II SA/Wa 1603/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk, Sędziowie WSA Maria Werpachowska (spr.), Stanisław Marek Pietras, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2018 r. sprawy ze skargi R.H. na decyzję Prezesa Agencji Mienia Wojskowego z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przydziału lokalu – oddala skargę – R. H. wnioskiem z [...] marca 2017r. (data wpływu do organu [...] maja 2017r.) wystąpił do Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...] o przydział kwatery albo innego lokalu mieszkalnego. Podał, że jest żołnierzem służby stałej i został wyznaczony na podstawie rozkazu nr [...] z dnia [...] października 2016r. na stanowisko służbowe: [...] w Jednostce Wojskowej [...] w [...]. Ponadto, w treści złożonego wniosku, żołnierz oświadczył, że jest właścicielem lokalu mieszkalnego przy ulicy [...] nr m. [...] w [...]. Na podstawie przedłożonego przez wnioskodawcę aktu notarialnego Rep. A nr [...] z [...] stycznia 2008r. ustalono, że R. H. nabył powyższy lokal od Gminy Miejskiej [...] z 90 % bonifikatą. W zaistniałych okolicznościach Dyrektor Oddziału Regionalnego AMW w [...] decyzją z [...] lipca 2017r. Nr [...] odmówił przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu decyzji powołał się na wystąpienie w rozpatrywanej sprawie negatywnej przesłanki, o której mowa w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP. R. H., działając przez pełnomocnika, wniósł odwołanie do Prezesa AMW podnosząc, że odmowa przyznania lokalu przez Dyrektora Oddziału Regionalnego AMW w [...] jest niezasadna, bowiem nabył mieszkanie w [...] ze względu na bonifikatę, wynikającą z dokonanego wkładu własnego, która przysługiwała jego babci, ponadto powyższa nieruchomość znajduje się w innym miejscu niż miejsce pełnienia przez niego służby. Prezes Agencji Mienia Wojskowego – dalej jako "Prezes AMW" decyzją z [...] sierpnia 2017 r. nr [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 poz. 1257) – dalej jako "k.p.a." i art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935) oraz art. 17 ust. 3 i 4 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o Agencji Mienia Wojskowego (Dz. U. z 2016 r., poz. 614 ze zm.) – dalej jako "ustawa o AMW", art. 21 ust. 6 pkt 3 w związku z art. 21 ust. 1, 2, 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2016 r., poz. 207 ze zm.) – dalej jako "ustawa o zakwaterowaniu", po rozpatrzeniu odwołania R. H., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Mienia Wojskowego w [...] z [...] lipca 2017r. nr [...]. Prezes AMW w pierwszej kolejności wskazał, że zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o zakwaterowaniu żołnierzowi zawodowemu przysługuje prawo do zakwaterowania od dnia wyznaczenia na pierwsze stanowisko służbowe do dnia zwolnienia z czynnej służby wojskowej, na czas pełnienia służby wojskowej w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę, albo w miejscowości pobliskiej albo za jego zgodą w innej miejscowości. W myśl art. 21 ust. 2 i 3 ustawodawca daje żołnierzowi służby stałej możliwość wyboru jednej spośród następujących form zakwaterowania: przydziału kwatery (lokalu mieszkalnego) na czas pełnienia służby, przydziału miejsca w internacie (kwaterze internatowej), wypłaty świadczenia mieszkaniowego. W treści art. 21 ust. 6 pkt 1-5 ustawodawca zawarł katalog przesłanek negatywnych, które wyłączają dopuszczalność realizacji prawa do zakwaterowania (w tym do wypłaty świadczenia mieszkaniowego). Zgodnie z tym przepisem żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10: otrzymał ekwiwalent pieniężny w zamian za rezygnację z kwatery, wypłacony na podstawie przepisów ustawy obowiązujących do dnia 30 czerwca 2004 r.; otrzymał odprawę mieszkaniową wypłaconą albo zrealizowaną w formie rzeczowej na podstawie przepisów ustawy obowiązujących od dnia 1 lipca 2004 r.; nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia; otrzymał pomoc finansową wypłaconą w formie zaliczkowej lub bezzwrotnej do dnia 31 grudnia 1995 r. na podstawie przepisów ustawy z dnia 20 maja 1976 r. o zakwaterowaniu sił zbrojnych (Dz. U. z 1992r. Nr 5, poz. 19 oraz z 1994r. Nr 10, poz. 36); nabył własnościowe spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego od Agencji. Prezes AMW wskazał, że w niniejszej sprawie bezspornym jest, że R. H. nabył od Gminy Miejskiej [...] lokal mieszkalny położony w [...] przy z bonifikatą. Zatem skorzystał z preferencyjnych zasad wykupu lokalu mieszkalnego od jednostki samorządu terytorialnego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych, o czym mowa w art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu. Nie ma przy tym znaczenia fakt, że żołnierz sprawuje służbę w innej miejscowości niż ta, w której nabył lokal z bonifikatą. Żołnierz zawodowy sprawuje służbę na terenie kraju zgodnie z rozkazami przełożonych, zaś kwestia miejsca pełnienia służby istotna jest przy zakwaterowaniu w internacie, które to zakwaterowanie ustawodawca przewidział dla żołnierzy takich jak skarżący. Podał, że ustawa nie precyzuje również żadnych innych okoliczności, w których doszło do nabycia lokalu mieszkalnego. Tak ogólne sformułowanie art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy, pozwala przyjąć, że zamiarem ustawodawcy było szerokie ujęcie omawianego wyłączenia, obejmujące przypadki, gdy osoba posiadająca obecnie status żołnierza kiedykolwiek skorzystała z pomocy ze środków publicznych na cele mieszkalne tam wskazane. Zauważył, że wymienione w punktach ust. 6 art. 21 ww. ustawy uprawnienia, z którymi ustawodawca wiąże negatywne skutki w postaci utraty prawa do zakwaterowania dotyczą świadczeń, które w sposób docelowy i trwały (a nie bieżący czy doraźny) zaspokajają potrzeby mieszkaniowe osób, które z nich skorzystały. Odnosząc się do zarzutów pełnomocnika strony odnośnie naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania, tj. art. 77 § 1 oraz art. 8 § 1, 9 i 11 kpa, stwierdził, że przytoczono kodeksowe brzmienie tych przepisów jakie obowiązuje od 1 czerwca 2017 r. Natomiast wszczęcie postępowania w niniejszej sprawie miało miejsce przed tą datą i nie zostało przed nią zakończone, zatem zgodnie z art. 16 ustawy o zmianie ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (...) stosuje się przepisy w brzmieniu dotychczasowym. Nadto samo stwierdzenie naruszenia tych przepisów, bez wskazania jaki to miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji (w odwołaniu nie ma o tym mowy) nie może odnieść spodziewanego skutku tj. uchylenia zaskarżonej decyzji. R. H. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Prezesa AMW z [...] sierpnia 2017 r. wskazał na naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez odmowę przydziału kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, naruszenie przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 8 § 1 k.p.a., art. 11 k.p.a. oraz art. 77 § 1 k.p.a. Wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji w całości i przydzielenie kwatery lub innego lokalu mieszkalnego. W odpowiedzi na skargę Prezes AMW wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej przepisu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Skarga nie podlegała uwzględnieniu, albowiem zaskarżona decyzja i decyzja organu I instancji nie naruszają prawa. Organ nie naruszył ani przepisu art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 207), ani przepisów postępowania administracyjnego. Zarzuty skargi nie są zasadne. W sprawie tej jest bezsporne, że skarżący nabył [...] stycznia 2008 r. od Gminy Miejskiej [...] lokal mieszkalny nr [...] położony przy ul. [...] w [...]. Przy sprzedaży tego lokalu zastosowano bonifikatę obniżającą cenę nabycia o 90%. Prawidłowo organ wskazał zatem, że skarżący skorzystał z preferencyjnych zasad wykupu lokalu mieszkalnego od jednostki samorządu terytorialnego na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Zgodnie z zastosowanym przez organ przepisem art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, żołnierzowi zawodowemu nie przysługuje prawo do zakwaterowania, jeżeli on lub jego małżonek, z zastrzeżeniem ust. 10, nabył lokal mieszkalny od Skarbu Państwa, Agencji albo jednostki samorządu terytorialnego z bonifikatą lub z uwzględnieniem pomniejszenia w cenie nabycia. Jak trafnie wskazał organ nie ma znaczenia przy tym fakt, że żołnierz pełni służbę w innej miejscowości niż ta, w której nabył lokal. W art. 21 ust. 10 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP wskazano bowiem, że jeżeli nabycie lokalu od jednostki samorządu terytorialnego nie nastąpiło w miejscowości, w której żołnierz pełni służbę albo w miejscowości pobliskiej, to przysługuje żołnierzowi zakwaterowanie w internacie lub w kwaterze internatowej. Skarżący z takiego bezpłatnego internatu korzysta, co wynika z odpowiedzi na skargę. Wskazany przepis art. 21 ust. 6 pkt 3 ustawy nie precyzuje żadnych innych okoliczności, w których doszło nabycia lokalu mieszkalnego. Tym samym podnoszona w skardze okoliczność, że bonifikata przysługiwała babci skarżącego, która zamieszkiwała też tym lokalu, nie ma znaczenia w sprawie. Właścicielem przedmiotowego lokalu jest skarżący, co wynika z przedłożonego aktu notarialnego Rep. A nr [...], a nabycie tego lokalu nastąpiło z 90% bonifikatą. Niezasadny jest w świetle powyższego zarzut naruszenia przez organ przepisów prawa materialnego (bez wskazania, które konkretnie przepisy zostały naruszone). Sąd nie stwierdził też naruszenia przez organ wskazanych w skardze przepisów postępowania administracyjnego. Organ działał na podstawie i w granicach prawa. Zastosował prawidłową podstawę prawną odmowy przyznania kwatery lub innego lokalu mieszkalnego, prawidłowo zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy i w sposób logiczny uzasadnił decyzję. Za niezasadny i niezrozumiały w okolicznościach stanu faktycznego Sąd uznał zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) orzekł jak w wyroku.