II SA/Wa 1605/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek, Sędziowie NSA Małgorzata Borowiec (spraw.), WSA Ewa Grochowska-Jung, Protokolant Monika Niewińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2005 r. sprawy ze skargi M. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] września 2004 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej 1. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji w pkt 2 w części dotyczącej decyzji z dnia [...] września 2003 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia 25 sierpnia 2003 r. oraz decyzji z dnia [...] listopada 2003 r. o uznaniu za bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych i decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. o utracie od dnia 10 grudnia 2003 r. statusu osoby bezrobotnej 2. uchyla zaskarżoną decyzję w pozostałej części 3. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. R. kwotę 240,00 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego 4. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Starosta R. postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r., na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 w związku z art. 149 § 1 i art. 150 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzjami ostatecznymi w przedmiocie uznania Pani M. R. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych oraz wypłat zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu wskazał, iż decyzją Starosty R. z dnia [...] lipca 2001 r. orzeczono o uznaniu Pani M. R. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Decyzjami z dnia [...] sierpnia 2001 r., [...] września 2001 r., [...] października 2001 r., [...] listopada 2001 r., [...] grudnia 2001 r., [...] stycznia 2002 r., [...] lutego 2002 r., [...] marca 2002 r., [...] kwietnia 2002 r., [...] maja 2002 r., [...] czerwca 2002 r., [...] lipca 2002 r., orzeczono o wypłacie zasiłku dla bezrobotnych. W dniu 14 kwietnia 2004 r., w związku z otrzymaniem przez Powiatowy Urząd Pracy w R. informacji o prowadzeniu przez Panią M. R. pozarolniczej działalności gospodarczej, wyszły na jaw nowe okoliczności faktyczne w sprawie uznania jej za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku, nieznane wcześniej organowi orzekającemu. Decyzją z dnia [...] maja 2004 r. Starosta R., na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa, oraz art. 2 ust. 1 pkt. 2 i art. 13 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu (tekst jedn. – Dz. U. z 2003 r. Nr 58, poz. 514 z późn. zm.) orzekł: ─ o uchyleniu decyzji ostatecznej z dnia [...] lipca 2001 r. dotyczącej uznania za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku od dnia 14 lipca 200l r., ─ o uchyleniu decyzji ostatecznych finansowych z dnia: [...] sierpnia 2001 r., [...] września 2001 r., [...] października 2001 r., [...] listopada 2001 r., [...] grudnia 2001 r., [...] stycznia 2002 r., [...] lutego 2002 r., [...] marca 2002 r., [...] kwietnia 2002 r., [...] maja 2002 r., [...] czerwca 2002 r., [...] lipca 2002 r., ─ o uchyleniu decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych (otrzymanie pożyczki), ─ o odmowie uznania za osobę bezrobotną. W uzasadnieniu stwierdził, iż Pani M. R. w dniu rejestracji w urzędzie pracy nie spełniała przesłanek art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. "f" ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu, ponieważ od dnia [...] maja 1998 r. podjęła pozarolniczą działalność gospodarczą, której nie wyrejestrowała i wobec tego nie może być uznana za osobę bezrobotną. Uznał, że po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, o którym mowa w art. 149 § 2 kpa, potwierdzeniu uległy podstawy do uchylenia decyzji ostatecznej, zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 kpa, oraz do wydania nowego rozstrzygnięcia w sprawie. Na tę decyzję Pani M. R. złożyła odwołanie do Wojewody [...], który w dniu [...] czerwca 2004 r., na podstawie art. 2, art. 6 pkt 6 lit. "b", art. 6 lit. "c" ust. 2 pkt 2 ustawy o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu w związku z art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. Nr 99, poz. 1001) i art. 138 § 1 pkt 2 kpa, orzekł o: 1) uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości; 2) uchyleniu decyzji ostatecznych wydanych z upoważnienia Starosty R. z dnia: ─ [...] lipca 2001 r. o uznaniu Pani M. R. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych, ; ─ [...] sierpnia, [...] września, [...] października, [...] listopada i [...] grudnia 2001 r. oraz z dnia [...] stycznia, [...] lutego, [...] marca, [...] kwietnia, [...] maja, [...] czerwca i [...] lipca 2002 r. o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych za łączny okres od dnia 14 lipca 200l r. do dnia 13 lipca 2002 r., z dnia [...] lipca 2002 r. o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ─ [...] września 2003 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia 25 sierpnia 2003 r., ─ [...] listopada 2003 r. o uznaniu za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych, ─ [...] grudnia 2003 r. o utracie od dnia 10 grudnia 2003 r. statusu osoby bezrobotnej; 3) odmowie uznania Pani M. R. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu podał, że w myśl art. 146 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001), sprawy w których przed dniem wejścia ustawy (przed dniem 1 czerwca 2004 r.) wszczęto postępowanie odwoławcze lub postępowanie przed sądem administracyjnym, podlegają rozpatrzeniu według przepisów dotychczasowych. W niniejszej sprawie zastosowanie ma przepis art. 145 § 1 kpa normujący tryb wznowienia postępowania. Po wznowieniu postępowania organ prowadzi postępowanie mające na celu wyjaśnienie przyczyn wznowienia oraz rozstrzygnięcie sprawy co do istoty. Podstawą prowadzenia powyższego postępowania wyjaśniającego jest wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, a to może nastąpić jedynie w przypadku wystąpienia jednej z przesłanek z art. 145 kpa. W dniu [...] lipca 2001 r. Pani M. R. została zarejestrowana w PUP w R. i uzyskała status osoby bezrobotnej z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. Następnie, decyzjami płacowymi z dnia: [...] sierpnia, [...] września, [...] października, [...] listopada i [...] grudnia 200l r. oraz z dnia [...] stycznia, [...] lutego, [...] marca, [...] kwietnia, [...] maja, [...] czerwca i [...] lipca 2002 r. przyznano zasiłek dla bezrobotnych za łączny okres od dnia 14 lipca 200l r. do dnia 13 lipca 2002 r. W dniu [...] grudnia 2003 r. orzeczono ponadto o utracie statusu osoby bezrobotnej. Wszystkie ww. decyzje w wyniku niezłożenia przez Panią M. R. odwołania uprawomocniły się. Po wznowieniu przez Starostę R. postępowania administracyjnego wszystkie ww. decyzje zostały w dniu [...] maja 2004 r. uchylone. Akta sprawy zawierają ponadto inne decyzje administracyjne. W dniu [...] lipca 2002 r. wydano bowiem rozstrzygnięcie o utracie przez Panią M. R. prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a następnie w dniu [...] września 2003 r. o utracie, od dnia 25 sierpnia 2003 r., statusu osoby bezrobotnej. W dniu zaś [...] listopada 2003 r., podczas kolejnej rejestracji, skarżącej wydano decyzję o uznaniu jej za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku. Wymienione decyzje nie zostały uchylone w wyniku wznowienia postępowania. Organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie istotne jest ustalenie, czy Pani M. R. spełnia warunki do posiadania statusu osoby bezrobotnej, w tym między innymi w okresie, w którym pobierała zasiłek. W dniu [...] kwietnia 1998 r. Pani M. R. uzyskała wpis do ewidencji działalności gospodarczej. W pozycji nr 6 określono datę rozpoczęcia działalności gospodarczej na dzień 1 maja 1998 r. W tym czasie skarżąca posiadała równocześnie drugi wpis do ewidencji działalności. Ten ostatni został jednak wykreślony z rejestru z dniem [...] czerwca 200l r. Okoliczności dotyczące prowadzenia do 200l r. działalności potwierdza również skarżąca (w piśmie z dnia 26 marca 2004 r. oraz w odwołaniu z dnia 25 maja 2004 r.). Bezsporne jest, że Pani M. R. zgłosiła w Urzędzie Skarbowym w R. fakt prowadzenia działalności gospodarczej od dnia [...] lutego 2004 r., zarejestrowanej w dniu [...] kwietnia 1998 r. pod numerem [...]. Przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "f" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu wyłącza spośród grona osób bezrobotnych osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą, jak również i te, które posiadając wpis do ewidencji działalności gospodarczej, po określonej w nim dacie podjęcia działalności, takiej działalności nie prowadzą. Jednak nie samo zarejestrowanie, ale faktyczne podjęcie działalności gospodarczej, lub ewentualnie jej niewyrejestrowanie skutkuje utratą statusu bezrobotnego (niewypełnieniem przesłanek do uznania za osobę bezrobotną). W niniejszej sprawie przyjęto, że skoro po zarejestrowaniu w 1998 r. działalności gospodarczej (z datą rozpoczęcia – 1 maja 1998 r.) nastąpiło jej faktyczne podjęcie (w 2004 r.), to brak jest podstaw do uznania Pani M. R.za osobę bezrobotną (po dniu 1 maja 1998 r.). Należy zaznaczyć, że skarżąca, w czasie kiedy była zarejestrowana w PUP w R. jako osoba bezrobotna, posiadała jednocześnie wpis do ewidencji działalności (nie wyrejestrowała nieprowadzonej wówczas działalności). Wojewoda [...] uznał, że w sprawie zaistniała przesłanka wznowienia postępowania administracyjnego z art. 145 § 1 pkt 5 kpa. Wyszły bowiem na jaw nowe, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który decyzje wydawał. Organ odwoławczy podtrzymał stanowisko Starosty R., że skarżąca nie spełniała przesłanek posiadania statusu osoby bezrobotnej i pobierania zasiłku, a zatem wszystkie powołane decyzje powinny zostać w myśl art. 151 kpa uchylone, w tym również decyzje z dnia [...] lipca 2002 r. o utracie przez Panią M. R. prawa do zasiłku, z dnia [...] września 2003 r. o utracie od dnia 25 sierpnia 2003 r. statusu osoby bezrobotnej oraz z dnia [...] listopada 2003 r. o uznaniu za osobę bezrobotna bez prawa do zasiłku. Jednocześnie stwierdzono iż, po uchyleniu powyższych decyzji ostatecznych, konieczna stała się odmowa uznania Pani M. R. za osobę bezrobotną, a także odmowa przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Na powyższą decyzję Pani M. R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnosząc o jej uchylenie oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skargi podniosła, iż: 1. Wojewoda [...] nie odniósł się do zarzutów przedstawionych w odwołaniu od decyzji Starosty R., co stanowi naruszenie art. 107 § 3 kpa. 2. Nie przeprowadził szczegółowego postępowania wyjaśniającego w związku z wniesionym odwołaniem i nie podjął działań zmierzających do ustalenia, czy strona rzeczywiście prowadziła lub nie prowadziła działalności gospodarczej, czym naruszył zasady postępowania administracyjnego określone w przepisach art. 7, art. 8, art. 9 i art. 11 kpa. 3. Z postanowienia Starosty R. z dnia [...] maja 2004 r. w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego wynika, że przedmiotem tego postanowienia były wyłącznie decyzje w tym postanowieniu wskazane. Tymczasem z zaskarżonej decyzji Wojewody [...] wynika, że przedmiotem rozpoznania były również decyzje ostateczne z [...] lipca 2003 r. o utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych, z dnia [...] września 2003 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia 25 sierpnia 2003 r., z dnia [...] listopada 2003r. o uznaniu za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych i z dnia [...] grudnia 2003 r. o utracie od dnia 10 grudnia 2003 r. statusu osoby bezrobotnej. Decyzje te, uchylone mocą zaskarżonej decyzji Wojewody [...], były decyzjami ostatecznymi, co do których nie zostało wznowione postępowanie administracyjne na podstawie przepisu art. 145 kpa. Właściwym do ewentualnego wznowienia postępowania był Starosta R. W związku z tym, zaskarżona decyzja w sposób rażący narusza prawo. Skarżąca podniosła również, iż zupełnie niezrozumiały jest punkt 3 zaskarżonej decyzji, ponieważ, jak należy przypuszczać, dotyczy on odmowy uznania jej za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych, o co strona się nie ubiegała, ponieważ obecnie prowadzi działalność gospodarczą. 4. Zaskarżona decyzja jest sprzeczna z przepisem art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. "f" ustawy z dnia 14 grudnia 1994 r. o zatrudnieniu i przeciwdziałaniu bezrobociu. Przepis ten zawiera definicję "bezrobotnego". Organy obu instancji powołują się na to, że skarżąca w datach, kiedy została uznana za bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych oraz w czasie, kiedy otrzymywała ten zasiłek, była zarejestrowana w ewidencji działalności gospodarczej jako osoba prowadząca działalność gospodarczą. Tymczasem, jak twierdzi skarżąca, z zaświadczeń z ewidencji działalności gospodarczej oraz treści odwołania wynika, iż nie podjęła ona działalności gospodarczej, ponieważ nie zgłosiła tej działalności do opodatkowania, nie uzyskała wpisu do rejestru podmiotów gospodarczych prowadzonego przez Główny Urząd Statystyczny, jak również nie uzyskiwała jakichkolwiek przychodów z tej działalności i nie wykonywała żadnych czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej oraz nie zgłosiła tej działalności do ubezpieczenia społecznego, nie opłacała składek na ubezpieczenia społeczne i nie miała takiego obowiązku oraz nie otrzymywała żadnych świadczeń z ubezpieczenia społecznego. Wskazany wyżej przepis wymaga dla uznania osoby za bezrobotną, aby osoba taka nie podjęła działalności gospodarczej (zdefiniowanej w ustawie jako "pozarolnicza działalność") od dnia wskazanego w zgłoszeniu do ewidencji do dnia wyrejestrowania tej działalności albo nie podlegała obowiązkowi ubezpieczenia społecznego. Zdaniem skarżącej, organy orzekające nie wykazały, że negatywna przesłanka określona w części pierwszej zdania cytowanego przepisu zaistniała, tj. aby Pani M. R. prowadziła działalność gospodarczą w okresie, kiedy była bezrobotna i otrzymywała zasiłek dla bezrobotnych. Jednak nawet przyjmując, że skarżąca, po okresie, kiedy miała status bezrobotnej i kiedy otrzymywała zasiłek dla bezrobotnych, podjęła działalność gospodarczą na podstawie wpisu do ewidencji działalności gospodarczej, który to wpis istniał w ewidencji w tym samym okresie, to wobec tego, że nie była ona zobowiązana do opłacania składek z tytułu ubezpieczenia społecznego, nie można uznać, że nie mogła ona uzyskać statusu bezrobotnego oraz, że nie miała prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie i powtórzył argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wznowienie postępowania administracyjnego jest instytucją procesową, stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła dotknięte było kwalifikowaną wadliwością prawną przewidzianą w art. 145 § 1 lub 145a § 1 kpa. Podkreślić należy, że wznowienie postępowania stanowi odstępstwo od ustanowionej w art. 16 § 1 kpa ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej. W literaturze prawniczej i w orzecznictwie podkreśla się, że przepisy dotyczące wznowienia postępowania wymagają rygorystycznego i ścisłego ich stosowania. Granice wznowionego postępowania wyznacza zakres sprawy administracyjnej, która została rozstrzygnięta w toku instancji przez wydanie decyzji. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia (art. 149 § 1 kpa). Postanowienie to stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 kpa). Postanowienie z art. 149 § 1 kpa powinno dokładnie wyznaczać zakres wznowionego postępowania. Musi ono określać nie tylko podstawy wznowienia, ale także dokładnie oznaczać decyzję rozstrzygającą sprawę, w której wznawia się postępowanie. W rozpoznawanej sprawie Starosta R. postanowieniem z dnia [...] maja 2004 r. znak [...] wznowił postępowanie administracyjne zakończone decyzjami ostatecznymi w przedmiocie uznania za bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych oraz wypłat zasiłku dla bezrobotnych dla Pani M. R. W uzasadnieniu postanowienia wskazał, iż dotyczy ono decyzji z dnia [...] lipca 2001 r. o uznaniu ww. za osobę bezrobotną z prawem do zasiłku dla bezrobotnych oraz decyzji z dnia [...] sierpnia 2001 r., [...] września 2001 r., [...] października 2001 r., [...] stycznia 2002 r., [...] lutego 2002 r., [...] marca 2002 r., [...] kwietnia 2002 r., [...] maja 2002 r., [...] czerwca 2002 r., [...] lipca 2002 r., którymi orzeczono o wypłacie zasiłku dla bezrobotnych. Postanowienie o wznowieniu postępowania otwiera następną fazę postępowania w sprawie wznowienia, którą jest tzw. postępowanie rozpoznawcze. Celem tego postępowania jest ustalenie istnienia podstawy wznowienia postępowania oraz – w razie pozytywnego wyniku tych czynności – przeprowadzenie postępowania w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy administracyjnej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej. Badanie sprawy o wznowienie postępowania w zakresie określonym w art. 151 § 1 i art. 151 § 2 kpa może nastąpić dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania. Jednakże w niniejszej sprawie Starosta R. decyzją z dnia [...] maja 2004 r., wydaną m.in. na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 kpa orzekł o uchyleniu decyzji objętych postanowieniem o wznowieniu postępowania, ale także decyzji z dnia [...] grudnia 2003 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych (otrzymanie pożyczki), która nie została wskazana w postanowieniu o wznowieniu postępowania administracyjnego i orzekł o odmowie uznania za osobę bezrobotną. Tej oczywistej wadliwości nie dostrzegł organ drugiej instancji. Istotą postępowania odwoławczego jest, zgodnie z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, ponowne rozpatrzenie sprawy przez organ odwoławczy. Zakres rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej decyzją odwoławczą jest wyznaczony zakresem rozstrzygnięcia sprawy decyzją organu I instancji. Tak więc, w postępowaniu odwoławczym może być rozstrzygnięta i rozpoznana sprawa tożsama pod względem podmiotowym i przedmiotowym ze sprawą, która była przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji. Natomiast w tej sprawie organ odwoławczy uchylił decyzje ostateczne wydane z upoważnienia Starosty R. z dnia [...] września 2003 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej od dnia 25 sierpnia 2003 r., z dnia [...] listopada 2003 r. o uznaniu za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych i z dnia [...] grudnia 2003 r. o utracie od dnia 10 grudnia 2003 r. statusu osoby bezrobotnej, pomimo że decyzje te nie były przedmiotem rozpoznania przez organ I instancji. Nie zostały one także wymienione w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Zatem wydanie przez organ odwoławczy decyzji merytorycznie rozstrzygającej sprawę we wskazanym zakresie, pomimo braku rozstrzygnięcia w tej części przez organ I instancji, stanowiło rażące naruszenie prawa art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji we wskazanej części (pkt 1 wyroku). Podkreślić należy, iż skarżąca w odwołaniu od decyzji organu I instancji podniosła, że nie prowadziła działalności gospodarczej, nie uzyskała wpisu do ewidencji podmiotów prowadzonej przez Główny Urząd Statystyczny (numer REGON), nie zgłosiła tej działalności do opodatkowania oraz nie opłacała składek na ubezpieczenie społeczne. Na organie odwoławczym ciąży obowiązek ustosunkowania się do wszystkich podniesionych w odwołaniu zarzutów, zgodnie z wymaganiami określonymi w art. 107 § 3 kpa przez wskazanie faktów, które uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, dla których odmówił innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej, a także przyczyn, dla których wnioskowanych dowodów nie przeprowadził i dlaczego nie uznał zasadności argumentów skarżącej. Z akt sprawy wynika, iż Wojewoda [...] nie ustosunkował się w zaskarżonej decyzji do zarzutów podnoszonych przez skarżącą w odwołaniu od decyzji organu I instancji. Niewyjaśnienie wszystkich okoliczności przedmiotowej sprawy w sposób wyczerpujący skutkuje naruszeniem art. 107 § 3 kpa oraz art. 77, 80 kpa. W związku z powyższym, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzeczono jak w pkt 2 sentencji wyroku. W przedmiocie wykonalności orzeczono w myśl art. 152 powołanej ustawy. Rozstrzygnięcie o kosztach oparto na przepisie art. 200 powołanej ustawy, a ich wysokość określono zgodnie z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej, udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).