II SA/Wa 159/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska, Sędzia WSA Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Eliza Kusy, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2009 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] grudnia 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatku do uposażenia żołnierza zawodowego oddala skargę Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r., na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego, art. 15 i art. 36 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.), oraz § 31 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r., w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku [...] P. K. z dnia 6 grudnia 2004 r., oraz 23 czerwca 2008 r., w sprawie przyznania podwyższonego dodatku specjalnego, stwierdził że [...] P. K. od dnia [...] października 2002 r. nie przysługiwał dodatek specjalny podwyższony o [...] kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Dowódca [...] rozkazem Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r. przyznał ww. dodatek specjalny podwyższony o [...] kwoty należnego uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego od dnia [...] maja 2001 r. do [...] grudnia 2001 r. Następnie Dowódca [...] rozkazem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. ponownie przyznał P. K. dodatek specjalny podwyższony o [...] kwoty uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego, od dnia [...] stycznia 2002 r. do dnia [...] września 2002 r. W związku z likwidacją [...], Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. zwolnił [...] P. K. z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] stycznia 2002 r. przeniósł do rezerwy kadrowej, jednocześnie kierując oficera do wykonywania zadań w [...] w P. W dniu 6 grudnia 2004 r. [...] P. K. wystąpił do Komendanta [...] w P. z wnioskiem o kontynuację po dniu [...] września 2002 r. wypłaty podwyższonego dodatku specjalnego. Komendant [...] w P. decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. odmówił wypłaty oficerowi zwiększonego dodatku specjalnego od października 2002 r. Dowódca Wojsk Lądowych decyzją Nr [...] z dnia [...] marca 2005 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] w P. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r., wydaną na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 36 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r., o uposażeniu żołnierzy (tekst jednolity Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 z późn. zm.), § 5 ust. 1 i ust. 2, § 8 ust. 1 ust. 3, ust. 4a, § 31 ust. 5 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r.,w sprawie dodatków do uposażenia (Dz. U. Nr 90, poz. 1005), odmawiającą P. K. wypłaty zwiększonego dodatku specjalnego za okres od października 2002 r. W uzasadnieniu podał, że [...] P. K. pełnił zawodową służbę wojskową w [...] w B. do dnia [...] grudnia 2001 r. W związku z rozformowaniem tej jednostki wojskowej, na podstawie decyzji Ministra Obrony Narodowej Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r. [...] P. K. został zwolniony z zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem [...] stycznia 2002 r. przeniesiony do rezerwy kadrowej oraz skierowany do wykonywania zadań służbowych w [...] w P., a po jej likwidacji, do [...] w P. Bezspornym jest więc w sprawie, że [...] P. K. po dniu [...] grudnia 2001 r., był w rezerwie kadrowej Ministra Obrony Narodowej, pozostając bez przydziału służbowego. Zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 36 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy (t.j. Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 z późn. zm.), oraz § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r., w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy (Dz. U. Nr 90, poz. 1005 z późn. zm.), w okresie pozostawania bez przydziału służbowego żołnierz zachowuje prawo od pobieranego uposażenia wraz z dodatkami o charakterze stałym na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym, z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego lub ma prawo do dodatków. Bezspornym jest także w sprawie, że na podstawie rozkazu dowódcy [...] Nr [...] z dnia [...] kwietnia 2001 r., wydanego na podstawie § 31 ust. 3 powołanego rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r., w sprawie dodatków do uposażenia żołnierzy, [...] P. K. otrzymał zwiększony o [...] dodatek specjalny, na okres od [...] maja 2001 r. do [...] grudnia 2001 r., a na podstawie rozkazu Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., wydanego również przez tego dowódcę, taki dodatek otrzymał na dalszy okres od [...] stycznia 2002 r. do [...] września 2002 r. Z treści powołanego przepisu § 31 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej wynika, że zwiększenie dodatku specjalnego żołnierzowi może nastąpić w przypadku powierzenia zadań lub obowiązków wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe. Dodatek ten przyznaje się na czas określony, a prawo do tego dodatku nie przysługuje w razie ustania warunków, które uzasadniały jego przyznanie. Wobec tego, że po dniu [...] grudnia 2001 r. [...] P. K. pozostawał w rezerwie kadrowej Ministra Obrony Narodowej, ustały więc warunki wypłacania mu zwiększonego dodatku specjalnego i z tych względów Dowódca Wojsk Lądowych uznał za uzasadnione stanowisko organu I instancji w zakresie odmowy wypłaty od dnia [...] października 2002 r., zwiększonego dodatku specjalnego i dlatego utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] w P. Nr [...] z dnia [...] stycznia 2005 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2005 r., w sprawie Sygn. akt. II SA/Wa 984/05 stwierdził nieważność decyzji, wskazując że organem właściwym do rozpoznania wniosku oficera z dnia 6 grudnia 2004 r., jest Minister Obrony Narodowej. W tej sytuacji Komendant [...] w P., na podstawie art. 65 kpa, wniosek skarżącego o przywrócenie prawa do zwiększonego dodatku specjalnego przekazał organowi właściwemu. Jednocześnie Dowódca [...] ostateczną decyzją Nr [...] stwierdził nieważność rozkazu dowódcy [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2001 r., dotyczącego przyznania ww. podwyższonego dodatku specjalnego w okresie od dnia [...] stycznia 2002 r. do dnia [...] września 2002 r. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 15 ust. 1 obowiązującej do dnia 30 czerwca 2004 r., w stosunku do żołnierzy zawodowych ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r., o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.), żołnierze zawodowi otrzymują dodatki do uposażenia: kwalifikacyjny, specjalny oraz dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej, albo miejscem pełnienia służby. Zgodnie z § 31 ust. 1 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r., w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy, dodatek specjalny mógł być podwyższony w związku z powierzeniem żołnierzowi zawodowemu nowych lub dodatkowych zadań o wysokim stopniu złożoności i odpowiedzialności, albo obowiązków wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe, za które żołnierzom nie przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Zwiększenie dodatku specjalnego nie mogło przekroczyć kwoty stanowiącej 10% uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego przysługującego żołnierzowi. Wykonywane przez oficera w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej, zadania służbowe nie mogły być uznane za nowe lub dodatkowe zadania, o wysokim stopniu złożoności i odpowiedzialności, czy też obowiązki wykraczające poza zwykłe obowiązki służbowe. Zgodnie z art. 36 ustawy o uposażeniu żołnierzy zawodowych, oficer zachowywał prawo do otrzymywania w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej poszczególnych składników uposażenia, ale przyznanych na czas nieoznaczony. Po rozpoznaniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Minister Obrony Narodowej decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2008 r., na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, utrzymał w mocy decyzję Nr 784 z dnia 1 sierpnia 2008 r. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której skarżący wniósł o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja oparta jest na przypuszczeniach i domniemaniach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie wywodząc jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi do rozpoznawania sprawy właściwy jest Wojewódzki Sąd Administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), Sąd Administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Skarga w sprawie niniejszej nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 15 ust 1, obowiązującej do czerwca 2004 r., w stosunku do żołnierzy zawodowych ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r., o uposażeniu żołnierzy (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm.), żołnierze zawodowi otrzymywali dodatki do uposażenia: kwalifikacyjny, specjalny oraz dodatki uzasadnione szczególnymi właściwościami lub warunkami służby wojskowej albo miejscem pełnienia służby. Uszczegółowienia powołanego przepisu, zostało dokonane przez Ministra Obrony Narodowej w rozporządzeniu z dnia 10 października 2000 r. (Dz. U. z 2000 r. Nr 90, poz. 1005 ze zm.), z którego wynika, że żołnierze zawodowi otrzymują dodatek specjalny w wysokości uzależnionej od zajmowanego przez żołnierza zawodowego stanowiska służbowego. Z § 31 ust. 3-5 cytowanego rozporządzenia wynika, że dodatek specjalny mógł być podwyższony w związku z powierzeniem żołnierzowi zawodowemu nowych lub dodatkowych zadań o wysokim stopniu złożoności i odpowiedzialności, albo obowiązków wykraczających poza zwykłe obowiązki służbowe, za które żołnierzom nie przysługuje dodatkowe wynagrodzenie. Zwiększenie dodatku specjalnego nie mogło przekroczyć kwoty stanowiącej 10% uposażenia zasadniczego według stanowiska służbowego przysługującego żołnierzowi. Zwiększanie dodatku specjalnego przyznawane było na czas określony, w granicach posiadanych na ten cel środków finansowych. Zwiększenie dodatku specjalnego nie przysługiwało w razie ustania przesłanek, które uzasadniały jego przyznanie, albo mogło być obniżone w razie nie wywiązania się przez żołnierza z nowych lub dodatkowych zadań lub obowiązków. Wobec powyższego dowódca jednostki wojskowej nie mógł przyznać żołnierzowi zawodowemu podwyższonego dodatku specjalnego na okres dłuższy niż rok kalendarzowy. Przechodząc na grunt sprawy niniejszej, skarżący miał przyznany dodatek specjalny podwyższony do dnia [...] grudnia 2001 r., wobec czego nie budzi wątpliwości, że od dnia [...] stycznia 2002 r., Panu P. K. nie przysługiwał podwyższony dodatek specjalny. W sprawie wypłaty ww. podwyższonego dodatku specjalnego po dniu [...] października 2002 r., do skarżącego nie miał zastosowania art. 36 cytowanej ustawy o uposażeniu żołnierzy. Zgodnie ze wskazaną regulacją prawną, w okresie pozostawania bez przydziału służbowego, żołnierz zachowywał prawo do pobierania ostatniego uposażenia i innych należności pieniężnych z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego lub prawo do dodatków i innych należności pieniężnych. Zdaniem Sądu należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że skoro oficer miał przyznany podwyższony dodatek specjalny na ściśle określony okres tj. do dnia [...] grudnia 2001 r., to przyznanie oficerowi podwyższonego dodatku specjalnego przypadającego po tym okresie słusznie zostało uznane za nieważne. Zgodnie z art. 36 cyt. ustawy o uposażeniu żołnierzy, oficer zachowywał prawo do otrzymywania w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej poszczególnych składników uposażenia, ale przyznanych na czas nieoznaczony. Przeniesienie Pana P. K. do rezerwy kadrowej nastąpiło po dniu [...] stycznia 2002 r., a więc po dacie w której oficer utracił prawo do otrzymywania podwyższonego dodatku specjalnego. Jak wynika z akt postępowania administracyjnego, dodatek ten oficer miał bowiem przyznany do dnia [...] grudnia 2001 r. Od dnia [...] stycznia 2002 r. ww. nie przysługiwał podwyższony dodatek specjalny, a więc oficer nie miał prawa do otrzymywania tego dodatku w okresie pozostawania w rezerwie kadrowej w tym po dniu [...] października 2002 r. Konkludując od dnia [...] stycznia 2002 r. należne Panu P. K. uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym nie mogło zawierać podwyższonego dodatku specjalnego. Wypłata tego dodatku nie mogła być kontynuowana w okresie pozostawania Pana P. K. w rezerwie kadrowej na podstawie art. 36 cyt. ustawy o uposażeniu żołnierzy. Zgodnie z tym przepisem w okresie pozostawania bez przydziału służbowego żołnierz zachowuje prawo do pobierania ostatniego uposażenia i innych należności pieniężnych z uwzględnieniem powstałych w tym okresie zmian mających wpływ na wysokość uposażenia zasadniczego, lub ma prawo do dodatków i innych należności pieniężnych. Wobec wskazanych wyżej argumentów zaskarżona decyzja jest prawidłowa i skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.