyznana. Będąca przedmiotem postępowania decyzja Pełnomocnika Ministra Obrony Narodowej ds. Rekonwersji Kadr - Dyrektora Departamentu Spraw Socjalnych i Rekonwersji nr [...] z dnia [...] lutego 2005 r. o wyrażeniu zgody na sfinansowanie [...] G. K. przekwalifikowania zawodowego na kursie języka angielskiego w wysokości [...] zł. została więc wydana z rażącym naruszeniem prawa i zasadnie organ nadzoru stwierdził jej nieważność. Jednocześnie wskazać należy, iż , kwestia zwrotu świadczenia pomocy rekonwersyjnej nie była przedmiotem postępowania i rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. Z tych wszystkich względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w wyroku.