II SA/Wa 16/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Piotr Borowiecki, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas, Sędzia WSA Andrzej Wieczorek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 15 czerwca 2021 r. sprawy ze skargi S.K. na orzeczenie I Zastępcy Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2020 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany uchyla zaskarżone orzeczenie oraz utrzymane nim w mocy orzeczenie z dnia [...] sierpnia 2020 r. nr [...] Komendant Główny Policji (dalej KGP/organ) orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2020 r. po rozpatrzeniu wniosku Pana S.K. (dalej skarżący) o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej orzeczeniem Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie uznania skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany utrzymał w mocy zaskarżonego orzeczenie. Ustalono, że Komendant Główny Policji po rozpoznaniu wniosku personalnego z dnia 13 maja 2019 r. mł. insp. D.D., Dowódcy [...], rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. zwolnił skarżącego, wówczas specjalistę Sekcji Bojowej [...], z dniem 31 maja 2019 r. z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i z dniem 1 czerwca 2019 r. mianował wymienionego na równorzędne stanowisko służbowe specjalisty Sekcji Szkoleniowo-Bojowej [...]. Skarżący złożył odwołanie od powyższej decyzji Komendanta Głównego Policji do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, który decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2019 r.: uchylił zaskarżony rozkaz personalny w części dotyczącej terminu zwolnienia ze stanowiska służbowego i wyznaczenia na nowe stanowisko służbowe; orzekł, że zwolnienie z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego nastąpiło z dniem 3 czerwca 2019 r. a wyznaczenie na nowe stanowisko służbowe nastąpiło od dnia 4 czerwca 2019 r.; utrzymał w pozostałym zakresie zaskarżony rozkaz personalny. W dniu 2 stycznia 2020 r. Przewodniczący Zarządu Wojewódzkiego NSZZ Policjantów Komendy Głównej Policji pismem nr [...] upoważnił do bezpośredniego kontaktowania się i reprezentowania wojewódzkiej organizacji związkowej NSZZ Policjantów wobec Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, Komendanta Głównego Policji oraz Dowódcy [...] - w zakresie dotyczącym [...] - członków Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów [...]: M.M. (przewodniczącego), R.G., S.K. - skarżącego, G.S. (wiceprzewodniczących). Skarżący, w dniu 3 stycznia 2020 r. nadał w Urzędzie Pocztowym [...], pismo z dnia 2 stycznia 2020 r skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, w którym (nawiązując do złożonego przez niego w dniu 12 czerwca 2019 r. odwołania od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. wydanego przez Komendanta Głównego Policji, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymieniony rozkaz oraz pisma z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r.) poinformował adresata, iż w dniu 30 grudnia 2019 r. otrzymał kolejny rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., w myśl którego został delegowany z urzędu do czasowego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] na okres czasu od dnia 2 stycznia 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. Postanowieniem nr [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] lutego 2020 r., działającego jako wyższy przełożony dyscyplinarny w trybie art. 134i ust. 2 ustawy o Policji, zostało wszczęte postępowanie dyscyplinarne przeciwko skarżącemu, w którym obwiniono o to, że: 1) w dniu 2 stycznia 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową poprzez niedopełnienie obowiązku służbowego zachowania drogi służbowej w ten sposób, że skierował bezpośrednio do [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, pismo z dnia 2 stycznia 2020 r., z pominięciem wszystkich kolejnych przełożonych, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2019 r., poz. 161 ze zm. dalej ustawa o Policji) w zw. z § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP, poz. 99 ze zm.); 2) w dniu 2 stycznia 2020 r., będąc zobowiązany do przestrzegania zasad etyki zawodowej polegających na kierowaniu się zasadami współżycia społecznego i postępowaniu tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji oraz do rzetelnego wykonywania poleceń przełożonych i odnoszenia się do nich z szacunkiem, naruszył powyższe zasady w ten sposób, że w piśmie skierowanym bezpośrednio do [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zawarł treści mające na celu podważanie kompetencji mł. insp. D.D., Dowódcy [...] do kierowania podległą mu jednostką organizacyjną Policji oraz zarzucił wymienionemu i [...] Komendantowi Głównemu Policji, okłamywanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji co do rzeczywistej kondycji Centralnego [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta " (Dz. Urz. KGP Nr 1, poz. 3). Przesłuchany w charakterze obwinionego w dniu 19 marca 2020 r. skarżący nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i złożył wyjaśnienia podtrzymujące, co do istoty, opisany w aktach stan faktyczny. Wyjaśnił, że pismo, którego dotyczą zarzuty, nie jest jednostkowym pismem skierowanym do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Jest to ciąg korespondencji rozpoczętej 12 czerwca 2019 r. odwołaniem od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. wydanego przez Komendanta Głównego Policji. Odwołanie to zostało złożone drogą służbową za pośrednictwem Komendanta Głównego Policji. Wyjaśnił, że o wysłaniu pisma do Ministra zdecydował się z uwagi na fakt, iż na wcześniejsze wystąpienia otrzymywał odpowiedzi jedynie z Biura Kadr, Szkolenia i Organizacji MSWiA, a nie z komórki właściwej do bezpośredniego nadzoru nad Policją, a także z uwagi na fakt, iż pomimo poinformowania Komendanta Głównego Policji raportem z dnia 12 listopada 2019 r. o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez Dowódcę [...] do dnia 2 stycznia 2020 r. nie otrzymał jakiejkolwiek informacji o podjęciu czynności w powyżej sprawie. Ponadto pismo to porusza kwestie nieprawidłowości w zakresie postępowania strony z Zarządem Terenowym NSZZP [...] oraz zasadność delegowania szeregu funkcjonariuszy wyżej wymienionego zarządu do zwykłych jednostek Policji. Podał, że w ostatnim akapicie tego pisma znajduje się zapis "Jednocześnie jako Wiceprzewodniczący ZT NSZZP [...] deklaruje gotowość wszelkiej współpracy z Panem Ministrem...", ponieważ pismo to nie było tylko i wyłącznie jego wystąpieniem, ale stanowiskiem Zarządu Terenowego NSZZP [...] wobec całokształtu powyższej sprawy oraz kwestii organizacyjnych dotyczących jednostki. Dodał, że do wystąpienia takiego jest upoważniony jako Wiceprzewodniczący ZT NSZZP [...] przez Zarząd Wojewódzki NSZZP KGP. Wskazał, że w wystąpieniach ZT NSZZP [...] ma prawo komentować sytuację służbową zarówno w sposób pozytywny jak i negatywny, w zależności od oceny zarządu. Podniósł, że korespondencja taka nie podlega drodze służbowej. Na przedmiotowe wystąpienie otrzymał odpowiedź z Biura Kadr, Szkolenia i Organizacji MSWiA datowaną na dzień 22 stycznia 2020 r. rozpoczynającą się od tych samych słów co poprzednia odpowiedź. Dodał, iż w ostatnim akapicie znajdowała się informacja, że materiały w zakresie nieprawidłowości w [...] zostały przekazane do właściwego merytorycznie Departamentu Porządku Publicznego MSWiA i dopiero ta informacja była dla niego sygnałem, iż sprawa trafiła do departamentu właściwego do sprawowania nadzoru nad Policją, a nie znajduje się w Biurze Kadr, Szkolenia i Organizacji MSWiA. Ponadto obwiniony w zakresie drugiego zarzutu wyjaśnił, że stwierdzenia zawarte w piśmie z dnia 2 stycznia 2020 r., sporządzonym w jego imieniu oraz ZT NSZZP [...], wynikały z faktu aktualnego stanu (przede wszystkim osobowego) jednostki oraz braku jakichkolwiek informacji o podejmowanych przedsięwzięciach zmierzających do jego naprawy. Dodał, że w opublikowanym w mediach raporcie Zarządu Głównego NSZZP lub Zarządu Wojewódzkiego NSZZP woj. [...] zajmuje pierwsze miejsce wśród jednostek organizacyjnych Policji pod kątem wakatów, osiągając wynik niespełna 17% (stan na dzień 31 grudnia 2019 r.). Sytuacja ta jest realnym zagrożeniem prawidłowego wykonania zadań [...] a jako ZT NSZZP [...], od momentu utworzenia zarządu w marcu 2019 r., do dnia 2 stycznia 2020 r. nie otrzymał żadnej informacji ze strony służbowej o jakiejkolwiek o próbie naprawienia tej sytuacji. Komendant Główny Policji postanowieniem nr [...] z dnia [...] lutego 2020 r. przejął powyższe postępowanie dyscyplinarne do prowadzenia, a następnie postanowieniem nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. wyłączył się od udziału w niniejszym postępowaniu i do dalszego jego prowadzenia wyznaczył [...] I Zastępcę Komendanta Głównego Policji. Orzeczeniem Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. uznano skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzono karę dyscypliną nagany. Organ wskazał, że odpowiedzialność dyscyplinarną policjantów regulują przepisy rozdziału 10 ustawy o Policji w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1610). Zgodnie z art. 132 ust. 1 przywołanej ustawy policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W myśl art. 132 ust. 2 ustawy o Policji naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W art. 132 ust. 3 pkt 3 przywołanej ustawy (w brzmieniu obwiązującym do dnia 1 października 2020 r.) wskazano, iż naruszeniem dyscypliny służbowej albo przekroczenie uprawnień określonych w zarządzeniu nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP poz. 99 ze zm.) w § 4 ust. 1 określono, że policjanci i pracownicy Policji są obowiązani do zachowania drogi służbowej. W myśl § 1 pkt 5 przywołanego zarządzenia droga służbowa jest to sposób załatwiania spraw służbowych, polegający na przekazywaniu informacji lub dokumentów albo rzeczy przez podwładnych za pośrednictwem wszystkich kolejnych przełożonych aż do tego, który jest uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy, jak również przekazywanie rozkazów, poleceń lub wytycznych od przełożonego uprawnionego do ich wydania, przez kolejnych niższych przełożonych do podwładnego. Zgodnie z § 1 pkt 6 cytowanego zarządzenia organizacja hierarchiczna oznacza stan wewnętrznego zorganizowania Policji w systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji oraz policjantów i pracowników Policji. Zgodnie z § 2 pkt 3 wymienionego zarządzenia funkcjonowanie organizacji hierarchicznej polega na stosowaniu drogi służbowej oraz określonych w niniejszym zarządzeniu sposobów i metod wykonywania czynności przez przełożonych oraz podwładnych. Zasady etyki zawodowej policjanta określa załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., poz. 3). W § 2 powyższych zasad wskazano, że w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w zasadach etyki zawodowej policjant zobowiązany jest do kierowania się zasadami współżycia społecznego i postępowania tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Zgodnie z § 23 załącznika cytowanego zarządzenia policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. Wobec powyższego orzeczono jak w orzeczeniu. Po rozpatrzeniu wniosku skarżącego o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej orzeczeniem Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie uznania skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany, KGP orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2020 r. utrzymał w mocy zaskarżonego orzeczenie. Organ podzielił argumentację Komendanta Głównego Policji opisaną w orzeczeniu nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie uznania skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. Komendant Główny Policji uwzględniając wskazane w orzeczeniu unormowania oraz charakter popełnionego przez funkcjonariusza czynu uznał, że zastosowany przez niego w rozstrzygnięciu wymiar kary stanowi odpowiednią reakcję na zachowanie skarżącego. Jego zdaniem wymierzona skarżącemu kara dyscyplinarna nagany jest adekwatna do popełnionych przewinień dyscyplinarnych i uwzględnia dyrektywy wymiaru kary wskazane w art. 134h ustawy o Policji. Uwzględnia zatem rodzaj popełnionych przewinień dyscyplinarnych, stopień zawinienia, okoliczności popełniania czynów, skutki i następstwa dla służby, rodzaj i stopień naruszenia ciążących na obwinionym obowiązków, pobudki działania, zachowanie policjanta po zaistniałych zdarzeniach oraz dotychczasowy przebieg jego służby. Nadmienił, iż kara nagany wymierzona na gruncie niniejszej sprawy była najłagodniejszą z katalogu kar określonych w art. 134 ustawy o Policji w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją wprowadzaną z dniem 1 października 2020 r. zgodnie z art. 1 pkt 22 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r. poz. 1610) (art. 22 i art. 48 ustawy o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw). Uznał, że kara nagany ma głównie charakter moralnego potępienia zachowania policjanta, ponieważ nie obejmuje sfery wolnościowej i majątkowej, stanowi sformalizowaną dezaprobatę wobec jego przewinienia. Naganę można orzec tylko wtedy, jeżeli ze względu zarówno na charakter, jak i okoliczności przewinienia lub właściwości i warunki osobiste policjanta należy zasadnie przypuszczać, że zastosowanie jej jest wystarczające do uświadomienia mu, iż poszanowanie prawa i uznane powszechnie za najwłaściwsze zasady współżycia społecznego są jego powinnością. Wskazał, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Każdy policjant przed przyjęciem do służby ślubuje m.in.: pilnie przestrzegać prawa, dyscypliny służbowej oraz wykonywać rozkazy i polecenia przełożonych, a także strzec honoru i dobrego imienia służby oraz przestrzegać zasad etyki zawodowej. Zgodnie z przepisem art. 58 ust. 1 ustawy o Policji, policjant jest zobowiązany dochować obowiązków wynikających z roty złożonego ślubowania. Dlatego też policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji, które godziłyby w dobre imię Policji. Podniósł, że stosownie do § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji policjanci i pracownicy Policji są obowiązani do zachowania drogi służbowej. Zdaniem organu wobec faktu, iż skarżący z pominięciem drogi służbowej skierował pismo w swojej sprawie osobowej bezpośrednio do [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, doszło do popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego określonego w pkt 1 orzeczenia. Z treści danego pisma bowiem wprost wynika, iż skarżący kwestionuje działanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych i polemizuje z nim jako funkcjonariusz, który powinien podporządkować się dyscyplinie i poleceniu przełożonego. Podniósł, że nie tylko dany policjant podważał kompetencje Dowódcy [...], ale zarzucił mu także oraz Komendantowi Głównemu Policji okłamywanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a zatem, że wskazany funkcjonariusz zamieszczając określone sformułowania dopuścił się popełnienia przewinienia zarzucanego mu w pkt 2 orzeczenia. W tym stanie rzeczy organ uznał swoje działanie z prawidłowe i mające uzasadnienie w aktach sprawy i przepisach prawa. Skargę na powyższe orzeczenie wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący, zarzucając naruszenie:  1) art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o Policji w związku z § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP z 2018 r., poz. 89, z późn. zm.); 2) art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w związku z § 2 i § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta ". Skarżący wskazał, że pismo z 2 stycznia 2020 r. było także stanowiskiem prezentowanym przez Zarząd Terenowy NSZZP [...] wobec całokształtu występujących nieprawidłowości w zakresie funkcjonowania jednostki. Z treści przedmiotowego pisma w sposób jednoznaczny wynika, iż skarżący działał jako członek Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów [...] . Należy podkreślić, iż ww. wystąpienie nastąpiło ponadto w oparciu o stosowne upoważnienie dla Wiceprzewodniczącego ZT NSZZP [...] od Zarządu Wojewódzkiego NSZZP KGP. Wskazana korespondencja nie mogła zatem podlegać drodze służbowej. Twierdzi on, że odnośnie poglądu organu dotyczącego konieczności zachowania przez skarżącego drogi służbowej w podnoszonej sprawie, tj. deliktu opisanego w pkt 1 zarzucanego skarżącemu czynu, należy w tym miejscu wskazać, że uprawniony był on do działania w charakterze Wiceprzewodniczącego Zarządu Terenowego NSZZP [...]. Był on zatem uprawniony do podpisania i ekspediowania pisma bezpośrednio do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a to z uwagi na fakt, że pisma ekspediowane przez ZT nie wymagają zachowania drogi służbowej. Z treści pisma w sposób jednoznaczny wynika, iż skarżący, który jednocześnie jest członkiem związku zawodowego i działa w jego imieniu wskazuje na nieprawidłowości w działaniu [...] również w jego pionie dowódczym oraz organizacji jednostki, które dotyczą jego osoby oraz innych funkcjonariuszy tej jednostki. Niezależnie od powyższej argumentacji podnosi, iż skarżący uprawniony był do ekspediowania pisma z 2 stycznia 2020 r. z tej przyczyny, iż stanowiło ono replikę na pismo otrzymane od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w toku wymiany pism. Jego zdaniem sprzeczność zawarta w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia je poprzedzającego, które wszak zostało utrzymane w mocy, odnosząca się do zarzutu nr 1, wynika ze stwierdzenia przez organ, że: "(...) pismo asp. S.K. z dnia 11 listopada 20igr. skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, należy traktować jako pismo procesowe strony do organu wydającego zaskarżoną decyzję administracyjną w sprawie zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, albowiem bezpośrednio dotyczyło ustaleń faktycznych przywołanych w treści odpowiedzi organu na skargę strony do sądu administracyjnego". Podnosi, że pismo z dnia 2 stycznia 2020 r. dotyczyło kwestii bezpośrednio ujętych w odpowiedzi otrzymanej od MSWiA. Jego zdaniem skoro Organ uznał, że pismo z dnia 11 listopada 2019 r. stanowiło w istocie pismo w sprawie i wówczas nie było konieczności zachowania drogi służbowej, to za nieuprawnione i rażąco sprzeczne z faktami należy uznanie pisma z dnia 2 stycznia 2020 r. jako ekspediowane z pominięciem drogi służbowej. Podniósł, że za taką interpretacją przemawiają dwie okoliczności: po pierwsze pismo to mogło zostać skierowane w imieniu Zarządu Wojewódzkiego i nie wymagało zachowania drogi służbowej, po drugie (jak stwierdził sam Organ) - stanowiło ono kontynuację pism wymienianych uprzednio z Ministerstwem, a zatem również z tej przyczyny nie można przyjąć, że jakiekolwiek uchybienia po stronie Skarżącego mogły mieć miejsce. Wskazał, że orzeczenie w powyższym zakresie jest sprzeczne wewnętrznie, bowiem z jednej strony organ argumentuje zasadność wydanego przez siebie rozstrzygnięcia tym, że pismo w istocie nie stanowiło pisma organizacji związkowej i w związku z tym powinno być uznane za wysłane z pominięciem drogi służbowej, natomiast z drugiej strony organ wskazuje, że uznaje to pismo za kolejne w ramach wymiany pism co z jego zdaniem implikuje brak podstaw do przypisania skarżącemu deliktu dyscyplinarnego opisanego w pkt 1 zarzutów, bowiem poprzednie pisma w powyższym zakresie za takowe delikty nie były uznawane. Wskazał, że organ wprost wskazał w utrzymanym w mocy orzeczeniu, że: "W zakresie wyjaśnień Obwinionego, iż przedmiotowe pismo nie było tylko i wyłącznie jego wystąpieniem, ale stanowiskiem Zarządu Terenowego NSZZP [...], w ustalonym stanie faktycznym sprawy należy podzielić powyższy pogląd - co nie zmienia oceny pod kątem dyscyplinarnym (...)". Uznaje, że w takim przypadku ujawnia się brak jakiejkolwiek spójności i konsekwencji w działaniach organu, bowiem - co nie wymaga przeprowadzenia osobnego dowodu - gdyby przyjąć stanowisko organu za w pełni uprawnione, wówczas nie sposób byłoby doszukiwać się jakiegokolwiek deliktu dyscyplinarnego skarżącego. Gdyby natomiast przyjąć za prawidłowe stanowisko prezentowane w pozostałej części uzasadnienia orzeczenia, zgodnie z którym skarżący nie występuje w sprawie w imieniu ZT NSSZP [...], lecz indywidualnie jako funkcjonariusz - wówczas uznać należałoby to pismo jako kolejne pismo w sprawie, a nie wystąpienie z pominięciem drogi służbowej. Wskazał, że organ II instancji nie przeprowadził dodatkowej czynności dowodowej, o którą wnioskował skarżący na etapie ponownego rozpoznania sprawy, tj. wystąpienia do wszystkich Zarządów Wojewódzkich NSZZ Policjantów oraz do Zarządu Głównego NSZZP z wnioskiem o udzielenie informacji w zakresie trybu, w jakim ekspediowane są pisma przez ww. podmioty, w tym informacji o zachowaniu drogi służbowej, tj. czy podczas przygotowywania i wysyłania pism w imieniu ZW NSZZP oraz ZG NSZZP zachowywana jest droga służbowa, a pisma przekazywane są za pośrednictwem kierowników, naczelników i innych przełożonych, czy też wysyłane są bezpośrednio do adresata. Ustalenie powyższej okoliczności pozwoliłoby na jednoznaczne stwierdzenie, czy postępowanie obwinionego mogło mieścić się w ramach powszechnie przyjętej praktyki oraz czy było zgodne z regulacjami dotyczącymi wystąpień Zarządów Wojewódzkich oraz Zarządu Głównego NSZZP. Ponadto dodał, iż rzecznik dyscyplinarny w postanowieniu z dnia [...] czerwca 2020 r. odmówił uzupełnienia akt postępowania dyscyplinarnego w postaci przesłuchania w charakterze świadka G.S. z uwagi na to, że wnioskowanego dowodu nie da się przeprowadzić, a okoliczność, która ma być udowodniona jest już udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy". Biorąc pod uwagę takie stanowisko wskazał, że organ uznał twierdzenia skarżącego za w pełni udowodnione. Podniósł, że świadek został wskazany przez skarżącego w piśmie z dnia 28 marca 2020 roku, na okoliczność potwierdzenia faktu, że S.K. sporządzając wystąpienie do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji [...] z dnia 2 stycznia 2020 roku działał w imieniu własnym jako Wiceprzewodniczący Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów [...] oraz w imieniu całego ZT NSZZ Policjantów [...] wobec sytuacji panującej w [...] oraz wobec postępowania Dowódcy [...] - mł. insp. D.D. i Komendanta Głównego Policji [...]. Jego zdaniem przytoczone kwestie wskazują, iż przedmiotowe orzeczenie jest wewnętrznie sprzeczne i nie zachodzą przesłanki do przypisania obwinionemu popełnienia jakiegokolwiek deliktu dyscyplinarnego. Jego zdaniem stwierdzenie organu, jakoby analiza materiału dowodowego prowadziła do wniosku, iż działanie skarżącego było zawinione, jest błędna. Organ nie wykazał, by doszło do jakiegokolwiek przewinienia po stronie skarżącego i tym samym, by można było mówić o winie umyślnej czy też nieumyślnej, o której mowa w powyższym przepisie. Dopiero bowiem ustalenie zaistnienia któregoś z wyżej wskazanych elementów winy mogłoby prowadzić do wymierzenia kary dyscyplinarnej nagany. Wszak warunkiem zastosowania odpowiedzialności dyscyplinarnej jest nie tylko wykazanie naruszenia dyscypliny służbowej, ale także wykazanie, że było ono zawinione. Mając powyższe na uwadze podkreślił, że ekspediowanie przez skarżącego pisma do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji miało miejsce w ramach i w związku z wcześniejszą wymianą pism, za które to nie została względem skarżącego orzeczenia żadna kara dyscyplinarna. Ponadto sporządzając przedmiotowe pismo skarżący działał jako członek związku zawodowego oraz w jego imieniu. Również zatem w niniejszej sprawie brak było ku temu podstaw. Podniósł, że organ nie wyjaśnił w związku z tym (wszak brak jest argumentów dla podtrzymania tezy organu o rzekomym popełnieniu przez skarżącego deliktu dyscyplinarnego) na czym polegać miała rzekoma niesubordynacja skarżącego, czy też sprzeniewierzenie się przez niego zasadom etyki zawodowej policjanta. Uznał, że skarżący działa w zgodzie z obowiązującymi przepisami oraz Zasadami etyki zawodowej policjanta, a ponadto nie może być mowy o jakimkolwiek zakłóceniu lub możliwości wystąpienia zakłócenia realizacji podstawowych zadań Policji. Organ nie uzasadnił w tym zakresie na czym rzekomo miałoby polegać owe zakłócenie realizacji podstawowych zadań Policji oraz jakie to rzekomo zadania mogłyby zostać zakłócone. Co więcej, organ w bardzo ogólnikowy sposób wskazał, że wysłanie pisma do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w ramach prowadzonego postępowania, powoduje automatycznie demoralizację pozostałych funkcjonariuszy Policji. W związku z powyższym wnosił o uchylenie w całości orzeczenia nr [...] I Zastępcy Komendanta Głównego Policji z dnia [...] października 2020 roku oraz poprzedzającego go orzeczenia nr [...] I Zastępcy Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2020 r. i uniewinnienie skarżącego od zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest orzeczenie organu nr [...] z dnia [...] października 2020 r. utrzymujące w mocy orzeczenie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. w sprawie uznania skarżącego winnym zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i wymierzeniu kary dyscyplinarnej nagany. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana jest pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. Oznacza to, że kontrola ta sprowadza się do badania, czy organ administracji wydając zaskarżony akt nie naruszył prawa. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności naruszających prawo i przez to mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 - dalej P.p.s.a.) lub też wystąpiło naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia jej nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 134 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie może przy tym wydać orzeczenia na niekorzyść strony skarżącej, chyba że dopatrzy się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności. W ocenie Sądu istotną kwestią wymagającą rozważenia w tej sprawie jest ocena charakteru pisma skarżącego z dnia 2 stycznia 2020 r. a skierowanego w dniu 3 stycznia 2020 r. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji i nadanego w Urzędzie Pocztowym [...], W piśmie tym skarżący "(nawiązując do złożonego przez niego w dniu 12 czerwca 2019 r. odwołania od rozkazu personalnego nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. wydanego przez Komendanta Głównego Policji, skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na wymieniony rozkaz oraz pisma z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji nr [...] z dnia 23 grudnia 2019 r.)" poinformował adresata, iż w dniu 30 grudnia 2019 r. otrzymał kolejny rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r., w myśl którego został delegowany z urzędu do czasowego pełnienia służby w Komendzie Rejonowej Policji [...] na okres czasu od dnia 2 stycznia 2020 r. do dnia 30 czerwca 2020 r. Nadto, w piśmie tym wskazywał, na niepokojące aktualne działania Dowódcy [...]. Wskazał, że on jako Wiceprzewodniczący ZT NSZZP [...] upoważniony do działania przez Zarząd Wojewódzki NSZZP KGP (pismo z dnia 2 stycznia 2020 r. nr [...] mógł komentować i przedstawiać bez zachowania drogi służbowej zarówno w sposób pozytywny jak i negatywny, w zależności od oceny zarządu. Skarżący podkreślał, że ekspediowanie przez niego pisma z 2 stycznia 2020 r. do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji miało miejsce w ramach i w związku z wcześniejszą wymianą pism, za które to nie została względem niego orzeczona żadna kara dyscyplinarna. Ponadto wskazał, że sporządzając przedmiotowe pismo działał jako członek związku zawodowego oraz w jego imieniu. Wobec czego uznał, że w niniejszej sprawie brak było podstaw do prowadzenia postępowania dyscyplinarnego. Zdaniem skarżącego organ nie wyjaśnił na czym miałaby polegać niesubordynacja skarżącego, czy też sprzeniewierzenie się przez niego zasadom etyki zawodowej policjanta. Jego zdaniem działał w zgodzie z obowiązującymi przepisami oraz Zasadami etyki zawodowej policjanta, a ponadto nie zostało wykazane na czym miałoby polegać zakłócenie lub możliwości wystąpienia zakłócenia realizacji podstawowych zadań Policji. Zdaniem organu wobec faktu, iż skarżący z pominięciem drogi służbowej skierował pismo w swojej sprawie osobowej bezpośrednio do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, doszło do popełnienia przez niego przewinienia dyscyplinarnego określonego w pkt 1 orzeczenia. Uznał, że z pisma bowiem wynika, iż skarżący kwestionuje działanie przełożonego właściwego w sprawach osobowych i polemizuje z nim jako funkcjonariusz, który powinien podporządkować się dyscyplinie i poleceniu przełożonego. Podniósł, że z pisma skarżącego z dnia 2 stycznia 2020 r. wynika, że nie tylko dany policjant podważał kompetencje Dowódcy [...], ale zarzucił mu także oraz Komendantowi Głównemu Policji okłamywanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, a zatem, że wskazany funkcjonariusz zamieszczając określone sformułowania dopuścił się popełnienia przewinienia zarzucanego mu w pkt 2 orzeczenia. Analizując niniejszą sprawę Sąd wskazuje, że stan faktyczny w sprawie jest niekwestionowany przez strony i został szczegółowo opisany zarówno w orzeczeniu jak i skardze. Skarżącego obwiniono o to, że: 1) w dniu 2 stycznia 2020 r. naruszył dyscyplinę służbową poprzez niedopełnienie obowiązku służbowego zachowania drogi służbowej w ten sposób, że skierował bezpośrednio do [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, pismo z dnia 2 stycznia 2020 r., z pominięciem wszystkich kolejnych przełożonych, tj. o czyn z art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.) w zw. z § 4 ust. 1 zarządzenia nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP, poz. 99 ze zm.); 2) w dniu 2 stycznia 2020 r., będąc zobowiązany do przestrzegania zasad etyki zawodowej polegających na kierowaniu się zasadami współżycia społecznego i postępowaniu tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji oraz do rzetelnego wykonywania poleceń przełożonych i odnoszenia się do nich z szacunkiem, naruszył powyższe zasady w ten sposób, że w piśmie skierowanym bezpośrednio do [...] Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, zawarł treści mające na celu podważanie kompetencji mł. insp. D.D., Dowódcy [...] do kierowania podległą mu jednostką organizacyjną Policji oraz zarzucił wymienionemu i [...] Komendantowi Głównemu Policji, okłamywanie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji co do rzeczywistej kondycji Centralnego [...], tj. o czyn z art. 132 ust. 1 ustawy o Policji w zw. z § 2 i § 23 załącznika do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta " (Dz. Urz. KGP Nr 1, poz. 3) i z tego powodu, zaskarżonym orzeczeniem nr [...] z dnia [...] października 2020 r. utrzymano w orzeczenie nr [...] z dnia [...] sierpnia 2020 r. o uznaniu skarżącego winnym popełnienia zarzucanych mu przewinień dyscyplinarnych i o wymierzono karę dyscyplinarną nagany. Odpowiedzialność dyscyplinarną policjantów regulują przepisy rozdziału 10 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm. dalej ustawa o policji) w zw. z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020 r. poz. 1610). Zgodnie z art. 132 ust. 1 ustawy o policji policjant odpowiada dyscyplinarnie za popełnienie przewinienia dyscyplinarnego polegającego na naruszeniu dyscypliny służbowej lub nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej. W myśl art. 132 ust. 2 ustawy o Policji naruszenie dyscypliny służbowej stanowi czyn policjanta polegający na zawinionym przekroczeniu uprawnień lub niewykonaniu obowiązków wynikających z przepisów prawa lub rozkazów i poleceń wydanych przez przełożonych uprawnionych na podstawie tych przepisów. W art. 132 ust. 3 pkt 3 przywołanej ustawy (w brzmieniu obwiązującym do dnia 1 października 2020 r.) wskazano, iż naruszeniem dyscypliny służbowej albo przekroczenie uprawnień określonych w zarządzeniu nr 30 Komendanta Głównego Policji z dnia 16 grudnia 2013 r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji (Dz. Urz. KGP, poz. 99 ze zm.). W § 4 ust. 1 tego zarządzenia określono, że policjanci i pracownicy Policji są obowiązani do zachowania drogi służbowej. W myśl § 1 pkt 5 przywołanego zarządzenia droga służbowa jest to sposób załatwiania spraw służbowych, polegający na przekazywaniu informacji lub dokumentów albo rzeczy przez podwładnych za pośrednictwem wszystkich kolejnych przełożonych aż do tego, który jest uprawniony do rozstrzygnięcia sprawy, jak również przekazywanie rozkazów, poleceń lub wytycznych od przełożonego uprawnionego do ich wydania, przez kolejnych niższych przełożonych do podwładnego. Zgodnie z § 1 pkt 6 cytowanego zarządzenia organizacja hierarchiczna oznacza stan wewnętrznego zorganizowania Policji w systemie podporządkowania, a także wzajemnych uprawnień i obowiązków organów Policji oraz policjantów i pracowników Policji. Zgodnie z § 2 pkt 3 wymienionego zarządzenia funkcjonowanie organizacji hierarchicznej polega na stosowaniu drogi służbowej oraz określonych w niniejszym zarządzeniu sposobów i metod wykonywania czynności przez przełożonych oraz podwładnych. Zasady etyki zawodowej policjanta określa załącznik do zarządzenia nr 805 Komendanta Głównego Policji z dnia 31 grudnia 2003 r. w sprawie "Zasad etyki zawodowej policjanta" (Dz. Urz. KGP z 2004 r., poz. 3). W § 2 powyższych zasad wskazano, że w sytuacjach nieuregulowanych przepisami prawa lub nieujętych w zasadach etyki zawodowej policjant zobowiązany jest do kierowania się zasadami współżycia społecznego i postępowania tak, aby jego działania mogły być przykładem praworządności i prowadziły do pogłębiania społecznego zaufania do Policji. Zgodnie z § 23 załącznika cytowanego zarządzenia policjant powinien dbać o społeczny wizerunek Policji jako formacji, w której służy i podejmować działania służące budowaniu zaufania do niej. W tym stanie rzeczy konieczne jest odniesienie się przez Sąd do zarzutów skarżącego co do jego roli w tym postepowaniu oraz argumentów organu. Skarżący twierdzi, że działał jako osoba fizyczna we własnej sprawie, której był stroną postępowania a jednocześnie był upoważnionym do działania Wiceprzewodniczący ZT NSZZP [...] (pismo z 2 stycznia 2020 r.). Skarżący pod pismem z dnia 2 stycznia 2020 r. podpisał się swoim imieniem i nazwiskiem, jako adres nadawcy wskazał swój prywatny adres, a w pierwszym zdaniu pisma napisał, iż nawiązuje do złożonego przez siebie w dniu 12 czerwca 2019 r. odwołania od rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] maja 2019 r. W jego dalszej treści zawarł informacje, iż jest Wiceprzewodniczącym Zarządu Terenowego NSZZP [...] i jako pełniący tą funkcję zadeklarował "gotowość wszelkiej współpracy z Panem Ministrem" – pismo nie było wysłane na papierze firmowym związku zawodowego (jeżeli związek posługuje się papierem firmowym). Organ zauważył, że z analizy formy pisma i jego treści wynika, że było to pismo skarżącego w jego prywatnej sprawie a wobec tego powinno zostać nadane z zachowaniem drogi służbowej. Wskazuje, że w tej kwestii stanowisko organu było od początku konsekwentne, natomiast argumenty podnoszone przez obwinionego i jego obrońcę, jakoby działał w tym momencie jako organ i w imieniu związku zawodowego stanowią jedynie linię obrony przyjętą w celu usprawiedliwienia wysłania przedmiotowego wystąpienia z pominięciem drogi służbowej. W ocenie Sądu nie zostało obalone twierdzenie skarżącego, że uprawniony był do ekspediowania pisma z 2 stycznia 2020 r. z tej przyczyny, iż stanowiło ono replikę na pismo otrzymane od Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w toku wymiany pism. Należy zauważyć, że organ stwierdził, że: "(...) pismo asp. S.K. z dnia 11 listopada 2019r. skierowane do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, należy traktować jako pismo procesowe strony do organu wydającego zaskarżoną decyzję administracyjną w sprawie (wtedy) zawisłej przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, albowiem bezpośrednio dotyczyło ustaleń faktycznych przywołanych w treści odpowiedzi organu na skargę strony do sądu administracyjnego". "Wszak pismo z dnia 2 stycznia 2020 r. również dotyczyło kwestii bezpośrednio ujętych w odpowiedzi otrzymanej od MSWiA. Wszak to Ministerstwo podjęło korespondencję, w której błędnie zobrazowało rzeczywistą wiedzę Dowódcy Skarżącego, co do jego uprawnień. Skoro zatem Organ uznał, że pismo z dnia 11 listopada 2019 r. stanowiło w istocie pismo w sprawie i wówczas nie było konieczności zachowania drogi służbowej". W tym stanie rzeczy, w ocenie Sądu, zaskarżone orzeczenie zostało wydane przedwcześnie, bowiem za nieuprawnione należy uznanie pisma z dnia 2 stycznia 2020 r. jako ekspediowanego z pominięciem drogi służbowej. Przemawiają za tym dwie okoliczności: stanowiło ono kontynuację pism wymienianych uprzednio z Ministerstwem, mogło zostać skierowane w imieniu Zarządu Wojewódzkiego i nie wymagało zachowania drogi służbowej, w tym stanie rzeczy nie można przyjąć, że uchybienia po stronie skarżącego mogły mieć miejsce. Sąd, przy tej argumentacji nie podziela stanowiska organu twierdzącego, że okoliczność, że skarżący sporządzając pismo z dnia 2 stycznia 2020 r. działał w imieniu własnym, nadto jako Wiceprzewodniczący Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów [...] oraz w imieniu całego Zarządu Terenowego NSZZ Policjantów [...] została udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy. W ocenie Sądu jeżeli teza ta została udowodniona zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy to twierdzenie organu, że wbrew ocenie obrońcy policjanta użycie przez rzecznika dyscyplinarnego powyższych stwierdzeń nie oznacza, że organ uznał wysłanie przedmiotowego pisma przez obwinionego jako działanie w imieniu organizacji związkowej uzasadniające pominięcie drogi służbowej. Wskazuje, że postanowienie rzecznika dyscyplinarnego zostało wydane na pewnym etapie postępowania dyscyplinarnego, a organ wydając rozstrzygnięcie w I instancji wziął pod uwagę całość zgromadzonych dowodów i dokonał odmiennej oceny czynu popełnionego przez policjanta, a także zebranych materiałów. W ocenie Sądu organ mógł przy analizie całości materiału dowodowego inaczej zinterpretować działanie skarżącego niemniej jednak sprawa ta wymaga dalszego wyjaśnienia i wskazania z jakich powodów organ nie uznaje argumentów skarżącego za zasadne. Ponownie rozpoznając sprawę organ weźmie pod uwagę przedstawioną wyżej argumentację a w szczególności rozważy: 1. charakter pisma z dnia 2 stycznia 2020 r. jako ekspediowanego z pominięciem drogi służbowej, tj. czy jest to jak twierdzi skarżący ciąg dalszy innego postępowania administracyjnego w innej sprawie. W tym stanie konieczne będzie ustosunkowanie się czy jako strona tamtego postępowania skarżący uprawniony był do pominięcia drogi służbowej i czy zachodziło w tym wypadku uprawnienie skarżącego do zachowania trybu administracyjnego jako strony postepowania. 2. przeprowadzenie dodatkowej czynności dowodowej w postaci wystąpienia do wszystkich Zarządów Wojewódzkich NSZZ Policjantów oraz do Zarządu Głównego NSZZP z wnioskiem o udzielenie informacji w zakresie trybu, w jakim ekspediowane są pisma przez ww. podmioty, w tym informacje o zachowaniu drogi służbowej. Przeprowadzenie tego dowodu, jest konieczne w celu jednoznacznego stwierdzenia, czy postępowanie skarżącego mogło mieścić się w ramach powszechnie przyjętej praktyki oraz czy było zgodne z regulacjami dotyczącymi wystąpień Zarządów Wojewódzkich oraz Zarządu Głównego NSZZP. W tym stanie rzeczy w ocenie Sądu wydane orzeczenie jest przedwczesne i wymaga dalszej analizy w zakresie wskazanym przez Sąd. Z tych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 c) P.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.