II SA/Wa 1587/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Anna Mierzejewska, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2015 r. sprawy ze skargi I. na decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie przyznania kategorii naukowej 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego na rzecz I. kwotę 457 złotych (słownie: czterysta pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego po rozpatrzeniu wniosku I. o przyznanie kategorii naukowej oraz po zapoznaniu się z uchwałą Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych, na zasadzie art. 45 ustawy z dnia 30 kwietnia 2010 r. o zasadach finansowania nauki (Dz. U. Nr 96, poz. 615 ze zm.) przyznał I. kategorię naukową "B" – określając w uzasadnieniu decyzji wartość tej jednostki naukowej w wysokości [...] pkt. I. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc, iż pomimo wyższej niż w latach poprzednich (2009-2012) oceny bezwzględnej dorobku naukowego oraz dynamicznego rozwoju Jednostki naukowej, I. otrzymał niższą kategorię naukową niż poprzednio. W ocenie I., przyznanie niższej kategorii naukowej było wynikiem niewłaściwego przyporządkowania I. do Grupy Wspólnej Oceny obszaru [...] – GWO [...] zamiast do Grupy Wspólnej Oceny obszaru [...] – GWO [...]. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I. wskazał na cztery aspekty przemawiające za takim przyporządkowaniem. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa oraz art. 47 ust. 1 i 2 ustawy o zasadach finansowania nauki, decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję. W uzasadnieniu decyzji Minister omówił zasady postępowania w procesie przyznawania kategorii naukowej wynikające z przepisów ustawy o zasadach finansowania nauki oraz przepisów rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (Dz. U. poz. 877 i z 2013 r. poz. 191). Na podstawie art. 47 ust. 3 ustawy Minister przedstawił wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy Komitetowi Ewaluacji Jednostek Naukowych. Komitet dokonał weryfikacji wartości liczb N i N0 ustalonych na podstawie danych przekazanych przez I. w ust. 2 ankiety jednostki naukowej i stwierdził, że wynoszą one odpowiednio N = 68,63 i N0 = 0,00. I. nie kwestionował oceny przedstawionych w ankiecie osiągnięć w ramach kryteriów I-III. Komitet dokonał sprawdzenia prawidłowości uwzględnienia w ocenie według kryterium I osiągnięć naukowych zgłoszonych przez Jednostkę w ankiecie jednostki naukowej. Zgodnie z § 15 ust. 1 i 3 rozporządzenia, ważona liczba publikacji oraz liczba pozostałych osiągnięć naukowych i twórczych, uwzględnianych przy kompleksowej ocenie według kryterium I, łącznie nie mogą być większe niż 3N - 2N0. Definicje liczb N i N0 zawarte w przywołanych przepisach podano wyżej. Ustalenie osiągnięć, które mogą być włączone do oceny według kryterium I, wymaga także uwzględnienia przepisów § 15 ust. 4-10 rozporządzenia oraz regulacji umieszczonych w przypisach końcowych do załączników 4-7 do rozporządzenia zawierających szereg ograniczeń odnośnie liczby i rodzaju osiągnięć kwalifikowanych do oceny. Dodatkowym, nadrzędnym priorytetem uwzględnianym przy zastosowaniu wszystkich powyższych ograniczeń jest maksymalizacja wyniku punktowego oceny w ramach kryterium I, poprzez kwalifikowanie osiągnięć najwyżej punktowanych spośród zgłoszonych przez Jednostkę w ankiecie jednostki naukowej oraz pełne wykorzystanie liczby 3N - 2N0 jako ważonej liczby publikacji. W pozycji systemu "Inne odwołania" I. wniósł o zmianę przyporządkowania do GWO. Komitet uznał, że nie ma takiej możliwości w sytuacji wyczerpania procedury określonej w § 16 ust. 2-4 rozporządzenia. Wyniki oceny I. według kryteriów, o których mowa w § 6 rozporządzenia, są następujące: 1) kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze" - ocena OI = [...] pkt, 2) kryterium II "Potencjał naukowy" - ocena OII = [...] pkt, 3) kryterium III "Materialne efekty działalności naukowej" - ocena OIII = [...] pkt, 4) kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej" – ocena OIV = [...] pkt. Z uwzględnieniem powyższych wartości ocen, dokonano ponownego ustalenia ostatecznej oceny I. przy zastosowaniu metody porównań parami wyników ocen według poszczególnych kryteriów wszystkich jednostek naukowych w GWO [...] (bez uwzględnienia zmian ocen wynikających z rozpatrzenia odwołań innych jednostek naukowych z tej GWO) oraz jednostek referencyjnych – według algorytmu określonego w załączniku nr 8 do rozporządzenia. Ostateczna ocena I. ma wartość - [...]. W wyniku zastosowania algorytmu porównywania parami wyników wszystkich jednostek naukowych w GWO [...] (łącznie z wynikami dodanych do GWO jednostek referencyjnych), ostateczna ocena jednostki referencyjnej dla kategorii A ustalona została w wysokości [...] pkt, a dla jednostki referencyjnej dla kategorii B w wysokości [...] pkt. W związku z powyższym, ostateczna ocena I. jest niższa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej A, ale większa od ostatecznej oceny jednostki referencyjnej dla kategorii naukowej B, co zgodnie z § 18 ust. 5 rozporządzenia stanowi podstawę do zaliczenia I. do kategorii B. Komitet w uchwale podjętej na posiedzeniu plenarnym w dniu [...] lutego 2014 r. wyraził opinię, że decyzja Ministra z dnia [...] października 2013 r. powinna zostać utrzymana w mocy. Wskazując na powyższe ustalenia Komitetu, Minister utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję. I. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ostateczną decyzję Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia [...] czerwca 2014 r. W konkluzji skargi wnosił o: 1. uchylenie decyzji w całości; 2. przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi drugiej instancji; 3. zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi I. podtrzymał zarzuty zawarte we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, twierdząc, iż przyznana kategoria jest wynikiem przyporządkowania I. do niewłaściwej Grupy Wspólnej Oceny (GWO). Na tę okoliczność I. podał następujące argumenty: 1. Przyporządkowanie I. do obszaru [...] jest wynikiem ukształtowanego przez dziesięciolecia postrzegania, a tym samym klasyfikowania, nauk geograficznych. Były one tradycyjnie uważane za część [...]. W rzeczywistości geografia już od dawna jest nauką heterogeniczną, złożoną z dwóch równoważnych komponentów: fizycznogeograficznego oraz społeczno-ekonomicznego. Ponadto, w przypadku I., geografia stanowi tylko jeden z dwóch głównych, równoprawnych kierunków działalności jednostki. Drugim, zgodnie z nazwą, jest zagospodarowanie przestrzenne, którego z całą pewnością nie można łączyć z [...], gdyż należy do obszaru [...]. Zgodnie zaś z decyzją Ministra I. znalazł się w Grupie Wspólnej Oceny razem z placówkami o profilu przede wszystkim biologiczno-rolniczym. Geografia jest jednak nauką interdyscyplinarną i dychotomiczną o wyraźnym podziale kompetencji naukowych w zakresie nauk przyrodniczych i społeczno-ekonomicznych. Specyfika studiów geograficznych sprawia, że trudno jest porównywać je z badaniami bazującymi na bezpośrednim eksperymencie, co jest cechą prac z zakresu nauk przyrodniczych, rolniczych i leśnych. Wyznacznikiem badań geograficznych jest interdyscyplinarna analiza powiązań interakcyjnych pomiędzy środowiskiem przyrodniczym a sferą społeczno-gospodarczą w kontekście przestrzennym. Ponadto równorzędnym (zgodnie z nazwą) przedmiotem badań naszej jednostki jest szeroko rozumiane zagospodarowanie przestrzenne. Dlatego też obecnie I. jest usytuowany w Wydziale [...] – [...], gdzie skupione są placówki związane z geodezją, urbanistyką, architekturą, inżynierią środowiskową i gospodarką przestrzenną. 2. Dwoisty charakter przedmiotu prowadzonych w I. badań znajduje odzwierciedlenie w oddzielnym traktowaniu poszczególnych kierunków działalności przez ciała związane z organizacją nauki w Polsce. W Centralnej Komisji ds. Stopni i Tytułów wnioski dotyczące osób zajmujących się geografią fizyczną podlegają Sekcji [...], zaś wnioski odnośnie prowadzących badania z zakresu problematyki społeczno-gospodarczej i planowania przestrzennego rozpatrywane są przez Sekcję [...]. W Narodowym Centrum Nauki przedstawiciele pierwszej grupy z reguły ubiegają się o granty w Dziale [...] (panel [...]), drugiej zaś najczęściej w Dziale [...] (panele [...] lub [...]). Ponadto w strukturach [...] podlega Wydziałowi [...]. 3. O faktycznym profilu działalności I. świadczą pozyskane stopnie naukowe oraz bieżący dorobek, wyrażający się w liczbie publikacji i pozyskanych projektów badawczych. W okresie ostatnich 15 lat Rada Naukowa jednostki przeprowadziła 28 postępowań o nadanie stopnia doktora habilitowanego. Z tej liczby 15 rozpatrywanych było w Centralnej Komisji przez Sekcję [...], a 11 przez Sekcję [...] ([...]). Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych oceniał ostatecznie 206 publikacji wykonanych w I. w okresie 2009-2012. W grupie tej 65% punktów przyznano pozycjom z zakresu geografii społeczno-ekonomicznej i zagospodarowania przestrzennego, a jedynie 35% kwalifikującym się do tradycyjnie rozumianej geografii fizycznej (z czego część pracom dotyczącym przyrodniczych uwarunkowań gospodarki przestrzennej). Należy także nadmienić, że w grupie publikacji najwyżej ocenianych (co najmniej 25 punktów) część społeczno-ekonomiczna stanowiła aż 74% dorobku, obejmując m.in. wszystkie opublikowane w badanym okresie monografie anglojęzyczne. W przypadku projektów badawczych poddanych ocenie przez KEJN, te dotyczące zagadnień społeczno-ekonomicznych oraz zagospodarowania przestrzennego zgromadziły ponownie 64% pozyskanego finansowania (a tym samym punktów), a odnoszące się do geografii fizycznej jedynie pozostałe 36%. 4. I. jest placówką interdyscyplinarną pełniącą jednocześnie zauważalną rolę w gospodarce narodowej. Jego pracownikami są osoby o różnym zapleczu edukacyjnym (obok geografów m.in. ekonomiści, socjologowie, matematycy). To właśnie interdyscyplinarność stanowi o silnej pozycji placówki w zakresie prac aplikacyjnych wykonywanych na potrzeby polskich resortów (m.in. Rozwoju Regionalnego, Środowiska, Rolnictwa i Obszarów Wiejskich, Transportu, Gospodarki Morskiej i Budownictwa), samorządu terytorialnego różnych szczebli, a także instytucji Unii Europejskiej. Znalazło to swój wyraz we współtworzeniu takich dokumentów, jak Koncepcja Przestrzennego Zagospodarowania Kraju 2030 (przyjęta przez Rząd w grudniu 2011) oraz Agenda Terytorialna Unii Europejskiej 2020. Paradoksalnie to właśnie interdyscyplinarny charakter I. stał się obecnie czynnikiem decydującym o pogorszeniu jego oceny wśród ewaluowanych placówek naukowych. W ocenie skarżącego I., przyporządkowanie go do obszaru [...] całkowicie nie odpowiada rzeczywistości. Spośród wydzielonych grup instytutów [...] , zdecydowanie najbardziej faktycznemu profilowi I. odpowiada Grupa Wspólnej Oceny oznaczona jako [...] z obszaru [...]. Pozostawienie I. w grupie [...] skutkuje nierzetelną, jednostronną i całkowicie nieadekwatną oceną osiągnięć naukowych I. W dobie postępującej integracji nauki oraz poszukiwania jej silniejszych związków z praktyką, interdyscyplinarność i utylitarność placówki badawczej powinna być traktowana jako walor. Niestety, Minister nie uwzględnił oczywistości powyższych argumentów i w sposób całkowicie dowolny i arbitralny, nieuzasadniony i krzywdzący wydał zarówno pierwotną, jak i zaskarżoną (ostateczną) decyzję. Strona skarżąca uznała, iż przedmiotowa decyzja jest decyzją uznaniową i zarzuciła Ministrowi przekroczenie granic uznania administracyjnego przy wydaniu zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wniósł o jej oddalenie. Podniósł prawidłowość oceny I. dokonanej przez Komitet i związania Ministra rezultatami tej oceny. Odpowiadając na zarzut niewłaściwego przypisania I. do Grupy Wspólnej Oceny, Minister wskazał, iż w tej samej GWO [...], obok skarżącego I. znalazły się także I. O.; I. N. ; I. G.; I. P. Komitet przygotował projekt GWO zgodnie z przepisem § 16 ust. 2 rozporządzenia, na podstawie dostępnej informacji o jednostkach naukowych. Przy przyporządkowywaniu jednostek naukowych do poszczególnych GWO brano pod uwagę w szczególności: 1) dyscypliny naukowe, w których jednostka naukowa posiada uprawnienia do nadawania stopni naukowych; 2) dyscypliny naukowe, w których kadra naukowa jednostki posiada nadane stopnie i tytuły naukowe; 3) dyscypliny naukowe, do których jednostka odnotowuje podstawowe wyniki działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej, tj. publikacje w czasopismach naukowych, monografie naukowe, patenty, projekty badawcze. Projekt składów GWO opracowany przez Komitet został ogłoszony w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej Ministra w dniu [...] kwietnia 2013 r. Zgodnie z przepisem § 16 ust. 3 rozporządzenia jednostki naukowe mogą zgłaszać do Komitetu zastrzeżenia dotyczące ich przyporządkowania do danej GWO, w terminie 14 dni od dnia ogłoszenia projektu składów GWO. Skarżący skorzystał z przewidzianej przepisami prawa możliwości zgłoszenia zastrzeżeń i wystąpił pismem z dnia [...] kwietnia 2013 r. (kopia w załączeniu) z wnioskiem, "aby ewaluacja I. prowadzona była w jednej grupie z jednostkami geograficznymi". Nadto w wypadku skarżącego, zespół ewaluacji oceniając wyniki działalności naukowej I., przedstawione w ankiecie, nie miał wątpliwości odnośnie prawidłowości przyporządkowania I. do GWO [...] i dlatego nie zastosował przepisu § 16 ust. 4 rozporządzenia. W ocenie Ministra, skarżący I. w zależności od sytuacji, manipuluje argumentacją co do przyporządkowania I. do odpowiedniej GWO. Nadto w dniu [...] września 2013 r. w BIP-ie, na stronie podmiotowej Ministra, opublikowane zostały następujące dokumenty, stanowiące jej załącznik: - Wyniki oceny jednostek naukowych, - Wykaz 37. jednostek naukowych kategorii A+, - Wykaz 963. jednostek naukowych kat. A, B, C, - Zestawienie kategorii naukowych wg grup nauk i rodzajów jednostek, - Zasady wyznaczania parametrów jednostek referencyjnych, - Parametry jednostek referencyjnych zatwierdzone przez Ministra, - Wykaz Zespołów Ewaluacji i ich składów osobowych - zał. 7. Powyższe dokumenty obrazowały szczegółowo przebieg procedury oceny. Z informacjami tymi skarżący I. miał możliwość zapoznać się przed wydaniem decyzji o przyznaniu kategorii ([...] październik 2013 r.), bowiem były one publicznie dostępne. W ten sposób spełniona została dyspozycja art. 10 Kpa, co do możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym. Równocześnie z otrzymaniem decyzji, I. otrzymał informację dotyczącą dostępu do systemu informatycznego oraz przekazane mu zostały indywidualne: login i hasło dostępu, które umożliwiały pełny wgląd w proces oceny Jednostki. Dlatego uzasadnienie decyzji mogło zostać ograniczone w taki sposób, jak to uczyniono w decyzji. Na rozprawie I. przedstawił między innymi swoje pismo z dnia [...] kwietnia 2013 r. nr [...], na okoliczność, iż kwestionował przydzielenie I. do określonej GWO, jeszcze przed decyzją o ustaleniu składu GWO. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z treścią § 2 powołanego wyżej przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi tu o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Natomiast stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Skarga jest zasadna. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I. wskazał, iż przyznanie mu niższej, niż dotychczas kategorii naukowej "B" było wynikiem niewłaściwego przyporządkowania I. do Grupy Wspólnej Oceny obszaru [...] – GWO [...], zamiast do Grupy Wspólnej Oceny obszaru [...] – GWO [...]. W tym aspekcie I. wskazał na cztery aspekty (powtórzone następnie w uzasadnieniu skargi), przemawiające za przyporządkowaniem do Grupy Wspólnej Oceny obszaru [...]. Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego rozpatrując odwołanie, nie odniósł się do powyższej argumentacji. Wskazać tu należy, iż ze strony odwołującej się jednostki naukowej były to jedyne zastrzeżenia co do decyzji z dnia [...] października 2013 r. Do zastrzeżeń tych nie odniósł się także Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych, podczas realizowania procedury wynikającej z treści art. 47 ustawy o zasadach finansowania nauki. W tym miejscu należy odnieść się do zasad polskiej procedury administracyjnej (zawartych w Rozdziale X Kodeksu postępowania administracyjnego), które organowi odwoławczemu – tu ponownie rozpatrującego sprawę, nakazuje ponowne zbadanie sprawy. Przez ponowne zbadanie sprawy należy rozumieć nie tylko ponowne przeanalizowanie jej materiału faktycznego i dokonanie właściwej jego subsumcji, ale także odniesienie się do zarzutów strony. Zatem do zarzutu I. niewłaściwego przyporządkowania do GWO [...] zamiast do GWO [...] i oceny czy zarzut ten miał wpływ na wynik sprawy, powinno odnosić się uzasadnienie zaskarżonej decyzji. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest wystarczające, lakoniczne przywołanie w tej materii przepisu § 16 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym, albowiem przepis ten posiada kilka trybów rozpatrywania zagadnienia niewłaściwego przyporządkowania danej jednostki naukowej do GWO, a nadto aby wyjaśnić ten problem należało szczegółowo odnieść się do wszystkich czterech aspektów zakwalifikowania I., podniesionych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie jest także prawidłowe i wystarczające odniesienie się do tego zarzutu w odpowiedzi na skargę, gdyż kontroli sądu administracyjnego podlega decyzja ostateczna organu, a nie jego odpowiedź na skargę. To jedynie czynności podejmowane w postępowaniu administracyjnym, w subsumcji z konkretnym przepisem prawa materialnego oraz przy prawidłowym zastosowaniu przez organ administracyjny przepisów procesowych, stanowią o prawidłowości rozstrzygnięcia administracyjnego i o jego przedmiocie. W tym aspekcie wskazać także należy na istnienie rozbieżności pomiędzy organem, a skarżącym I. co do przedmiotu żądania I. w jego stanowiskach w materii przypisania I. do konkretnej GWO. Także wbrew twierdzeniom Ministra, zgodnie z treścią § 16 ust. 4 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym, Komitet mógł również niejako "z urzędu" dokonać odpowiedniej zmiany zaklasyfikowania danej jednostki do odpowiedniej GWO. Ponieważ zagadnienia tego nie wyjaśniono w należyty sposób w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz nie odniesiono się do niego także w uchwale Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych, stanowiącego podstawę merytoryczną dla wydania ostatecznego rozstrzygnięcia, dlatego skarga I., zarzucająca organowi niniejsze uchybienie, jest zasadna. Z tych też względów, Minister ponownie rozpatrując sprawę winien odnieść się do wszystkich czterech aspektów wskazanych przez I. na poparcie zarzutu przypisania I. do nieodpowiedniej GWO, a także rozważyć czy w świetle złożonych przez I. dokumentów, w zakresie powyższej klasyfikacji, jeszcze przed rozpoczęciem procedury przyznawania kategorii naukowych, w procedurze nadawania kategorii naukowej, właściwie przyporządkowano I. do GWO [...], a nie do GWO [...]. Rozpatrując powyższe zagadnienie nie sposób nie odnieść się po podnoszonej przez I. argumentacji, iż zdecydowana większość dokonań I. to dokonania z zakresu geografii społeczno-ekonomicznej i zagospodarowania przestrzennego, a nie dokonania z zakresu tradycyjnie rozumianej geografii fizycznej. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie decyzje podejmowane przez Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego w przedmiocie przypisania jednostkom naukowym określonej kategorii naukowej (A+, A, B, C), zgodnie z treścią art. 42 i art. 47 ustawy o zasadach finansowania nauki, są decyzjami o charakterze mieszanym, zawierają bowiem zarówno cechy uznania administracyjnego, jak i cechy decyzji związanej. Trafnie w tej materii w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, iż zgodnie z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o zasadach finansowania nauki, kompleksowa ocena jakości działalności naukowej lub badawczo-rozwojowej jednostek naukowych jest przeprowadzana przez Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych, który w myśl art. 35 pkt 1 ustawy, jest organem opiniodawczo-doradczym Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Jednakże w dalszym rozwinięciu tej myśli, organ pomniejszył swoją rolę w procesie decyzyjnym. Ustawodawca wyraźnie rozgraniczył zagadnienia o charakterze opiniodawczo-doradczym – przyznając je Komitetowi, od zagadnień decyzyjnych – przyznając je wprost Ministrowi – art. 47 ust. 1 ustawy. To jedynie Minister Nauki i Szkolnictwa Wyższego wydaje w przedmiotowej sprawie decyzje, a nie Komitet Ewaluacji Jednostek Naukowych. Zadaniem Komitetu Ewaluacji Jednostek Naukowych jest takie przygotowanie, zgodnie z treścią art. 41 i art. 42 ustawy oraz w dalszej kolejności, zgodnie z przepisami wykonawczymi do tej ustawy, zawartymi w rozporządzeniu Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie kryteriów i trybu przyznawania kategorii naukowej jednostkom naukowym (tu przede wszystkim § 2, § 6, § 15, § 16, § 17, § 18 i § 25), materiału, aby Minister mógł wydać decyzję prawidłowo wyważoną i zawierającą wszystkie elementy ocenne i aby mógł tę decyzję prawidłowo uzasadnić. Zatem nie wystarczy tu ograniczyć się do podania jedynie ocen punktowych jednostki naukowej odnośnie każdego kryterium oceniania wskazanego w § 6 rozporządzenia (kryterium I "Osiągnięcia naukowe i twórcze"; kryterium II "Potencjał naukowy"; kryterium III "Materialne efekty działalności naukowej"; kryterium IV "Pozostałe efekty działalności naukowej") i następnie dokonać stosownych wyliczeń, zgodnie z treścią § 15 i § 18 rozporządzenia. W uzasadnieniu swojej decyzji Minister powinien ustosunkować się także do tych ocen wyrażonych w punktach części składowych każdego z kryterium, które obrazują oceny dokonań danej jednostki naukowej i nie wynikają z prostych przemnożeń np. liczby kadry profesorskiej, ale dotyczą ocen o charakterze uznaniowym – gdy dana wartość punktowa może być zmienna, w zależności od oceny przez Komitet danego dokonania albo faktu. Fakt, iż z ocenami Komitetu, a zwłaszcza z jego pracą w przedmiocie przypisania określonej kategorii naukowej, jednostki naukowe mogą zapoznać się na stronie BIP Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, w postaci teleinformatycznej, należy traktować jako obowiązek informacyjny o procesie przypisywania kategorii naukowej. Z istnienia tego obowiązku teleinformatycznego nie można wyprowadzać twierdzeń – jak to czyni organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę – o możliwości ograniczenia uzasadnienia decyzji jedynie do podania ostatecznych ocen w czterech kryteriach oceniania (§ 6 rozporządzenia) oraz dalszych wyliczeń wynikających z § 15 i § 18 rozporządzenia. Uzasadnienia decyzji nie można sprowadzać do równania matematycznego, zwłaszcza, gdy u podstaw przypisywania pewnych wartości punktowych występują niekiedy sytuacje, gdy dana wartość punktowa jest zmienna i zostaje ustalana przez Komisję w zależności od jej arbitralnej oceny danego dokonania albo faktu. Wówczas należy podać czym kierowała się Komisja ferując taką, a nie inną ocenę. Ponownie rozpatrując wniosek skarżącego I. o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister ustosunkuje się przede wszystkim do zarzutów we wniosku tym zawartych, w kontekście wskazanym wyżej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Mając powyższe na uwadze, na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 200 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.