II SA/Wa 1604/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Kube, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz, Protokolant sekretarz sądowy Agnieszka Wiechowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2019 r. sprawy ze skargi M.D. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] sierpnia 2018 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Prezydenta Miasta W. z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] sierpnia 2018 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r., poz. 1257 ze zm.), dalej k.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) i pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz.U. z 2018 r., poz. 1265 ze zm.), dalej ustawa o promocji zatrudnienia, po rozpatrzeniu odwołania pana M. D. (strona, skarżący) od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] czerwca 2018 r. orzekającej o utracie przez pana D. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2018 r. z powodu niestawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Do wydania przedmiotowego rozstrzygnięcia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pan M. D. został zarejestrowany w Urzędzie Pracy [...] sierpnia 2017 r. Prezydent [...] decyzją Nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. orzekł o uznaniu pana D. za osobę bezrobotną z dniem [...] sierpnia 2017 r. oraz o przyznaniu prawa do zasiłku od [...] sierpnia 2017 r. do [...] stycznia 2018 r. Skarżącemu Urząd Pracy wyznaczył termin obowiązkowej wizyty na [...] czerwca 2018 r. Pan M. D. nie stawił się w wyznaczonym przez Urząd terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni od dnia obowiązkowej wizyty o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności. Z uwagi na powyższe Prezydent [...] decyzją Nr [...] z [...] czerwca 2018 r. orzekł o utracie przez pana D. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] czerwca 2018 r. z powodu niestawienia się w wyznaczonym terminie w Urzędzie Pracy i niepowiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie swojej nieobecności. Od tej decyzji pan M. D. złożył odwołanie do Wojewody [...], wnosząc o jej uchylenie. W uzasadnieniu wskazanego na wstępie rozstrzygnięcia organ wyjaśnił, że stosownie do art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy (...). Zgodnie zaś z art. 33 ust. 4 pkt 4 cytowanej ustawy, starosta pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres: a) 120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa, b) 180 dni w przypadku drugiego niestawiennictwa, c) 270 dni w przypadku trzeciego niestawiennictwa. Przepisy powyższe mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Pan M. D. we wniesionym odwołaniu argumentuje, że [...] czerwca 2018 r., a więc dzień przed wyznaczonym terminem wizyty, skutecznie poinformował Urząd Pracy o podjęciu zatrudnienia. Pan D. wskazał również, że zgodnie z art. 74 cytowanej ustawy nie miał obowiązku podawania daty, z jaką zatrudnienie zostało podjęte. W kolejnym piśmie "wniosek dowodowy z [...] lipca 2018 r." Pan M. D. podtrzymał swoje twierdzenia zawarte w odwołaniu podkreślając, że urzędnik Urzędu Pracy nie miał prawa żądać od niego podania terminu rozpoczęcia pracy. Odnosząc się do wyjaśnień pana M. D. zawartych w odwołaniu, organ wskazał, że opisane tam okoliczności nie stanowią uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa w dniu wyznaczonej wizyty. Wojewoda wskazał, że jak wynika z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego, panu M. D. wyznaczono termin stawiennictwa w Urzędzie Pracy na [...] czerwca 2018 r., co pan D. potwierdził własnoręcznym podpisem złożonym przy tej dacie na Karcie Wizyt w Centrum Aktywizacji Zawodowej. Termin zgłoszenia się w Urzędzie w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy został wyznaczony w sposób czytelny i nie budzący wątpliwości. Jest zatem bezsporne, że pan M. D. został w sposób prawidłowy poinformowany o terminie obowiązkowej wizyty. Organ wskazał, że Pan M. D. [...] czerwca złożył w Urzędzie Pracy [...] oświadczenie cyt: "W związku z obowiązkiem z art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia informuję o podjęciu zatrudnienia", co jego zdaniem zwalniało go z obowiązku stawiennictwa na wyznaczonej wizycie na dzień [...] czerwca 2018 r. W wyniku przeprowadzonego postępowania, Wojewoda [...] ustalił, że pan M. D. został zgłoszony do ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego z kodem [...] (tj. osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług) od dnia [...] lipca 2018 r., a zatem po terminie wyznaczonej wizyty w Urzędzie Pracy. Potwierdzeniem na powyższe jest Raport ZUS-UlPrawo wygenerowany [...] sierpnia. Należy podkreślić, że oświadczania pana D. z [...] czerwca 2018 r. o podjęciu zatrudnienia, nie można traktować jako wniosku o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej na własny wniosek zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 6 cytowanej ustawy, ponieważ treść oświadczenia informuje tylko i wyłącznie o podjęciu zatrudnienia. Natomiast jak wskazano wyżej, organ ustalił, że zatrudnienie zostało podjęte [...] lipca 2018 r. a zatem w dniu [...] czerwca 2018 r. pan D. nadal był osobą bezrobotną i miał obowiązek stawiennictwa na wyznaczonej wizycie. Organ wyjaśnił, że decyzja o utracie statusu osoby bezrobotnej nie ma charakteru uznaniowego, organ administracji działa w oparciu o bezwzględnie obowiązujące przepisy ustawy o promocji. Przy podejmowaniu decyzji o utracie statusu osoby bezrobotnej nie mogą być brane pod uwagę żadne inne przesłanki niż wynikające z przepisów cytowanej ustawy. Wojewoda [...] podkreśla, że rejestracja w Urzędzie Pracy jest dobrowolna, jednakże każdy kto zdecydował się na rejestrację jako osoba bezrobotna i został zarejestrowany w powiatowym urzędzie pracy musi mieć świadomość, że status bezrobotnego wiąże się z przyznaniem pewnych uprawnień, ale i nałożeniem na taką osobę pewnych obowiązków. Zaniedbywanie ciążących na bezrobotnym obowiązków skutkuje pozbawieniem statusu bezrobotnego, a co za tym idzie utratą wiążących się z tym statusem uprawnień. Obowiązek stawiennictwa w urzędzie pracy w wyznaczonych terminach należy do podstawowych obowiązków osób bezrobotnych. Organ podkreślił, że przepisy art. 33 ust. 3 i art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W sytuacji niedopełnienia przez bezrobotnego obowiązków wynikających z przywołanych wyżej przepisów (bezrobotny nie stawił się w wyznaczonym dniu i nie poinformował Urzędu Pracy w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa), Prezydent [...] był zobowiązany podjąć decyzję o pozbawieniu skarżącego statusu bezrobotnego. Wojewoda [...] uznał więc, że wyjaśnienia pana M. D. nie stanowią uzasadnionej przyczyny niedopełnienia jednego z podstawowych obowiązków bezrobotnego, zarejestrowanego w urzędzie pracy. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiódł skarżący, domagał się: 1. uchylenia w całości zaskarżonej decyzji administracyjnej Wojewody [...] oraz decyzji administracyjnej wydanej w pierwszej instancji przez Prezydenta [...]; 2. na podstawie art. 200 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zasądzenia od Wojewody [...] na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania; Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawa o promocji zatrudnienia poprzez jego niezastosowanie, a także art. 33 ust. 4 pkt 4 tej ustawy przez błędne jego zastosowanie. W uzasadnieniu skargi wyjaśnił, że bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie. Skoro zawarł umowę zlecenia nie był już bezrobotnym, tym samym obowiązek stawienia się już go nie dotyczył, nie byłem już adresatem tego obowiązku. Skoro zaś nie ciążył na nim obowiązek stawienia się w urzędzie pracy, to nie można było wydać decyzji w oparciu o przepis sankcjonujący za naruszenie tego obowiązku. Skarżący podkreślił ponadto, że art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia (...) w odróżnieniu od zastosowanego przez organ pkt 3 lit. a) i 4 tej jednostki tekstu prawnego pozbawiony jest niedogodnej dla niego sankcji prawnej pozbawienie statusu bezrobotnego na okres 120 dni. Skarżący jest osobą niepełnosprawną, ciężko chorą. Pozbawienie go możliwości rejestracji jako bezrobotnego i co za tym idzie ubezpieczenia zdrowotnego jest bardzo dużym problem zagrażającym wręcz jego życiu. Obecnie czeka już pod paru lat w kolejce na leki, bez których grozi mu nawet śmierć. Brak ubezpieczenia jest równoznaczny z wykreśleniem go z kolejki oczekujących na leczenie. Ponowny wpis na listę i oczekiwanie od nowa na leki może skutkować tym, że jego stan zdrowia znacznie się pogorszy albo w ogóle nie dożyję leczenia. Dlatego zastosowanie w stosunku do niego przepisu z sankcją 120 dni pozbawienia go prawa rejestracji jako bezrobotny zagraża jego zdrowiu i życiu. Nie wie przecież czy dostanie wynagrodzenie na podstawie świadczonej pracy i czy opłacone zostaną właściwe składki. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podkreślając, że Wojewoda [...] uznał, że oświadczenia pana D. z [...] czerwca 2018 r. (błąd organu winno być [...] czerwca 2018 r. jak w decyzji) o podjęciu zatrudnienia, nie można traktować jako wniosku o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej na własny wniosek zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 6 cytowanej ustawy, ponieważ treść oświadczenia informuje tylko i wyłącznie o podjęciu zatrudnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia. Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Oceniając zaskarżone rozstrzygnięcie w świetle wskazanych wyżej kryteriów, Sąd stwierdził, iż skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie rozważań w niniejszej sprawie należy wskazać, że Sąd działając w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a dopuścił na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2019 r. dowód z dokumentów, o które wnioskował skarżący na okoliczność wadliwych ustaleń faktycznych i prawnych w sprawie oraz na okoliczność wskazania daty rozpoczęcia stosunku pracy. Wśród dokumentów znajdował się dowód w postaci umowy zlecenia z dnia [...] czerwca 2018 r., z której wynikało, iż skarżący podjął pracę w dniu [...] czerwca 2018 r. Podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowił art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) i pkt 4 w zw. z art. 10 ust. 2 pkt 4 i ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia Przepis art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia (...) jednoznacznie wskazuje, że uzyskanie i zachowanie statusu bezrobotnego zależy od legitymowania się gotowością do podjęcia zatrudnienia. W celu potwierdzenia tej gotowości i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się w wyznaczonych terminach do właściwego powiatowego urzędu pracy. Materialnoprawną podstawę wydania decyzji organów obu instancji stanowił przepis art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia (...), w myśl którego starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw. Do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej na podstawie art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, należy zatem ustalić, że: osoba nie stawiła się w wyznaczonym terminie oraz, że - w terminie 7 dni nie powiadomiła o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przepis nie nakazuje usprawiedliwić przyczyny nieobecności w dniu wyznaczonym, ale strona ma podać uzasadnioną przyczynę swojej nieobecności w wyznaczonym terminie. Przepis nie wymaga więc usprawiedliwienia nieobecności, a jedynie powiadomienia o uzasadnionej przyczynie nieobecności. Inaczej mówiąc, bezrobotny ma obowiązek powiadomić organ administracji publicznej, do którego miał się zgłosić w określonym dniu, o uzasadnionej przyczynie niemożności stawienia się w tym dniu. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Sąd miał na uwadze, że sprawy dotyczące statusu osoby bezrobotnej należą do kategorii spraw indywidualnych rozstrzyganych w drodze decyzji administracyjnych, w których zgodnie z treścią art. 1 k.p.a. zastosowanie mają przepisy tego kodeksu. W ocenie Sądu, zarówno organ pierwszej instancji jak i organ odwoławczy z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, a w szczególności art. 7, 8, 9, 75, 77 § 1 i 80 k.p.a. nie zdołały należycie i dokładnie wyjaśnić stanu faktycznego leżącego u podstaw rozstrzygnięcia zawartego w wydanych przez nie decyzjach, a w konsekwencji - rozstrzygnęły z naruszeniem przepisów prawa materialnego. Kluczowe znaczenie w niniejszej sprawie miało wyjaśnienie okoliczności związanych z pismem skarżącego z dnia [...] czerwca 2018 r. informującym w trybie art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia o podjęciu pracy, a w dalszej kolejności dokonanie oceny przyczyny utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej, mając na względzie treść art. art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) i pkt 4 promocji zatrudnienia, czy też art. 33 ust. 4 pkt 1 tej ustawy. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie nie zaistniał stan faktyczny skutkujący zastosowaniem wobec skarżącego art. 33 ust. 4 pkt 3 lit. a) i pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia. Jak wynika z akt postępowania do Urzędu Pracy w dniu [...] czerwca 2018 r., a więc dzień przez wyznaczonym terminem spotkania wpłynęło pismo skarżącego, w którym to piśmie informował w trybie art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia, że nie jest już osoba bezrobotną, w piśmie tym skarżący, co prawda nie podał daty podjęcia zatrudnienia. Zgodnie z art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia bezrobotny jest obowiązany zawiadomić w ciągu 7 dni urząd pracy o podjęciu zatrudnienia. Skarżący takiego zawiadomienia dokonał pismem z dnia [...] czerwca 2018 r. Z umowy zlecenia z dnia [...] czerwca 2018 r. zawartej między P. M. a skarżącym wynikało, iż skarżący podjął pracę w dniu [...] czerwca 2018 r., o czym organ w toku orzekania nie miał wiedzy z uwagi na nieprawidłowo przeprowadzone postępowanie administracyjne, co w konsekwencji miało wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Organ prowadzący postępowanie w pierwszej instancji nie podjął formalnych działań mających na celu ustalenie daty rozpoczęcia zatrudnienia. Organ, co prawda trzykrotnie w dniu [...],[...],[...] czerwca 2018 r. próbował nieoficjalnie skontaktować się ze skarżącym telefonicznie w celu uzyskania informacji o dacie podjęcia pracy, jednak dwa ostatnie kontakty były nieskuteczne, natomiast z notatki z dnia [...] czerwca 2018 r. wynika, że skarżący zobowiązał się do przesłania informacji w tym zakresie. W tym miejscu Sąd wskazuje, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności (art. 7, art. 75 k.p.a.), która wymaga, by w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Oznacza to, że w sytuacji gdy przedstawione przez stronę pisemne oświadczenie z dnia [...] czerwca 2018 r. mające również na celu usprawiedliwienie nieobecności na spotkaniu z uwagi na podjęcie zatrudnienia i wyjaśnienia zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji, okazały się niewystarczające, rzeczą organu odwoławczego jest rozważenie, czy istniejące nadal wątpliwości można usunąć a następnie wezwanie w tym celu strony w sposób oficjalny do złożenia wyjaśnień w postaci podania daty podjęcia zatrudnienia. Tymczasem organy obu instancji w ogóle nie zweryfikowania twierdzeń skarżącego zawartych w piśmie z [...] czerwca 2018 r. co do podjęcia zatrudnienia i nie przesłuchały skarżącego na tę okoliczność. Organy w ocenie Sądu będąc w posiadaniu informacji od skarżącego złożonej w trybie art. 74 ustawy o promocji zatrudnienia o podjęciu zatrudnienia, co najmniej przedwcześnie uznałyby, że skarżący nie usprawiedliwił swojej nieobecności na spotkaniu [...] czerwca 2018 r. w Urzędzie Pracy. W ocenie Sądu skarżący wywiązał się z obowiązku nałożonego na niego przez art. 33 ust 4 pkt 4, z którego wynika obowiązek bezrobotnego zawiadomienia Urzędu Pracy o nieobecności przypadającej w dniu wyznaczonego stawiennictwa w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy w sytuacji, gdy zgodnie z oświadczeniem z dnia [...] czerwca 2018 r. skarżący powiadomił Urząd o podjęciu zatrudnienia, co w ocenie Sądu, jest jednoznaczne z niemożliwością stawienia się na spotkaniu w dniu [...] czerwca 2018 r. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela prezentowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym pogląd, że uzasadnienie przyczyny (usprawiedliwienie) niestawiennictwa w wyznaczonym dniu w PUP może być wykazane wszystkimi środkami dowodowymi, o których mowa w art. 75 k.p.a. Skarżący, przesyłając usprawiedliwienie swojej nieobecności w PUP w dniu [...] czerwca 2018 r. pozostawał w przekonaniu, że przedstawione w nim okoliczności stanowią uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa w rozumieniu przepisów ustawy i będą skutkować utratą statusu osoby bezrobotnej w trybie art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia nie definiują, jaka jest (prawnie) uzasadniona, a jaka nie jest (prawnie) uzasadniona przyczyna niestawiennictwa. Przepis art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy, ogólnie stanowi o "uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa", pozostawiając jego ocenę swobodzie, ale nie dowolności organu. Innymi słowy, bezrobotny, starając się, jak w tym przypadku, dopełnić obowiązku usprawiedliwienia niestawiennictwa, musi wiedzieć, co organ uzna za "uzasadnioną", a co może uznać za "nieuzasadnioną" przyczynę niestawiennictwa. Bezrobotny w zrozumiały dla niego sposób m.in. o tych przyczynach winien być informowany w trakcie rejestracji w Urzędzie Pracy, która nie może polegać tylko na bezrefleksyjnym podpisywaniu kolejnych pouczeń oraz wynikających z nich konsekwencji. Inne rozumienie treści omawianych przepisów oraz powinności organów mogłyby oznaczać zupełną, przypadkową dowolność w ich stosowaniu. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy administracji jeszcze raz wnikliwie przeanalizują, przy zastosowaniu dostępnych środków dowodowych przewidzianych w przepisach k.p.a., czy spełnione zostały przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia do pozbawienia skarżącego statusu bezrobotnego, czy też w omawianym przypadku należało zastosować art. art. 33 ust. 4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia. Biorąc powyższe pod rozwagę działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu I instancji.