II SA/Wa 1596/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Marcinkowska po rozpoznaniu w dniu 16 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Szefa Centralnego Biura Antykorupcyjnego z dnia [...] lipca 2024 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego postanawia : odrzucić skargę Postanowieniem z dnia [...] lipca 2024 r. Nr [...] Szef Centralnego Biura Antykorupcyjnego, po rozpoznaniu wniosku J. W., orzekł o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego. Przedmiotowe postanowienie doręczone zostało skarżącej w dniu 9 sierpnia 2024 r. Pismem z 14 sierpnia 2024 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca złożyła do Szefa CBA wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wydaniem postanowienia z dnia [...] lipca 2024 r. Następnie pismem z 5 września 2024 r. (data nadania w urzędzie pocztowym) skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisane wyżej postanowienie Szefa CBA o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie ustalenia stawki uposażenia zasadniczego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na złożenie przez J. .W. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Przystępując do rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada, czy zaskarżony akt lub czynność organu administracji publicznej podlega kontroli tego sądu. Skarga jest dopuszczalna, gdy przedmiot sprawy należy do właściwości sądu, skargę wniesie uprawniony podmiot oraz gdy spełnia ona wymogi formalne i została złożona w terminie. Stwierdzenie braku którejkolwiek z wymienionych przesłanek dopuszczalności zaskarżenia uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu, co w konsekwencji prowadzi do jej odrzucenia. Zgodnie z art. 52 § 1 i § 3 zd. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935), zwana dalej: P.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Jeżeli stronie przysługuje prawo do zwrócenia się do organu, który wydał decyzję z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję bez skorzystania z tego prawa. Jak z powyższego wynika, ustawodawca wprowadził wybór sposobu zaskarżenia decyzji (postanowienia) organu I instancji, albo poprzez złożenie do organu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, albo wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Prawo wyboru środka zaskarżenia zostało pozostawione stronie, powyższe nie oznacza jednak, że strona może wnieść zarówno wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, jak i skargę do sądu administracyjnego. Skargę do sądu administracyjnego strona wnosi wyłącznie wówczas, gdy nie korzysta z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Prawidłowa wykładnia art. 52 § 3 P.p.s.a. prowadzi zatem do konkluzji, że jeżeli stronie przysługuje prawo złożenia od decyzji (postanowienia) wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, strona może wnieść skargę na tę decyzję (postanowienie) "bez skorzystania z tego prawa". Zwrot ten wskazuje nie tylko na możliwość zaskarżenia do sądu decyzji (postanowienia) bez wcześniejszego wykorzystania wniosku określonego w art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572) zwana dalej: K.p.a., lecz trzeba go też traktować jako sformułowanie ustanawiające warunek dopuszczalności skargi. Treść art. 52 § 3 P.p.s.a. powinna być zatem interpretowana w ten sposób, że jeżeli strona skorzysta z prawa zwrócenia się do organu, który wydał decyzję (postanowienie), z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, to przestaje być uprawniona do wniesienia skargi na decyzję (postanowienie) zaskarżone tym wnioskiem. Można więc stwierdzić, że w sytuacji gdy strona zdecydowała się zakwestionować decyzję (postanowienie) przez złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie zaskarżyła tę decyzję (postanowienie) do sądu administracyjnego, skarga będzie musiała zostać odrzucona na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Analogiczne rozwiązane musi być stosowane także wtedy, kiedy strona wniosła skargę w dniu, w którym złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (zob.: dr Agnieszka Ciesielska, artykuł: "Możliwość zaskarżenia do sądu decyzji administracyjnej bez skorzystania z przysługującego od niej wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy", Zeszyty Naukowe Sądownictwa Administracyjnego z 2019 r., nr 3, s. 66–81). Treść art. 54a P.p.s.a. świadczy przy tym, że wolą ustawodawcy było nadanie prymatu trybowi weryfikacji decyzji (postanowienia) w toku instancji administracyjnych. W rozpoznawanej sprawie skarżąca zwróciła się do organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, a następnie wniosła do Sądu skargę na postanowienie, wobec którego złożyła ten wniosek. Decyzja skarżącej o wyborze środka zaskarżenia determinuje dalsze postępowanie w sprawie. W przypadku złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Sąd nie może rozpoznać skargi, która dotyczy rozstrzygnięcia wydanego niejako w I instancji. Dopiero akt administracyjny wydany po rozpatrzeniu złożonego przez stronę środka zaskarżenia, jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, otwiera stronie drogę do skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2018 r., II GSK 4285/17, publ. CBOSA). Skoro zatem skarżąca wniosła skargę do Sądu na to samo postanowienie, w odniesieniu do którego złożyła wcześniej wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, to skarga ta jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 oraz art. 58 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.