II SA/Wa 1605/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Sławomir Antoniuk po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi G. Z. na decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego postanawia odrzucić skargę G. Z. przedmiotem skargi z dnia 9 września 2010 r. uczyniła decyzję Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...], którą odmówiono skarżącej zgody na przystąpienie do egzaminu sędziowskiego kończącego aplikację sądową rozpoczętą przed dniem 1 stycznia 2008 r. | Zdaniem skarżącej, wydane przez Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. rozstrzygnięcie stanowi czynność materialno-techniczną. Skarżąca wniosła o uchylenie dokonanej czynności materialno - technicznej wskazując m.in., że podstawę do jej podjęcia stanowiła interpretacja przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa o Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157) wyrażona w dwóch pismach Departamentu Legislacyjno-Prawnego Ministerstwa Sprawiedliwości: z dnia 27 listopada 2009 r. nr DL-P-IV-023-152/09 oraz z dnia 14 kwietnia 2010 r. nr DL-P-IV-023-32/10. Stwierdziła, że przyjęcie jako podstawy rozstrzygnięcia pisma Ministra Sprawiedliwości narusza zamknięty katalog źródeł prawa i tym samym stanowi naruszenie art. 2 i 87 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie skarżąca wypowiedziała się co do charakteru prawnego zaskarżonego aktu. W tym zakresie wskazała, że w sprawie dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego złożyła już odwołanie do Ministra Sprawiedliwości od wcześniejszej decyzji Prezesa Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...] kwietnia 2010 r. nr [...],[...], a Minister postanowieniem z dnia [...] lipca 2010 r. nr [...] stwierdził niedopuszczalność odwołania od wydanej odmowy dopuszczenia do egzaminu sędziowskiego uznając, że zaskarżone pismo ma charakter czynności materialno-technicznej. W odpowiedzi na skargę Prezes Sądu Apelacyjnego w W. wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając tak zajęte stanowisko procesowe, Prezes podniósł, że zaskarżone pismo jest czynnością materialno - techniczną bowiem zostało wydane po wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa i stanowi udzieloną na nie odpowiedź. Nadto, przedstawiając stan faktyczny sprawy, Prezes Sądu Apelacyjnego w W. podał, że skarżąca złożyła odwołanie od zaskarżonej czynności z dnia [...] sierpnia 2010 r., a organ odwoławczy - Minister Sprawiedliwości - decyzją z dnia [...] września 2010 r. (nr [...]) uchylił decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. i umorzył postępowanie uznając, że zaskarżona decyzja dotknięta jest wadą nieważności, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie zaś do treści art. 52 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje już żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że G. Z. przedmiotem skargi uczyniła decyzję administracyjną wydaną przez Prezesa Sąd Apelacyjnego w W. działającego jako organ administracji publicznej I instancji. Wbrew stanowisku stron wydany akt stanowi decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 i art. 107 k.p.a., ponieważ z jego treści wynika, że jest władczym jednostronnym działaniem organu administracji skierowanym na wywołanie konkretnych, indywidualnie oznaczonych skutków prawnych, a w rozpatrywanej sprawie jest konkretyzacją normy prawa materialnego zamieszczonej w art. 66 ust. 4 ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o Krajowej Szkole Sądownictwa i Prokuratury (Dz. U. Nr 26, poz. 157 ze zm.). Charakter prawny określonego aktu jako decyzji wynika bowiem z jego treści, a nie z czynności podejmowanych zarówno przez stronę, jak i organ przed jego wydaniem. Charakter prawny takiego aktu jest przy tym niezależny od jego wad, czy to zwykłych, czy to, jak podnosi skarżąca, kwalifikowanych. Co więcej w zaskarżonej decyzji skarżąca została prawidłowo pouczona o tym, że od wydanej decyzji służy jej prawo złożenia odwołania do Ministra Sprawiedliwości w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia (art. 127 § 1 i § 2 oraz art. 129 § 1 i§ 2 k.p.a.). Jakkolwiek skarżąca skorzystała z tego prawa i w toku postępowania administracyjnego wniosła odwołanie do Ministra Sprawiedliwości, a organ ten w dniu [...] września 2010 r. wydał ostateczną decyzję oznaczoną nr [...] (doręczoną skarżącej w dniu 6 października 2010 r.), niemniej jednak skarżąca przedmiotem swojej skargi uczyniła decyzję wcześniejszą, tzn. decyzję z dnia [...] sierpnia 2010 r. wydaną przed wyczerpaniem środków zaskarżenia służących przed organem właściwym w sprawie. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 w zw. z art. 52 § 1 powołanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.