II SA/Wa 160/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Wojciech Wiktorowski po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E.R. z dnia 10 marca 2013 r. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata w sprawie ze skargi E.R. na decyzję Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie ochrony danych osobowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy Stosownie do treści art. 243 § 1 zd. 1. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; dalej powoływana jako ppsa), prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. E.R. składając wniosek o przyznanie prawa pomocy, w rubryce 1. formularza tego wniosku wymieniła sygnaturę akt niniejszej sprawy, a jako organ, który wydał zaskarżony akt wskazała Generalnego Inspektora Ochrony Danych Osobowych. Z kolei z akt sprawy wynika, że sprawa ze skargi E.R. została już prawomocnie rozstrzygnięta, a wydany w dniu 11 października 2011 r. wyrok jest prawomocny od dnia 11 listopada 2011 r. Nadto w niniejszej sprawie, postanowieniem referendarza sadowego z dnia 4 kwietnia 2011 r., skarżącej przyznano już prawo pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Z uwagi na treść art. 243 § 1 ppsa, który wprowadza ramy czasowe skutecznego złożenia wniosku o prawo pomocy, oraz ze względu na przywołane powyżej okoliczności skarżąca, w piśmie z dnia 10 kwietnia 2013 r., została wezwana do udzielenia informacji, czy podtrzymuje złożony wniosek o przyznanie prawa pomocy. Jednocześnie skarżącą pouczono o treści przywołanego powyżej przepisu. W odpowiedzi na ww. wezwanie skarżąca oświadczyła (v. pismo z dnia 14 kwietnia 2013 r.), że w dalszym ciągu podtrzymuje wniosek o przyznanie prawa pomocy. Mając zatem na względzie treść przywołanego pisma skarżącej w zestawieniu z treścią wniosku o przyznanie prawa pomocy należy stwierdzić, że skarżąca w istocie ubiega się o przyznanie prawa pomocy po rozstrzygnięciu sprawy prawomocnym wyrokiem, a w takim przypadku prawo pomocy nie przysługuje. Z tego powodu, na podstawie art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 243 § 1 ppsa, postanowiono, jak w sentencji.