II SA/Wa 1600/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras Sędziowie WSA Andrzej Góraj Ewa Marcinkowska (spr.) Protokolant specjalista Aleksandra Weiher po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi M. J. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji cofającej pozwolenie na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 i art. 268a k.p.a. utrzymał w mocy decyzję własną nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. odmawiającą uchylenia decyzji Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta [...] Policji w K. z dnia [...] maja 2008 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia M. J. pozwolenia na broń palną myśliwską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Komendant [...] Policji w K. decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. wydaną na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji cofnął M. J. pozwolenie na broń palną myśliwską w związku z toczącym się przeciwko niemu postępowaniem karnym o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. uznając, iż w przypadku strony zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Na skutek wniesionego przez M. J. odwołania decyzja organu I instancji została utrzymana w mocy decyzją Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. M. J. nie skorzystał z możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego od powyższej decyzji Komendanta Głównego Policji. Wnioskiem z dnia 7 stycznia 2010 r. M. J. wystąpił do Komendanta Głównego Policji o wznowienie - na podstawie art. 145 § 1, art. 147 i art. 148 § 1 k.p.a. - postępowania w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską powołując się na fakt, iż postanowieniem Prokuratury [...] w K. z dnia [...] listopada 2009 r. postępowanie karne przeciwko niemu o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. zostało umorzone z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości zarzucanego mu czynu. Zatem przesłanka stanowiąca podstawę do cofnięcia pozwolenia na broń odpadła. Do wniosku M. J. załączył kserokopię postanowienia wydanego przez Prokuraturę [...] w K.. Komendant Główny Policji w wyniku podjętych w trybie art. 136 k.p.a. czynności uzyskał z Prokuratury [...] w K. potwierdzoną za zgodność z oryginałem kopię postanowienia o częściowym umorzeniu postępowania karnego m. in. przeciwko M. J. oraz kopię zwrotnego potwierdzenia odbioru przez niego przedmiotowego postanowienia, a także wystąpił do wnioskodawcy o sprecyzowanie żądania w kwestii podstaw prawnych wznowienia postępowania. M. J., w odpowiedzi na wezwanie organu, w piśmie z dnia 15 lutego 2010 r. poinformował, że przesłanką do wznowienia postępowania w jego sprawie jest art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Postanowieniem nr [...] z dnia [...] kwietnia 2010 r. wydanym na podstawie art. 147 w zw. z art. 149 § 1 i art. 150 § 1 k.p.a. Komendant Główny Policji wznowił postępowanie w sprawie cofnięcia M. J. pozwolenia na broń palną myśliwską. Następnie decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2010 r., wydaną na podstawie art. 150 § 1 i art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Komendant Główny Policji odmówił uchylenia decyzji własnej nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r. oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Komendanta [...] Policji w K. nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. stwierdzając brak wskazanych w art. 145 § 1 k.p.a. wad postępowania. Organ podkreślił przy tym, że powołane przez stronę postanowienie Prokuratury [...] w K. nie może być uznane za przesłankę, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., nie jest bowiem orzeczeniem zmieniającym wcześniej wydaną decyzję lub orzeczenie sądu, w oparciu o które organy Policji cofnęły M. J. pozwolenie na broń. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy M. J. zarzucił organowi błędną wykładnię art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Podkreślił też, iż podstawą wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń było przedstawienie mu zarzutów przez Prokuraturę [...] w K. z podaniem kwalifikacji prawnej czynu, która była następnie powoływana w decyzjach merytorycznych cofających pozwolenie na broń. Nie można zatem zgodzić się z argumentacją organu, że o cofnięciu pozwolenia na broń przesądził rodzaj i okoliczności czynu, a nie jego kwalifikacja prawna. Komendant Główny Policji, w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 3 oraz art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 8 utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję nr [...] z dnia [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu decyzji, przytaczając treść art. 145 § 1 k.p.a. organ podkreślił, że są to enumeratywnie określone obligatoryjne przesłanki wznowienia postępowania administracyjnego. Natomiast w art. 145 a § 1 k.p.a. ustawodawca ustalił dodatkową, fakultatywną przesłankę wznowienia postępowania (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub ustawą, na podstawie którego została wydana decyzja). Żadna ze wskazanych podstaw wznowienia postępowania, a tym samym uchylenia ostatecznej decyzji cofającej M. J. pozwolenia na broń palną myśliwską w niniejszej sprawie nie występuje. Stwierdzić bowiem należy, iż dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, tj. m. in. materiały prowadzonego przeciwko M. J. postępowania karnego, do chwili obecnej nie zostały uznane w prawem określony sposób za fałszywe (art. 145 § 1 pkt 1), decyzji nie wydano w wyniku przestępstwa (art. 145 § 1 pkt 2), pracownik, który ją wydał oraz organ administracji publicznej nie podlegali wyłączeniu w myśl przepisów kodeksu postępowania administracyjnego regulujących tę instytucję prawną (art. 145 § 1 pkt 3), nie zostały naruszone prawa strony do czynnego udziału w postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 4), nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi wydającemu decyzję, ponieważ postanowienie o umorzeniu postępowania karnego przeciwko M. J. zapadło dopiero w listopadzie 2009 r., a więc po upływie ponad roku od wydania przez organ odwoławczy decyzji ostatecznej (art. 145 § 1 pkt 5), wydanie decyzji w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń nie było obwarowane prawnym wymogiem uzyskania stanowiska innego organu (art. 145 § 1 pkt 6), nie występowało też w jego sprawie zagadnienie wstępne (art. 145 § 1 pkt 7), a Trybunał Konstytucyjny nie wypowiadał się w kwestii zgodności z prawem ustawy z 1999 r. o broni i amunicji, której przepisy miały zastosowanie do rozstrzygnięcia sprawy. Wbrew stanowisku strony, nie zachodzi też przesłanka wznowienia postępowania określona w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Decyzja ostateczna, mocą której stronie cofnięto pozwolenie na broń myśliwską nie została bowiem wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Dlatego też sformułowane przez stronę w jej wniosku zarzuty wobec decyzji Komendanta Głównego Policji z dnia [...] maja 2010 r. są nietrafne. Organ podkreślił, że ani postanowienie Prokuratury [...] w K. Wydział [...] z dnia [...] stycznia 2007 r. o postawieniu stronie zarzutu popełnienia przestępstwa, ani postanowienie z dnia [...] listopada 2009 r. o umorzeniu postępowania karnego, nie są decyzją administracyjną lub orzeczeniem sądu, o których mowa w przepisie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Wskazana przez stronę okoliczność, tj. zmiana ustalonego w postępowaniu administracyjnym stanu faktycznego po wydaniu ostatecznej decyzji administracyjnej, nie odpowiada zatem żadnej ze wskazanych w art. 145 § 1 k.p.a. przyczyn nakazujących wydanie w tym nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji ostatecznych nowej decyzji co do istoty sprawy. Organ zaznaczył jednocześnie, że strona może zainicjować zwykłe postępowanie administracyjne o wydanie pozwolenia na broń. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie M. J. wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji jej poprzedzającej, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł, że podstawą sine qua non do cofnięcia mu pozwolenia na broń był fakt toczącego się postępowania karnego, czyli domniemywać należy, że brak postanowienia o przedstawieniu mu zarzutów o czyn z art. 271 § 1 k.k. to również brak decyzji w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń. Podkreślił też, że czyn o którego popełnienie był podejrzany nie mieścił się w katalogu przestępstw wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji. W dniu [...] listopada 2009 roku wydane zostało postanowienie o umorzeniu przedmiotowego postępowania o czyn z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 1 i 3 k.k., wobec stwierdzenia, że czyn nie stanowi przestępstwa z uwagi na znikomy stopień społecznej szkodliwości. Stąd też, zdaniem skarżącego, skoro jego wina nie została potwierdzona wyrokiem skazującym, odpadła przesłanka skutkująca cofnięciem pozwolenia na broń palną myśliwską. Dlatego też zwrócił się do Komendanta Głównego Policji o wznowienie postępowania mającego na celu przywrócenie mu uprawnień do posiadania broni palnej myśliwskiej, albowiem czyn o popełnienie, którego był podejrzany nie stanowi przestępstwa. Skarżący przyznał, że postanowienie prokuratora nie jest wymienione enumeratywnie w przepisie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Ale, w jego ocenie, należy odwołać się tu do kodeksu postępowania karnego, który wielokrotnie wskazuje, że przepisy dotyczące postanowień wydawanych przez sąd stosuje się do postanowień wydawanych przez prokuratora. Skoro, natomiast postanowienie o przedstawieniu zarzutów może być podstawą do cofnięcia pozwolenia na broń, to postanowienie o umorzeniu śledztwa, a więc wydane przez organ władczy, winno stanowić o braku podstaw do cofnięcia pozwolenia na broń, albowiem decyzja o umorzeniu w sposób znamienny zmieniła rolę strony w postępowaniu. W konkluzji skarżący stwierdził, że w tym zakresie istnieje luka w prawie, tylko dlaczego ma ona w sposób negatywny odbić się na nim. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi organ podkreślił, że regulacja z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. nawiązuje do sytuacji, w której mamy do czynienia z ciągiem działań prawnych, gdzie jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę do wydania drugiej (innej) decyzji. Przy czym wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej. Decyzja w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń była natomiast samoistną decyzją, która dla swej ważności nie wymagała istnienia innej decyzji, czy też orzeczenia sądu. Dlatego też późniejsze umorzenie postępowania karnego nie wpływa na jej ważność i legalność. Organ ponownie też podniósł, że powołane przez skarżącego postanowienia Prokuratury [...] w K. nie są decyzjami administracyjnymi, ani też orzeczeniami sądu, o których mowa w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Nie jest przy tym trafne stanowisko skarżącego, że należy się tu odwołać do przepisów Kodeksu postępowania karnego i postanowienia prokuratora traktować odpowiednio tak jak orzeczenia sądu. W ocenie organu, gdyby wolą ustawodawcy było przyjęcie, że podstawę wznowienia postępowania mogą stanowić również postanowienia prokuratora, które wcześniej stanowiły podstawę wydania określonej decyzji, to zawarłby wyraźnie taki zapis w art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Takiego zapisu jednak brak, a więc wolą ustawodawcy było, aby odwołać się jedynie do innej decyzji administracyjnej lub orzeczenia sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej p.p.s.a. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.)). Oceniając zaskarżoną decyzję Komendant Główny Policji oraz utrzymaną nią w mocy decyzję tego organu z dnia [...] maja 2010 r. w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga M. J. nie zasługuje na uwzględnienie. Należy w tym miejscu przypomnieć, że powyższe decyzje wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym "wznowieniowym" wszczętym przez organ na wniosek skarżącego w oparciu o podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., w związku z wydaniem przez Prokuraturę [...] w K. w dniu [...] listopada 2009 r. postanowienia o umorzeniu postępowania karnego prowadzonego przeciwko M. J. o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. Tryb wznowienia postępowania jest instytucją procesową, która ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, w sytuacji, gdy postępowanie administracyjne prowadzące do wydania decyzji było dotknięte kwalifikowaną wadą prawną, a podstawy wznowienia postępowania określone zostały enumeratywnie w przepisach art. 145 § 1 k.p.a. oraz art. 145a § 1 k.p.a. Wznowienie postępowania, stanowi wyjątek od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej (art. 16 k.p.a.) i dlatego korzystanie z tego nadzwyczajnego środka procesowego może mieć miejsce wyłącznie w przypadkach i na zasadach określonych w Kodeksie postępowania administracyjnego. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Jak słusznie podniósł organ, regulacja ta nawiązuje do sytuacji, w której mamy do czynienia z ciągiem działań prawnych, gdzie jedna decyzja lub orzeczenie sądu stanowi podstawę do wydania drugiej (innej) decyzji. Należy przy tym zaznaczyć, że wydanie tej drugiej decyzji nie jest możliwe bez uprzedniego wydania decyzji pierwszej. Ponadto wcześniejsza decyzja może np. określać warunki wydania tej drugiej, z tego też względu może stanowić dla niej swoistą podstawę prawną. Z sytuacją taką nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W decyzjach cofających M. J. pozwolenie na broń palną myśliwską organy Policji I i II instancji powołały się na okoliczność toczącego się przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. wywodząc z tego, iż w przypadku strony zachodzi uzasadniona obawa użycia broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Z powyższego wynika, że ani decyzja Komendanta Głównego Policji nr [...] z dnia [...] lipca 2008 r., ani utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta [...] Policji w K. nr [...] z dnia [...] maja 2008 r. o cofnięciu pozwolenia na broń palną myśliwską nie zostały wydane w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu. Należy ponadto mieć na uwadze, że w przepisie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. mowa jest wyraźnie o decyzji lub orzeczeniu sądu, a więc, wbrew twierdzeniom skarżącego, przepis ten nie może być interpretowany rozszerzająco jako mający zastosowanie także do postanowień prokuratora. Organ słusznie zatem ocenił, iż fakt wydania przez Prokuraturę [...] w K. postanowienia z dnia [...] listopada 2009 r. sygn. akt [...] o umorzeniu postępowania karnego przeciwko M. J. o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. nie mógł stanowić przesłanki wznowienia postępowania w oparciu o art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2008 r. cofającej M. J. pozwolenie na broń palną myśliwską. Zmiana ustalonego w postępowaniu administracyjnym stanu faktycznego, po wydaniu ostatecznej decyzji administracyjnej cofającej pozwolenie na broń, nie odpowiada także żadnej z innych wskazanych w art. 145 § 1 k.p.a. przyczyn nakazujących wydanie w tym nadzwyczajnym trybie wzruszania decyzji ostatecznych nowej decyzji co do istoty sprawy. W sytuacji zatem, gdy organ stwierdził, że nie zachodzi przesłanka wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a., a także brak innych podstaw wznowienia postępowania określonych w art. 145 § 1 k.p.a. zasadnie odmówił uchylenia decyzji dotychczasowej cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską, działając w tym zakresie w oparciu o art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. Należy zgodzić się ze stanowiskiem Komendanta Głównego Policji, że w związku z umorzeniem przez Prokuraturę [...] w K. postępowania karnego o przestępstwo z art. 18 § 2 k.k. w zw. z art. 271 § 3 k.k. skarżący może zainicjować zwykłe postępowanie administracyjne o wydanie pozwolenia na broń. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji wyroku.