II SA/Wa 16/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.), Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Przemysław Szustakiewicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 września 2017 r. sprawy ze skargi S. P. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania postanowienia oddala skargę S. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] utrzymujące w mocy postanowienie poprzedzające z dnia [...] sierpnia 2016 r. [...] w przedmiocie odmowy sprostowania postanowienia Komendanta Głównego Policji z dnia [...] czerwca 2016 r. [...] stwierdzającego niedopuszczalność zażalenia na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o wyznaczeniu nowego terminu zakończenia postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną gazową. W ocenie skarżącego zaskarżone postanowienie "jest niesprawiedliwe, ponieważ bez sprostowania może wprowadzać w błąd. (...) postanowienie nie zostało podpisane przez Komendanta (...). Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Organ wyjaśnił, ze postanowieniem z dnia [...] marca 2016 r. poinformował skarżącego o nowym terminie zakończenia postępowania. W odpowiedzi skarżący pismem z dnia 27 kwietnia 2016 r. złożył "skargę" na ww. postanowienie. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2016 r. Komendant stwierdził niedopuszczalność zażalenia, wobec czego skarżący wniósł o sprostowanie sentencji postanowienia poprzez zastąpienie błędnego sformułowania "niedopuszczalność zażalenia" właściwym: "niedopuszczalność skargi". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji (postanowienia) dokonywana jest zarówno co do prawidłowości stosowania przepisów postępowania, jak i zgodności z przepisami prawa materialnego. Skarga w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie i podlega oddaleniu. Na wstępie należy podać, że sprostowanie nie może prowadzić do zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Natomiast oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy też innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku czy też innymi okolicznościami. Oczywista omyłka w rozumieniu przepisu art. 113 § 1 k.p.a. to widoczne, niezgodne z zamierzonym, niewłaściwe użycie wyrazu, widocznie mylna pisownia czy też opuszczenie względnie dodanie jakiegoś wyrazu. Jeżeli błąd jest ewidentny, łatwo zauważalny i niewymagający dodatkowych zabiegów myślowych oraz nie wpływa na treść rozstrzygnięcia, to winien podlegać sprostowaniu w trybie art. 113 k.p.a., gdyż niewątpliwie ważne jest, aby pozostające w obrocie prawnym ostateczne orzeczenia administracyjne, z których wynikają dla strony określone w nich uprawnienia, były niewadliwe pod względem formalnym i materialnym. Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Zdaniem Sądu, organ zasadnie uznał, że brak jest podstaw do sprostowania postanowienia w zakresie żądanym przez skarżącego, gdyż zamieszczone w nim określenie "niedopuszczalność zażalenia", zamiast "niedopuszczalność skargi " jest zgodne z dyspozycją art. 134 w zw. z art. 144 k.p.a. Wyjaśnić należy skarżącemu, że organ na podstawie art. 268a k.p.a., może działać przez upoważnionego pracownika. Upoważnienie takie musi być udzielone pracownikowi organu w formie pisemnej, musi też wskazywać zakres spraw, które dany pracownik może załatwić w imieniu organu. W niniejszej sprawie zaskarżone postanowienie zostało podpisane przez pracownika organu na podstawie decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] kwietnia 2016 r. nr [...] w sprawie upoważnienia do wydawania decyzji i postanowień w niektórych postępowaniach administracyjnych. Zgodnie z tą decyzją pracownik, który podpisał zaskarżone postanowienie, był upoważniony do wydawania decyzji i postanowień w postępowaniach administracyjnych dotyczących pozwoleń na broń. Mając wszystkie powyższe względy na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, z późn. zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.