II SA/Wa 1590/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Piotr Borowiecki (spr.), Protokolant specjalista Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2018 r. w sprawie ze skargi A. W. na decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przedstawienia do tytułu naukowego profesora nauk [...] 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2015 r.; 2. zasądza od Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów na rzecz skarżącej A. W. kwotę 680 (słownie: sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów (dalej także: "Centralna Komisja" lub "organ") - działając na podstawie art. 28 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1789 ze zm. - dalej także: "ustawa o stopniach naukowych") - po rozpoznaniu wniosku A. W. (dalej także: "skarżąca" lub "strona skarżąca") o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] odmawiającą przedstawienia [...] A. W. do tytułu naukowego profesora nauk [...] - utrzymała w mocy w/w decyzję z dnia [...] maja 2017 r. Zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów wydana została w następującym stanie faktycznym. W dniu [...] kwietnia 2014 r. Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...] (dalej także: "Rada W. [...]") podjęła uchwałę w sprawie poparcia wniosku o nadanie tytułu naukowego profesora nauk [...] [...] A. W., [...] w katedrze [...] w Instytucie Nauk [...] na Wydziale [...] Uniwersytetu [...]. W konsekwencji, Rada Wydziału [...] Uniwersytetu [...], reprezentowana przez Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu [...], wystąpiła do Centralnej Komisji do Spraw Stopni i Tytułów z wnioskiem o przedstawienie [...]A. W. do tytułu naukowego profesora nauk [...]. Powyższy wniosek Rady W. [...] U. skierowany został do Sekcji Nauk [...], która po zapoznaniu się z wnioskiem i po wysłuchaniu opinii recenzentów Centralnej Komisji, w głosowaniu tajnym, odmówiła poparcia tego wniosku (wynik głosowania: za przedstawieniem kandydatury skarżącej - 5 głosów, przeciw - 34 głosy, wstrzymujących się -2 głosy). Prezydium Centralnej Komisji, po zapoznaniu się ze stanowiskiem Sekcji Nauk [...], podjęło decyzję o odmowie przedstawienia kandydatury skarżącej do tytułu naukowego profesora nauk [...] (wynik tajnego głosowania: za przedstawieniem kandydatury skarżącej - 0 głosów, przeciw - 10 głosów, wstrzymujących się - O głosów). W konsekwencji, Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów - działając na podstawie art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki - decyzją z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] odmówiła przedstawienia [...] A. W. do tytułu naukowego profesora nauk [...]. W uzasadnieniu wydanej decyzji Centralna Komisja stwierdziła, iż nie znalazła wystarczających podstaw do uznania, iż skarżąca spełnia wymagania określone w przepisach art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o tytule naukowym i stopniach naukowych oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, a mianowicie, iż posiada osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym. Centralna Komisja uznała, że rozmiar dorobku naukowego skarżącej z całą pewnością nie przekracza wymagań stawianych w przewodzie habilitacyjnym. Centralna Komisja podniosła, iż po zapoznaniu się z wnioskiem w tej sprawie, a szczególnie po zapoznaniu się z dwiema merytorycznie negatywnymi superrecenzjami, zauważyła, iż skarżąca przedłożyła, jako swoje osiągnięcie naukowe, czyli tzw. "książkę profesorską", publikację pt.: [...], której przeważająca część stanowi kopię ustaw i rozporządzeń oraz orzeczeń sądowych. Mając powyższe na względzie, Centralna Komisja uznała, że jest to tzw. "pompowanie dorobku" kandydatki, a więc wliczanie do osiągnięć naukowych wielokrotnie wydawanych tych samych publikacji, mających wyłącznie jeszcze charakter podręcznikowy. W tej sytuacji, Centralna Komisja stwierdziła, że nie znajduje obecnie wystarczających podstaw do uznania, iż skarżąca spełnia wymagania określone w przepisach art. 26 ust. 1 ustawy ustawa o stopniach naukowych. W piśmie z dnia [...] stycznia 2016 r. skarżąca złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wnosząc o uchylenie spornej decyzji, skarżąca zarzuciła Centralnej Komisji: 1) naruszenie art. 107 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm. - dalej: "k.p.a.") - poprzez niespełnianie formalnych wymogów stawianych decyzji administracyjnej; 2) naruszenie art. 27 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych - poprzez powołanie sześciu recenzentów, gdy tymczasem dyspozycja tej normy prawnej mówi o pięciu recenzentach; 3) naruszenie art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych - poprzez przyjęcie, iż dorobek naukowy skarżącej nie spełnia przesłanki "znacznego przekroczenia wymagań stawianych w przewodzie habilitacyjnym"; 4) naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP - poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które nie spełnia wymogu proporcjonalności; 5) naruszenie art. 12 w związku z art. 28 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych - z uwagi na przewlekłe prowadzenie postępowania; 6) naruszenie art. 10 k.p.a. - poprzez niezapewnienie stronie skarżącej czynnego udziału w postępowaniu i niezapewnienie tzw. ostatniego słowa (prawa do wypowiedzenia się - art. 81 k.p.a.); 7) naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. i art. 80 k.p.a. i wyrażonej w tych przepisach zasady prawdy materialnej – z uwagi na wydanie rozstrzygnięcia na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego; 8) naruszenie art. 11 k.p.a. i wyrażonej w nim zasady przekonywania o słuszności wydanego rozstrzygnięcia; 9) naruszenie art. 8 k.p.a. i wyrażonej w tym przepisie zasady zaufania obywateli do organów praworządnego państwa; 10) naruszenie art. 6-7 k.p.a. w zw. z art. 7 Konstytucji RP – poprzez naruszenie zasady praworządności. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów - działając na podstawie art. 28 ust. 4 i ust. 5 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki - wydała w dniu [...] maja 2017 r. decyzję nr [...], którą utrzymała w mocy w/w decyzję z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]. W uzasadnieniu decyzji Centralna Komisja wskazała, iż Sekcja Nauk [...] w dniu [...] maja 2017 r., po zapoznaniu się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, treścią kolejnych dwóch negatywnych recenzji, po dyskusji w tajnym głosowaniu odmówiła poparcia tego odwołania (wynik głosowania: za przedstawieniem - 7 głosów, przeciw - 24 głosy, wstrzymujących się - 4 głosy). Centralna Komisja zauważyła, że Prezydium Centralnej Komisji na posiedzeniu w dniu [...] maja 2017 r., po zapoznaniu się z treścią odwołania, zebranym materiałem dowodowym, przebiegiem dyskusji na posiedzeniu właściwej Sekcji, odmówiło jego uwzględnienia i utrzymało w mocy negatywną decyzję z dnia [...] maja 2015r. (wynik tajnego głosowania: za przedstawieniem - 0 głosów, przeciw - 11 głosów, wstrzymujących się - 0 głosów). Organ stwierdził, że - wbrew zarzutom strony skarżącej - sporna decyzja z dnia [...] maja 2015r. spełnia wymogi formalne decyzji administracyjnej. Centralna Komisja uznał ponadto, że powołanie 6 recenzentów nie naruszyło procedury obowiązującej przed Centralną Komisją, która nie jest związana treścią przedstawionych recenzji. Organ wyjaśnił jednocześnie, że Centralna Komisja przy ocenie dorobku naukowego nie kieruje się zasadą proporcjonalności recenzji pozytywnych i negatywnych, tylko rozstrzyga na podstawie rzeczowych i usystematyzowanych argumentów przedstawionych w recenzjach oraz w czasie dyskusji na posiedzeniu, w pełni samodzielnie. Centralna Komisja zauważyła, że w tzw. książce profesorskiej pt. [...] rozdziały od 1 do 12 (str.9-128) to w 95% niemalże dosłownie zacytowane: ustawy z dnia [...], ustawy z dnia [...], rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia [...], a także Statutu Urzędu [...]. Centralna Komisja stwierdziła, że rzeczoznawcy powołani przez Centralną Komisję odnieśli się do całego dorobku naukowego skarżącej, w tym do istotnych braków monografii (czego nie dostrzegli recenzenci powołani przed Radą Wydziału [...] U. [...]), uznając ów dorobek naukowy skarżącej za niespełniający wymogów przewidzianych w art.26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Centralna Komisja uznała jednocześnie trafność merytoryczną oceny sformułowanej w obu superrecenzjach. W konsekwencji, Centralna Komisja uznała, że jakość i rozmiary dorobku naukowego skarżącej nie pozwalają na stwierdzenie, że ma ona osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym. Organ pozytywnie ocenił osiągnięcia w zakresie dydaktycznym i kształceniu kadry naukowej (zauważając, iż kandydatka wypromowała 5-ciu doktorów). Niemniej, organ jednocześnie wskazał, że przeważającą część publikacji po uzyskaniu przez skarżąca stopnia [...] stanowią kolejne wydania podręcznika do [...], [...] oraz komentarze, przy czym - jak stwierdził organ - są to prace zbiorowe, w których skarżąca dopisuje fragmenty w kolejnych wydaniach. Centralna Komisja podniosła, iż wykazano tylko 9 publikacji samodzielnych, które są krótkie, liczące zaledwie 5, 9, 11 stron. Centralna Komisja stwierdziła, że Sekcja Nauk [...] powołała kolejnych dwóch niezależnych recenzentów, z których udziałem wysłuchano recenzji i przedyskutowano ponownie wniosek. Organ wskazał, że recenzenci powtórzyli wszystkie wcześniejsze zarzuty i w konsekwencji Sekcja Nauk [...], po dyskusji i analizie recenzji, nie poparła wniosku o zmianę negatywnej decyzji o nadaniu tytułu naukowego. W tej sytuacji, Prezydium Centralnej Komisji, po przeprowadzeniu stosownej analizy zgromadzonego materiału dowodowego, w tym recenzji oraz stanowiska Sekcji Nauk [...] wydanego w tej sprawie, uznało, że zachodzi podstawa do utrzymania wcześniejszej decyzji odmawiającej przedstawienia skarżącej do tytułu profesora nauk [...]. W piśmie z dnia [...] sierpnia 2017 r. skarżąca A. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na w/w decyzję Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r. Wnosząc w petitum skargi o jej uwzględnienie i uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2015 r., a także o zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów postępowania sądowego, skarżąca zarzuciła, iż Centralna Komisja, wydając obie sporne decyzje, dopuściła się naruszenia przepisów prawa procesowego, w tym w szczególności: 1) naruszenie art. 107 k.p.a. - poprzez wydanie dokumentu, który nie posiada wszystkich cech decyzji administracyjnej, 2) naruszenie art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 k.p.a. - poprzez brak wyjaśnienia w szczególności tego - pomimo podniesienia takiego zarzutu w treści wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy - czy dorobek skarżącej spełnia wymogi z art. 26 ust 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, 3) naruszenie art. 10 k.p.a. w związku z art. 79 k.p.a. i art. 81 k.p.a. - poprzez oparcie rozstrzygnięcia na materiale dowodowym zebranym niezgodnie z przepisami k.p.a. dotyczącymi czynnego udziału skarżącej w postępowaniu dowodowym, 4) naruszenie art. 8 k.p.a. - poprzez interpretowanie wszystkich wątpliwości w postępowaniu na niekorzyść skarżącej, 5) naruszenie art. 12 k.p.a. w związku z art. 28 ust. 2 i 5 ustawy o stopniach naukowych - poprzez przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawie, 6) naruszenie art. 10 k.p.a. - poprzez niezapewnienie skarżącej prawa do wyrażenia tzw. ostatniego słowa w sprawie w sposób przewidziany w treści k.p.a. 7) naruszenie art. 10 k.p.a. w związku z art. 81 k.p.a. - poprzez niezapewnienie stronie skarżącej prawa do udziału w czynnościach dowodowych, które zostały przeprowadzone w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia [...] maja 2017 r., 8) naruszenie art. 27 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych - poprzez powołanie ośmiu recenzentów, mimo że z treści tego przepisu wynika wyłączna możliwość powołania czterech recenzentów, 9) naruszenie art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a. w związku z art. 7 Konstytucji RP - poprzez dopuszczenie się przez Centralną Komisję licznych naruszeń przepisów prawa proceduralnego i prawa materialnego. W uzasadnieniu skargi strona skarżąca zarzuciła m.in., iż Centralna Komisja, wydając zarówno decyzję administracyjną z dnia [...] maja 2015 r., jak i następnie decyzję z dnia [...] maja 2017 r., całkowicie pominęła recenzje przygotowane przez recenzentów powołanych zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r.) i bazowała wyłącznie na superrecenzjach przygotowanych przez dwóch tzw. superrecenzentów. Skarżąca stwierdziła, że niezrozumiałe jest, dlaczego Centralna Komisja oparła się w swojej ocenie - co jednoznacznie wynika z uzasadnienia obu spornych decyzji - wyłącznie na superrecenzjach. Zdaniem strony skarżącej, Centralna Komisja nie wskazała, dlaczego zupełnie pominęła cztery jednoznacznie pozytywne recenzje przygotowane przez prof. dr hab. J. S. ([...] w L.) oraz prof. dr hab. J. L. ([...]) - jako recenzentów wyznaczonych przez Radę Wydziału [...] [...], a także prof. dr hab. Z. K. ([...]) i prof. dr hab. A. S. ([...] w P.) - jako recenzentów wyznaczonych przez Centralną Komisję. Skarżąca zarzuciła jednocześnie, iż z uzasadnień obu spornych decyzji nie wynika, czy Centralna Komisja wzięła te cztery opinie pod uwagę, a jeśli nie - to dlaczego, czy też w ogóle nie zaznajomiła się z nimi, i z jakiego powodu. Skarżąca zarzuciła, że superrecenzenci powołani przez organ nie relacjonowali w swoich superrecenzjach wskazanych powyżej czterech pozytywnych recenzji, ani się do nich nie odnosili, pomimo, iż rolą superrecenzenta jest właśnie ustosunkowanie się do recenzji, ewentualnie polemika z już wydanymi recenzjami. Skarżąca zauważyła przykładowo, że superrecenzent "A" zacytował wyrwany z kontekstu krytyczny fragment opinii prof. S., ale dalszego ciągu tego fragmentu recenzji, w którym prof. S. pozytywnie i korzystnie wypowiada się o tej samej monografii już nie przytoczył, ani nie zacytował, nie wspominając o jakiejkolwiek polemice. Zdaniem skarżącej opinia tego superrecenzenta jest wybiórcza i przez to nierzetelna, gdy tymczasem – jak wskazała skarżąca - rzetelność jest warunkiem sine qua non prawidłowej recenzji. Odnosząc się natomiast do analizy superrecenzenta "B", skarżąca zauważyła, że w ogóle nie odnosił się on do żadnej z czterech pozytywnych recenzji, tylko napisał swoją własną recenzję dorobku skarżącej. Skarżąca podniosła ponadto, że zapytany podczas posiedzenia Sekcji Nauk [...] w dniu [...] maja 2017 r., dlaczego ma krytyczną opinię o dorobku skarżącej, chociaż żaden z czterech recenzentów takiej opinii nie wyrażał, superrecenzent "B" odpowiedział, że nie zna tych recenzji, gdyż ich nie czytał, lecz napisał wyłącznie swoją własną recenzję. Tym sposobem - w ocenie skarżącej - wszedł on w rolę recenzenta (który nie został powołany w przewidzianym przez prawo trybie), natomiast nie wykonał zleconej mu funkcji superrecenzenta. Skarżąca podniosła, że rolą superrecenzenta nie jest pisanie kolejnej recenzji, tylko sporządzenie superrecenzji, czyli odniesienie się do argumentów przedstawionych w już sporządzonych recenzjach recenzentów powołanych zarówno przez Radę Wydziału, jak i Centralną Komisję oraz ewentualna z nimi polemika. Zdaniem skarżącej, niezrozumiałe jest również to, dlaczego Centralna Komisja nie ustaliła stanu faktycznego sprawy w oparciu również o cztery pozytywne recenzje wydane w przewodzie, całkowicie przemilczając je w uzasadnieniu obu spornych decyzji. Skarżąca podkreśliła, że o ile zgadza się, iż Centralna Komisja nie jest związana opiniami recenzentów, o tyle jednak - zgodnie z prawem - nie może ich pominąć w swojej ocenie, lecz musi się do nich ustosunkować (pozytywnie albo negatywnie). Pomimo tego obowiązku organ nie dokonał oceny owych recenzji, czym dopuścił się naruszenia m.in. art. 80 k.p.a., który nakazuje Centralnej Komisji wnikliwie rozpatrzyć wszystkie opinie recenzentów, a w przypadku niepodzielania ocen i argumentów wyrażonych w nich, przepis ten wymaga wskazania dokładnych tego przyczyn w uzasadnieniu wydanej decyzji (por. wyrok NSA z dnia 6 października 1993 r., sygn. akt I SA 1270/93, OSP z 1994, zeszyt 7-8, poz. 131, s. 343). Skarżąca stwierdziła, że w świetle obowiązującego prawa (art. 80 k.p.a.) oraz dotychczasowego orzecznictwa sądów administracyjnych, strona ma prawo wiedzieć, dlaczego Centralna Komisja uznała za wiarygodne tylko dwie superrecenzje negatywne, a czterem pozytywnym tej wiarygodności odmówiła (por. m.in. wyrok NSA z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I OSK 1423/14, OSP z 2015 r., zeszyt 7-8, poz. 70 z glosą A. Jakubowskiego). Mając powyższe na względzie, skarżąca zarzuciła, iż Centralna Komisja, pomijając pozytywne recenzje i skupiając się wyłącznie na tendencyjnych i stronniczych superrecenzjach, nie dołożyła należytej staranności w ocenie całości materiału dowodowego (czterech jednoznacznie pozytywnych recenzji), co w efekcie wpłynęło na stronniczość i nierzetelność oceny dokonanej przez organ przy wydawaniu obu spornych decyzji. Skarżąca zarzuciła ponadto, że wydając obie sporne decyzje, Centralna Komisja dopuściła się również naruszenie normy prawnej wynikającej z przepisu art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r.) poprzez powołanie razem ośmiu recenzentów (sześciu w postępowaniu zakończonym w dniu [...] maja 2015 r. i kolejnych dwóch w postępowaniu zakończonym w dniu [...] maja 2017 r.). Tymczasem, jak zauważyła skarżąca, przepis art. 27 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r., stanowi, iż w postępowaniu o nadanie tytułu profesora powołuje się czterech recenzentów, w tym nie więcej niż jednego zatrudnionego w tej samej szkole wyższej lub w innej placówce naukowej, której pracownikiem jest osoba ubiegająca się o nadanie tytułu profesora, albo będącego członkiem rady jednostki organizacyjnej przeprowadzającej postępowanie. Recenzentem może być osoba posiadająca tytuł profesora w zakresie danej lub pokrewnej dziedziny nauki lub sztuki. Recenzentów, po dwóch, powołują rada właściwej jednostki organizacyjnej oraz Centralna Komisja, uczestniczą oni w postępowaniu o nadanie tytułu profesora na takich samych zasadach. Mając na względzie powyższe, skarżąca stwierdziła, że w postępowaniach administracyjnych, w których zostały wydane obie sporne decyzje, było razem aż ośmiu recenzentów, co - zdaniem skarżącej - stoi w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu art. 27 ust. 4 cyt. ustawy (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r.), który to przepis kategorycznie wskazuje ilość recenzentów w liczbie czterech. Jednocześnie, skarżąca zauważyła, że w przypadku dwóch tzw. superrecenzentów (oznaczonych jako "A" i "B"), ich rolą powinno być nie tyle powtórne zrecenzowanie dorobku skarżącej, ile odniesienie się do ewentualnych wątpliwości podniesionych przez recenzentów, czego jednak nie uczynili w toku niniejszego postępowania. W odpowiedzi na skargę Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów, reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na zarzuty skargi, Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów stwierdziła na wstępie, iż nieprawidłowy jest zarzut jakoby obie sporne decyzje były wadliwe z uwagi na niewłaściwe oznaczenia stron postępowania. Organ uznał, iż skarżąca przeoczyła, że oznaczenia stron są wpisane na ostatnich stronach obu decyzji, pod podpisami członków organu. Ponadto, organ stwierdził, że niezasadny jest zarzut wadliwego bazowania Centralnej Komisji wyłącznie na opiniach dwóch superrecenzentów. Organ wskazał bowiem, że recenzenci Rady Wydziału [...] Uniwersytetu [...] występowali w postępowaniu "o poparcie wniosku o nadanie do tytułu profesora" (vide: art. 27 ust. 2 pkt 3 ustawy o stopniach naukowych), natomiast superrecenzenci działali w postępowaniu "przedstawienia do tytułu profesora" (vide: art. 28 ust. 2 cyt. ustawy). Organ zauważył, że są to dwa różne formalnie postępowania. Organ podniósł, iż w postępowaniu przed Centralną Komisją o przedstawienie do tytułu profesora wyznaczani są superrecenzenci Centralnej Komisji, a więc w tym przypadku organy Centralnej Komisji podejmowały uchwały na podstawie opinii czterech, a nie dwóch - jak błędnie podniosła skarżąca - superrecenzentów Centralnej Komisji (po dwóch superrecenzentów w I i II instancji). Organ stwierdził ponadto, że zupełnie nieuzasadniony jest zarzut skarżącej, jakoby pozytywne opinie recenzentów z etapu procedowania Rady Wydziału miały charakter wiążący dla Centralnej Komisji. Organ wskazał, że - co do zasady - opinie recenzentów mają formalnie charakter pomocniczy i stanowią tylko materiał do podejmowania decyzji przez organ. Organ wskazał, że uchwały Sekcji, czy też Prezydium Centralnej Komisji, tak samo zresztą jak uchwała Rady Wydziału, przewidziane w przepisach ustawy, mają charakter aktów samodzielnych, zaś opinie recenzentów stanowią wyłącznie materiał pomocniczy do zajmowania stanowiska i podejmowania ostatecznej decyzji przez właściwe organy Centralnej Komisji. Ponadto, organ uznał, że niezasadne jest wnioskowanie, iż pozytywne opinie na etapie procedowania przez Radę Wydziału pociągają za sobą automatycznie pozytywną treść opinii dwóch superrecenzentów powołanych przez Centralną Komisję i samego rozstrzygnięcia Centralnej Komisji. Organ stwierdził także, że - wbrew stanowisku strony skarżącej - nie jest zasadniczą rolą superrecenzentów, powołanych przez Centralną Komisję w toku postępowania w sprawie przedstawienia do tytułu profesora, prowadzenie polemik z recenzentami z etapu postępowania przed Radą Wydziału. Ustosunkowując się do zarzutu wadliwego uzasadnienia decyzji, Centralna Komisja wyjaśniła, że uzasadnienia obu spornych decyzji zawierały motywy stanowiska organu o odmowie przedstawienia kandydatury skarżącej do tytułu profesora. Organ wskazał, że stanowisko powyższe oparte było na ustaleniach zgodnych z opiniami superrecenzentów. Zdaniem organu, zarówno opinie superrecenzentów, jak i uzasadnienia obu spornych decyzji Centralnej Komisji odnosiły się do kwestii spełniania przez skarżącą kandydatkę przesłanek, o których mowa w art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, a więc wyjaśniały, czy skarżąca ma osiągnięcia naukowe znacznie przekraczające wymagania stawiane w przewodzie habilitacyjnym. Centralna Komisja nie zgodziła się ponadto z zarzutem naruszenia prawa skarżącej do aktywnego udziału w postępowaniu. Jednocześnie, Centralna Komisja zauważyła, iż w świetle art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio Kodeks postępowania administracyjnego. Zdaniem organu, oznacza to m.in., że w spornym postępowaniu strona nie ma zasadniczo prawa do aktywnego w nim udziału, gdyż w postępowaniach profesorskich nie stosuje się art. 10 k.p.a. Odnosząc się z kolei do zarzutu dotyczącego przewlekłości postępowania, Centralna Komisja wskazała, że wydanie obu spornych decyzji administracyjnych musiało zostać poprzedzone stosownym postępowaniem opiniodawczym, wskazanym w przepisie art. 21 ust. 2 ustawy o stopniach naukowych i w postanowieniach § 8 pkt 2 lit a i § 18 ust. 1 statutu Centralnej Komisji, zatwierdzonego Zarządzeniem Nr 47 Prezesa Rady Ministrów z dnia 26 czerwca 2017 r. Organ zauważył, że w ramach prowadzonego przez Centralną Komisję postępowania opiniodawczego w niniejszej sprawie Centralna Komisja zwróciła się o sporządzenie opinii do dwóch recenzentów, a więc dopiero po złożeniu kompletu recenzji sprawa mogła zostać skierowana na posiedzenie Sekcji Nauk [...], a później Prezydium Centralnej Komisji. Ponadto, Centralna Komisja zwróciła uwagę, iż na długość trwania postępowania wpływ miała również bardzo duża ilość spraw toczących się przed Centralną Komisją, a także niezależny od Centralnej Komisji fakt nowelizacji ustawy o stopniach naukowych, która przyczyniła się do wszczęcia procedury wyboru nowego Przewodniczącego Centralnej Komisji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów cyt. ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w zakresie swojej właściwości, ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną, postanowienie, czy też inny akt lub czynność z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tego aktu lub podjęcia spornej czynności. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (vide: art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. - dalej także: "p.p.s.a."). W ocenie Sądu, analizowana pod tym kątem skarga A. W. zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja Centralnej Komisji do spraw Stopni i Tytułów z dnia [...] maja 2017 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2015 r., nr [...] - narusza obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów, wydając obie sporne decyzje administracyjne, dopuściła się przede wszystkim - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z 29 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, z uwagi na niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu tych decyzji, dlaczego uznała, że dorobek skarżącej nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 26 ust 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych. Sąd uznał, że w konsekwencji wskazanego powyżej uchybienia, organ administracji publicznej - odmawiając skarżącej [...] A. W. przedstawienia jej kandydatury do tytułu naukowego profesora nauk [...] - nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 28 ust. 2 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych. Tym samym, Sąd stwierdził, że Centralna Komisja, wydając zarówno zaskarżoną decyzję administracyjną, jak i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2015 r. w przedmiocie odmowy przedstawienia kandydatury skarżącej do tytułu naukowego profesora nauk [...] - dopuściła się w powyższym zakresie istotnego naruszenia zasady praworządności wyrażonej w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu, zarówno naruszenie powołanych wyżej przepisów procedury administracyjnej, jak i związana z tym uchybieniem niewłaściwa ocena prawidłowości zastosowania norm prawa materialnego, mogły mieć istotny wpływ na ostateczny wynik sprawy, a więc stanowią dostateczną podstawę prawną do wyeliminowania z obrotu prawnego zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Centralnej Komisji z dnia [...] maja 2015 r., nr [...]. Przechodząc do oceny obu spornych rozstrzygnięć Centralnej Komisji, na wstępie, warto zauważyć, że przepis art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych stanowi, iż w postępowaniach dotyczących nadania stopnia doktora i doktora habilitowanego albo tytułu profesora oraz nadania, ograniczenia, zawieszenia i pozbawienia uprawnienia do nadawania tych stopni w zakresie nieuregulowanym w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Na gruncie powyższego przepisu cyt. ustawy przyjmuje się w dotychczasowym orzecznictwie sądów administracyjnych, że postępowanie w sprawach o nadanie tytułu naukowego oraz stopni naukowych cechuje odrębność związana ze specyfiką tych spraw. Wynika stąd ograniczony zakres kontroli sądu administracyjnego, który nie jest uprawniony do merytorycznej kontroli recenzji stanowiących podstawę decyzji Centralnej Komisji. Sąd nie dokonuje także merytorycznej oceny dorobku naukowego osoby ubiegającej się o uzyskanie tytułu profesora oraz tego, czy posiada ona odpowiednie osiągnięcia naukowe, etc. Sąd administracyjny nie jest również uprawniony do rozwiązywania merytorycznych sporów powstałych w świecie nauki. Kontrola sądu administracyjnego ogranicza się zatem jedynie do stwierdzenia, czy w postępowaniu przed Centralną Komisją nie doszło naruszenia norm postępowania wynikających z przepisów ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz regulacji zawartych w statucie Centralnej Komisji, a także odpowiednio stosowanych przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 września 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 275/17, czy też wyrok WSA w Warszawie z dnia 31 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Wa 1436/16). Jednocześnie, przyjmuje się, że sąd administracyjny nie jest forum toczenia dyskusji naukowych, ścierania się różnych poglądów, teorii naukowych, czy też polemiki z konkluzjami Centralnej Komisji, a jedynie miejscem, gdzie kontrola działalności instytucji państwowej pod względem zgodności z prawem. Jednakże, należy bardzo wyraźnie podkreślić, że aby sąd mógł zrealizować skutecznie ustawowe zadanie, to organ musi mu to umożliwić, a w szczególności zapewnić możliwość skontrolowania zaskarżonego aktu (rozstrzygnięcia) wydanego na podstawie mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II SA/Wa 2052/14). Zdaniem Sądu, z uwagi na fakt, iż postępowanie w sprawach stopni i tytułu naukowego jest jednak postępowaniem administracyjnym prowadzonym na podstawie odpowiednio stosowanych przepisów k.p.a., z odrębnościami wynikającymi z przepisów procesowych, zamieszczonych w ustawie z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki, nie ulega wątpliwości, że powinno ono charakteryzować się pewnymi cechami. Przede wszystkim uznać należy, że zgodnie z przepisami art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 k.p.a., Centrala Komisja była zobligowana do wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z rozpatrywaną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisów prawa materialnego zawartych w ustawie o stopniach naukowych. Tymczasem, w niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że - wbrew wskazanym powyżej obowiązkom - Centralna Komisja nie wyjaśniła w sposób jednoznaczny w uzasadnieniu obu spornych decyzji, dlaczego uznała, że skarżąca A. W. nie ma osiągnięć naukowych, o których mowa w art. 26 ust. 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych, a więc osiągnieć znacznie przekraczających wymagania stawiane w postępowaniu habilitacyjnym. Zdaniem Sądu, stwierdzić należy, że Centralna Komisja, wydając zarówno decyzję administracyjną z dnia [...] maja 2015 r., jak i następnie decyzję z dnia [...] maja 2017 r., całkowicie pominęła recenzje przygotowane przez recenzentów powołanych zgodnie z art. 27 ust. 4 ustawy o stopniach naukowych (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r.) i w konsekwencji bazowała wyłącznie na superrecenzjach przygotowanych przez tzw. superrecenzentów powołanych przez Centralną Komisję. W tej sytuacji, zgodzić się należy ze stroną skarżącą, że Centralna Komisja w uzasadnieniu obu spornych decyzji nie wskazała, dlaczego zupełnie pominęła cztery jednoznacznie pozytywne recenzje przygotowane przez prof. dr hab. J. S. ([...] w L.) oraz prof. dr hab. J. L. ([...]) - jako recenzentów wyznaczonych przez Radę Wydziału [...] U. [...], a także prof. dr hab. Z. K. ([...]) i prof. dr hab. A. S. ([...] w P.) - jako recenzentów wyznaczonych przez Centralną Komisję. Ponadto, wskazać należy, iż Centralna Komisja, ograniczając swoje stanowisko do przywołania analiz zawartych w spornych superrecenzjach, pominęła jednocześnie fakt, iż wspomniani superrecenzenci powołani przez organ nie dokonali w ramach swojej oceny jakiejkolwiek wszechstronnej analizy argumentacji wskazanej w powołanych wyżej czterech pozytywnych recenzjach. Zdaniem Sądu, uznać należy jednocześnie, że Centralna Komisja, wydając obie sporne decyzje, nie przeprowadziła - w ramach oceny zgromadzonego materiału dowodowego - jakiejkolwiek analizy przedłożonych w toku postępowania pozytywnych recenzji dorobku naukowego skarżącej, całkowicie przemilczając wspomniane recenzje w uzasadnieniu obu spornych decyzji. W tym miejscu, należy wyraźnie wskazać, na co zresztą zwracała uwagę również strona skarżąca, że o ile zgodzić się trzeba z Centralną Komisją, iż nie jest ona związana opiniami recenzentów, o tyle jednak - zgodnie z regulacjami prawnymi zawartymi w ustawie o stopniach naukowych - organ nie mógł całkowicie pominąć w swojej ocenie owych recenzji, gdyż zobowiązany był do odpowiedniego ustosunkowania się do przedłożonych recenzji, tym bardziej, że wszystkie były pozytywne dla skarżącej. Niestety, pomimo wyraźnego obowiązku w powyższym zakresie, Centralna Komisja nie dokonała oceny owych recenzji, czym w konsekwencji dopuściła się istotnego naruszenia m.in. przepisu art. 80 k.p.a., który nakazuje organowi wnikliwie rozpatrzenie wszystkich zgromadzonych w sprawie opinii recenzentów, a także - w przypadku niepodzielania ocen i argumentów wyrażonych w owych recenzjach - do wskazania w uzasadnieniu wydanej decyzji, z jakich powodów organ uznał jednak, że recenzje te nie przesądzają o spełnieniu przez skarżącą warunków zawartych w art. 26 ustawy o stopniach naukowych. Według Sądu, stwierdzić należy, że kandydat do przedstawienia do stopnia naukowego ma pełne prawo wiedzieć, dlaczego - pomimo czterech pozytywnych recenzji - Centralna Komisja uznała za wiarygodne jedynie dwie superrecenzje negatywne sporządzone przez powołanych przez ten organ recenzentów, a jednocześnie, z jakich przyczyn odmówiła wiarygodności czterem pozytywnym recenzjom znajdującym się w aktach sprawy, tym bardziej, że - jak słusznie zauważyła skarżąca - takiej analizy nie przeprowadzili również sami superrecenzenci, działający na zlecenie organu. Mając powyższe na względzie, uznać trzeba, iż Centralna Komisja, pomijając pozytywne recenzje i skupiając się wyłącznie na niepełnych superrecenzjach, nie dołożyła należytej staranności w ocenie całości materiału dowodowego (czterech jednoznacznie pozytywnych recenzji), co w efekcie wpłynęło na rzetelność oceny dokonanej przez organ przy wydawaniu obu spornych decyzji. Ponadto, Sąd uznał, że wydając obie sporne decyzje, Centralna Komisja nie wyjaśniła w sposób prawidłowy podnoszonych przez stronę skarżącą wątpliwości związanych z naruszeniem normy prawnej wynikającej z przepisu art. 27 ust. 4 ustawy z dnia 14 marca 2003 r. o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 września 2005 r.), z uwagi na powołanie większej ilości recenzentów, niż dopuszcza ów przepis. Mając na względzie powyższe, uznać należy, iż Centralna Komisja do spraw Stopni i Tytułów, wydając kwestionowane decyzje, dopuściła się - mogącego mieć zasadniczy wpływ na wynik sprawy - naruszenia przepisów procedury administracyjnej, a w szczególności art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a., a także art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 29 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, albowiem w sposób wyjątkowo lakoniczny wyjaśniła w uzasadnieniu obu spornych decyzji, dlaczego uznała, że dorobek naukowy skarżącej nie spełnia wymogu, o którym mowa w art. 26 ust 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych. W konsekwencji wskazanego powyżej uchybienia, skład WSA w Warszawie orzekający w niniejszej sprawie uznał, iż organ administracji publicznej - odmawiając przedstawienia kandydatury skarżącej [...] A. W. do tytułu naukowego profesora nauk [...] - nie dokonał prawidłowych ustaleń w zakresie zaistnienia przesłanek zastosowania przepisów art. 28 ust. 2 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach naukowych, przez co organ naruszył w sposób ewidentny zarówno zasadę praworządności wyrażoną w przepisach art. 6 k.p.a. i art. 7 in principio k.p.a. oraz art. 7 Konstytucji RP, jak i zasadę pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa, o której mowa w art. 8 k.p.a. Sąd uznał, że uzasadniając sporne decyzje w sposób bardzo ogólnikowy, bez bliższej analizy występowania wszystkich przesłanek koniecznych do przyjęcia tezy, iż spełnione zostały wymogi związane z odpowiednim dorobkiem naukowym skarżącej, o którym mowa w art. 26 ust 1 pkt 1 ustawy o stopniach naukowych, Centralna Komisja w konsekwencji dopuściła się również ewidentnego naruszenia normy prawnej uregulowanej w przepisie art. 107 § 3 k.p.a. Obowiązek prawidłowego i wyczerpującego uzasadniania decyzji, czy też innego aktu z zakresu administracji publicznej, związany jest niewątpliwie z koniecznością stosowania przez organ zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz wyrażonej w art. 8 k.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów praworządnego Państwa. W ocenie Sądu, uzasadnienia obu spornych decyzji w sposób lakoniczny odnosiły się do przesłanek dających ewentualną podstawę do zastosowania art. 28 ust. 2 w związku z art. 26 ust. 1 ustawy o stopniach, gdy tymczasem nie ulega wątpliwości, iż na organie administracji publicznej odmawiającym przedstawienia strony skarżącej do tytułu naukowego profesora nauk [...] - zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. - ciąży ewidentny obowiązek wyraźnego wskazania w uzasadnieniu decyzji, dlaczego pominął korzystne dla skarżącej recenzje odnoszące się do jej dorobku naukowego. Mając na względzie powyższe, należy - zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - uznać, że wydając obie sporne decyzje, organ dopuścił się jednocześnie naruszenia obowiązującej w prawie administracyjnym, zharmonizowanej z Konstytucją RP, ogólnej zasady, w myśl której wszelkie ograniczenia obywateli w zachowaniach zgodnych z ich wolą mogą wynikać wyłącznie z przepisów prawa. Ta podstawowa zasada działania administracji państwowej w praworządnym państwie oznacza, iż organ wydający decyzję lub inny akt z zakresu administracji publicznej nie może nałożyć na obywatela obowiązku, ani odmówić mu przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że upoważniają go do tego konkretne normy materialnego prawa administracyjnego (tak również: m.in. A. Wróbel /w:/ M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze 2005, s. 135 i powołany tam wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 listopada 1983 r., sygn. akt SA/Wr 510/83). W ocenie Sądu, należy pamiętać o tym, iż przy egzekwowaniu obowiązków określonych w prawie administracyjnym materialnym, za którymi stoi m.in. pozbawienie strony jej uprawnień, bezwzględnie muszą być zachowane i przestrzegane przez organy zasady wyrażone w Konstytucji RP. W niniejszej sprawie, Centralna Komisja, wydając obie sporne decyzje w przedmiocie odmowy przedstawienia skarżącej do tytułu naukowego profesora nauk [...], dopuściła się jednak istotnej obrazy wskazanych powyżej norm prawnych i tym samym przewidzianej w art. 7 Konstytucji RP w zw. z art. 6 k.p.a. zasady praworządności. W tym stanie rzeczy, należało uznać, iż obie sporne decyzje nie mogły ostać się w obrocie prawnym, jako naruszające w sposób istotny obowiązujące przepisy prawa. Rozpatrując sprawę ponownie, organ weźmie pod uwagę dokonaną powyżej ocenę prawną. W konsekwencji, mając na względzie zarówno uwarunkowania formalne, wyrażone m.in. w k.p.a., jak i materialne przepisy ustawy o stopniach naukowych, w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości ustali, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do odmowy przedstawienia skarżącej do tytułu naukowego profesora nauk [...]. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie - działając na podstawie przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. - orzekł, jak w pkt. 1 sentencji wyroku. Zasądzając jednocześnie od organu na rzecz strony skarżącej kwotę 680 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, Sąd działał na podstawie przepisów art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 209 p.p.s.a.