II SA/Wa 160/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.) Sędziowie WSA Anna Mierzejewska Ewa Pisula-Dąbrowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Aneta Duszyńska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 kwietnia 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] września 2013 r.; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. Prezydent W. orzekł o obowiązku zwrotu przez A. K. nienależnie pobranego świadczenia w kwocie [...] zł. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego odwołania W. M. decyzją z [...] listopada 2012 r. utrzymał w mocy skarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając skargę strony od powyższego rozstrzygnięcia, wyrokiem z 28 lutego 2013 r. (sygn. akt II SA/Wa 90/13) uchylił obydwie decyzje. W uzasadnieniu wskazał, iż organ winien wyjaśnić wątpliwości co do wysokości świadczenia żądanego do zwrotu. Rozpoznając więc ponownie sprawę Prezydent W. decyzją z [...] września 2013 r. nakazał A. K. zwrot nienależnie pobranego świadczenia w kwocie [...] zł. Następnie W. M. decyzją z [...] listopada 2013 r. utrzymał w mocy powyższą decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że sporna kwota stanowi wypłacony stronie zasiłek dla bezrobotnych za okres od [...] do [...] czerwca 2011 r. Jak zaś ustalił organ, w powyższym terminie strona znajdowała się w zatrudnieniu, co potwierdza świadectwo pracy znajdujące się w aktach administracyjnych. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sądu wywiódł A. K. Podniósł w niej m.in., iż nie powiadomił organu z dniem [...] czerwca 2011 r. o zatrudnieniu, bowiem w tym czasie nie miał jeszcze umowy o pracę. Przedstawił również wątpliwości co do wysokości spornej kwoty, a także zarzucił organowi, że powinien mu zostać wypłacony zasiłek w wyższej kwocie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna ona zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Na obecnym etapie postępowania, jego istota sprowadzała się do ustalenia, czy organ, wydając skarżoną decyzję, zastosował się do zaleceń i przedstawionego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie sposobu rozumienia spornych przepisów prawa, zawartego w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 90/13, uchylającym poprzednie rozstrzygnięcia organu. Zgodnie bowiem z regulacją zawartą w przepisie art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), organ, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. W świetle powyższego podnieść należy, iż Sąd w wyżej powołanym wyroku przesądził m.in., że organ nie podjął żadnych ustaleń i w żaden sposób nie uzasadnił tego, dlaczego kwota żądana do zwrotu jest wyższa od kwoty przyznanego stronie zasiłku. Przytoczone wyżej stwierdzenie Sądu, zawarte w powołanym wyroku, było jasne, czytelne i nie wymagało dokonywania dalszej wykładni. Było nadto wiążące dla organu, który winien zastosować się do niego przy ponownym rozstrzyganiu danej sprawy. Do czasu bowiem, aż nie nastąpi wzruszenie wyroku zawierającego ocenę prawną w sprawie, na organie ciąży obowiązek podporządkowania się tej ocenie, przy ponownym rozpoznawaniu danej sprawy (patrz wyrok NSA z 10 stycznia 2012 r. II FSK 1296/10; wyrok NSA 11 stycznia 2011 r. II OSK 2059/09). Analiza skarżonego rozstrzygnięcia prowadzi zaś do konkluzji, iż organ wydając skarżoną decyzję, nie zastosował oceny stanu niniejszej sprawy dokonanej przez Sąd w uzasadnieniu wyroku uchylającego poprzednie rozstrzygnięcie organu. Nie wyjaśnił bowiem tego, skąd wzięła się różnica pomiędzy kwotą przyznanego stronie w 2011 r. zasiłku a kwotą żądaną do zwrotu. Samo zaś powołanie się na przepis art. 76 ust. 1 ustawy z 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, nie rozwiewa powyższych wątpliwości. Nadal bowiem organ nie wskazał w sposób konkretny, z jakich składników złożona jest kwota żądana do zwrotu. Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie więc zobligowany do tego, aby zrealizować wytyczne zawarte w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lutego 2013 r., wydanego w sprawie o sygn. akt II SA/Wa 90/13. Jak już to bowiem zostało podkreślone, organ jest związany w danej sprawie sposobem rozumienia przepisów, oceną stanu faktycznego, oraz wskazówkami co do dalszego postępowania, zaprezentowanymi przez Sąd administracyjny orzekający w tej sprawie. Na marginesie podkreślić należało, iż tutejszy Sąd nie mógł zajmować się materią skargi wykraczającą poza zakres niniejszej sprawy. W szczególności nie mógł wypowiadać się co do kwestii wysokości świadczenia przyznanego stronie. Tej bowiem problematyki nie obejmował zakres niniejszej sprawy. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 i 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).