II SA/Wa 1606/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.) Sędziowie WSA Danuta Kania Olga Żurawska-Matusiak Protokolant specjalista Monika Gieroń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi B. G. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - oddala skargę - Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. orzekającej o utracie przez B. G. statusu osoby bezrobotnej od dnia 18 lutego 2015 r. na okres 120 dni z powodu nieusprawiedliwionego niestawienia się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy i niepowiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 8 maja 2013 r. B. G. została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], jako osoba bezrobotna. Decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2013 r. Prezydent Miasta [...] uznał B.G. za osobę bezrobotną z dniem 8 maja 2013 r. oraz orzekł o odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Pismem z dnia 9 stycznia 2014 r. Powiatowy Urząd Pracy w [...] wezwał B.G. do stawienia się w dniu 23 maja 2014 r. w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy. W związku z niestawieniem się ww. w wyznaczonym terminie i niepowiadomieniem Powiatowego Urzędu Pracy w ciągu 7 dni od wyznaczonej daty o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa, Prezydent Miasta [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. orzekł o utracie przez B. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 maja 2014 r. na okres 120 dni. Od powyższej decyzji B. G. złożyła odwołanie, w którym podniosła, że przyczyną jej niestawiennictwa był brak jakichkolwiek środków materialnych w okresie 21-31 maja 2014 r. Prezydent Miasta [...], decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., działając na podstawie art. 132 K.p.a. orzekł o uchyleniu swojej wcześniejszej decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...]. Decyzja ta została doręczona stronie za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w trybie zastępczym określonym w art. 44 K.p.a. Pismem z dnia 26 listopada 2014 r. Powiatowy Urząd Pracy w [...] wezwał B.G. do stawienia się w dniu 23 grudnia 2014 r. w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy. W dniu 23 grudnia 2014 r. B. G. stawiła się w Powiatowym Urząd Pracy w [...] i został jej wówczas wyznaczony kolejny termin wizyty w PUP na dzień 18 lutego 2015 r. W związku z niestawieniem się w wyznaczonym terminie i niepowiadomieniem Powiatowego Urzędu Pracy w ciągu 7 dni od wyznaczonej daty o uzasadnionej przyczynie swojego niestawiennictwa pismem z dnia [...] marca 2015. nr [...] B. G. została zawiadomiona o wszczęciu postępowania w sprawie utraty statusu osoby bezrobotnej od dnia 18 lutego 2015 r. Pismo to, wysłane za pośrednictwem InPost S.A. i mimo dwukrotnego awizowania nie zostało odebrane przez stronę. Decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o utracie przez B. G. statusu osoby bezrobotnej od dnia 18 lutego 2015 r. na okres 120 dni z powodu nieusprawiedliwionego niestawienia się w wyznaczonym terminie w Powiatowym Urzędzie Pracy i niepowiadomienia w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pismem z dnia 8 maja 2015 r. B. G. wystąpiła z wnioskiem o stwierdzenie nieważności nieostatecznej decyzji Powiatowego Urzędu Pracy w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w całości. Wniosek uzasadniła wyczerpaniem przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. zarzucając, że Prezydent Miasta [...] bezprawnie w trybie samokontroli uchylił decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. pozbawiającą ja statusu osoby bezrobotnej, mimo upływu terminu określonego w art. 133 K.p.a. W tej sytuacji był natomiast zobowiązany nadać bieg jej odwołaniu i przekazać je Wojewódzkie [...]. Jednocześnie, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podniosła, że możliwe jest żądanie stwierdzenia nieważności nieostatecznej decyzji administracyjnej. Dodatkowo wskazała, że dokonała wyboru trybu zaskarżenia, dając pierwszeństwo trybowi nadzwyczajnemu, który wiąże Wojewodą [...]. W związku z tym wniosła o zawieszenie na podstawie art. 98 § 1 K.p.a. postępowania odwoławczego zainicjowanego wniesionym przez nią jednocześnie odwołaniem od decyzji z dnia [...] marca 2015 r., do czasu rozpoznania jej wniosku o stwierdzenie nieważności tej decyzji. Wojewoda [...], rozpoznając powyższy wniosek, decyzją z dnia [...] maja 2015 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2, art. 157 § 1 i 2 i art. 158 § 1 K.p.a. oraz art. 33 ust. 3 i 4 pkt 4 i art. 33 ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149) odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ podniósł, iż uchylenie decyzji Prezydent Miasta [...] z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] o utracie przez B. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 maja 2014 r. skutkowało posiadaniem przez nią w dalszym ciągu statusu osoby bezrobotnej, w tym też w dniu 23 grudnia 2014 r., w którym została zobowiązana do stawienia się w dniu 18 lutego 2015 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez Urząd oraz potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] uchylająca decyzję z dnia [...] czerwca 2014 r. w trybie art. 132 K.p.a. wydana została natomiast w siódmym dniu od dnia wpływu odwołania strony, a zatem nie z naruszeniem w ogóle, a tym bardziej nie z rażącym naruszeniem art. 133 K.p.a., jak usiłuje tego dowieść skarżąca. W związku z tym Prezydent Miasta [...] był właściwy do rozpatrzenia odwołania z dnia 14 lipca 2014 r. od decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r., a nie Wojewoda [...]. Organ zatrudnienia I instancji, wbrew zarzutom skarżącej, nie ukrywał zatem i nie ukrywa jej odwołania z dnia 14 lipca 2014 r. przed Wojewodą [...]. Skutkiem tego, skoro w dniu 23 grudnia 2014 r. strona legitymowała się nadal statusem osoby bezrobotnej, jej zobowiązanie w tym dniu przez organ zatrudnienia do stawienia się w dniu 18 lutego 2015 r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez Urząd oraz potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy nie naruszało w ogóle, a tym bardziej nie z rażącym naruszeniem prawa, art. 33 ust. 3 zdanie pierwsze ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W konsekwencji wydanie decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] o utracie statusu osoby bezrobotnej nie nastąpiło z naruszeniem w ogóle, a tym bardziej z rażącym naruszeniem art. 15 K.p.a. oraz art. 31 ust. 2, jak i art. 83 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wojewoda [...] nie dopatrzył się również, aby wskutek wydania przedmiotowej decyzji nastąpiło rażące naruszenie bądź w ogóle jakiekolwiek naruszenie art. 129 § 1 K.p.a. oraz art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W odwołaniu od powyższej decyzji, B. G., reprezentowana przez pełnomocnika, zarzuciła organowi naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a., polegające na niedokładnym wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, niezebraniu w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nierozpatrzeniu całego materiału dowodowego, który znajduje się w aktach sprawy; 2. art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a.,, polegające na odmowie stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. o utracie statusu osoby bezrobotnej i nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności tejże decyzji. W związku z tymi zarzutami wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, stwierdzenie jej nieważności w całości i wstrzymanie jej wykonania. Nadto, na podstawie art. 78 § 1 K.p.a. w zw. z a contrario art. 81 K.p.a., wniosła o przeprowadzenie dowodów mających znaczenie w sprawie, a mianowicie: 1. ze znajdującego się w aktach sprawy potwierdzenia nadania przesyłki rejestrowanej zawierającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2014 r. - na okoliczność stwierdzenia sfałszowania wszystkich danych, w tym numeru tej przesyłki, zawartych w urzędowym dokumencie w celu zarówno upozorowania nadania w placówce pocztowej operatora wyznaczonego tejże przesyłki rejestrowanej, jak i upozorowania spełnienia decyzji określonych w art. 17 (w zw. z art. 3 pkt 13 i pkt 23) ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. Prawo pocztowe i w § 27 (w związku z § 2 pkt 4 i § 4) rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r, w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego; 2. ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki rejestrowanej zawierającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2014 r. - na okoliczność stwierdzenia sfałszowania odpowiednich danych zawartych w tym dokumencie w celu upozorowania próbowania doręczania tejże przesyłki w ogóle, a szczególności jej doręczenia w trybie art. 44 § 4 K.p.a., ale i upozorowania spełnienia nakazów określonych w art. 33 K.p.a. i w § 31 ust. 1 (w związku z ust. 2 i ust. 3 tego § 31 i § 38) wyżej przywołanego rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego; 3. ze znajdującej się w aktach sprawy koperty będącej opakowaniem decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2014 r.- na okoliczność stwierdzenia sfałszowania danych na niej zawartych w celu upozorowania, że w tejże kopercie w trybie art. 44 K.p.a. została doręczona odwołującej się decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Ponadto, na podstawie art. 76a § 1 zd. 2 K.p.a. wniosła o zażądanie od: a) Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w rozumieniu art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych danych określonych w art. 67 ust. 1 (w związku z art. 66 ust. 1 pkt 24, art. 67 ust. 2, art. 73 pkt 7, art. 75 ust. ust. 9, art. 76a ust. 3 i art. 77 ust. 2) tej ustawy i art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - na okoliczność stwierdzenia, że Powiatowy Urząd Pracy w [...] w okresie od dnia 1 sierpnia 2014 r. do dnia 30 września 2014 r. nie zgłosił odwołującej się do ubezpieczenia zdrowotnego ani nie opłacił składek na to ubezpieczenie w terminie i na zasadach określonych w ustawie za tenże okres od 1 sierpnia 2014 r. do dnia 30 września 2014 r.; b) Powiatowego Urzędu Pracy w [...] w rozumieniu art. 18 ust. 6 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną w związku z art. 4 ust. 3, ust. 5 i ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy informacji, o których mowa w ust. 1-5 tegoż art. 18 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną w odniesieniu do Narodowego Funduszu Zdrowia Punkt Obsługi Ubezpieczonych w [...] z siedzibą przy ul. [...], [...], jako usługobiorcy - na okoliczność stwierdzenia, że w pierwszej połowie września 2014 r. ten Narodowy Funduszu Zdrowia Punkt Obsługi Ubezpieczonych w [...] z siedzibą przy ul. [...], [...], jako usługobiorca w rozumieniu ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną uzyskał informację, że odwołująca się nie była zgłoszona przez Powiatowy Urząd Pracy w [...] do ubezpieczenia zdrowotnego w tymże okresie, tj. że w pierwszej połowie września 2014 r., a dokładnie 11 albo 12 września 2014 r..; c) Powiatowego Urzędu Pracy w [...]: — akceptacji projektu decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2014 r., która spełnia wymogi ustalone w § 58 ust. 6 załącznika nr 1 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych (Dz.U. Nr 14, poz, 67 ze zm.), egzemplarza decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 23 lipca 2014 r., który zawiera informacje wymagane przez § 60 ust. 3 ww. załącznika nr 1 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r., - rejestru przesyłek wychodzących, który zawiera odpowiednie dane dotyczące decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2014 r. których to danych w nim zawartych wymaga § 61 ust. 1 ww. załącznika nr 1 do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r. - na okoliczność stwierdzenia sfałszowania danych zawartych w tychże dokumentach. Minister Pracy i Polityki Społecznej, w wyniku rozpoznania powyższego odwołania, decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Wojewody [...] nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podkreślił, że zaskarżona decyzja wydana została w szczególnym trybie postępowania, który stanowi wyjątek od zasady stabilności decyzji wyrażonej w art. 16 K.p.a. Celem postępowania nadzorczego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji nie jest merytoryczne, ponowne rozstrzygnięcie sprawy w jej całokształcie, lecz przeprowadzenie weryfikacji ostatecznej decyzji z jednego tylko punktu widzenia, a mianowicie, czy decyzja jest dotknięta jedną z wad kwalifikowanych wskazanych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Postępowanie to jest zatem ograniczone do weryfikacji samej decyzji administracyjnej z wyłączeniem możliwości ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej, której dotyczy weryfikowane rozstrzygnięcie. Stąd, w ramach postępowania nieważnościowego organ nie może dokonywać nowych lub dodatkowych ustaleń faktycznych ani przeprowadzać nowych dowodów, które miałyby na celu podważanie, czy też kwestionowanie stanu faktycznego sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Rażące naruszenie w myśl art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. prawa zachodzi natomiast wówczas, gdy treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią prawa i gdy charakter tego naruszenia powoduje, że owa decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Organ wskazał, iż w myśl art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W razie natomiast niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i niepowiadomienia w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa Starosta obowiązany jest pozbawić statusu bezrobotnego na okres wskazany w art. 33 ust 4 pkt 3 ww. ustawy uzależniony od liczby niestawiennictw (art. 33 ust. 4 pkt 4). W przedstawionych w niniejszej sprawie okolicznościach faktycznych i prawnych Prezydent Miasta [...] oraz Wojewoda [...] podjęli zatem prawidłowe decyzje. Skoro nie ulega wątpliwości, że B. G. nie stawiła się w wyznaczonym terminie w urzędzie pracy i w terminie kolejnych dni od wyznaczonej daty nie usprawiedliwiła swojej nieobecności, to obowiązkiem Prezydenta było pozbawienie B. G. statusu bezrobotnego na okres 120 dni. Decyzja w sprawie pozbawienia statusu bezrobotnego ma bowiem charakter aktu związanego i przy jej podejmowaniu organom nie pozostawiono możliwości oparcia rozstrzygnięcia na uznaniu administracyjnym. Wobec powyższego w niniejszej sprawie zaistniała okoliczność, o której mowa w art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy skutkująca pozbawieniem B. G. statusu osoby bezrobotnej. Odnosząc się do zarzutów odwołania organ wyjaśnił, iż w postępowaniu nadzorczym nieważnościowym organ administracji nie prowadzi postępowania wyjaśniającego w zakresie, o jakim mowa w art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a., lecz dokonuje kontroli legalności ostatecznej decyzji administracyjnej z punktu widzenia przesłanek określonych w art. 156 § 1 K.p.a. według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie B. G., reprezentowana przez pełnomocnika, podtrzymała w całości zarzuty zawarte wcześniej w odwołaniu. Ponownie stwierdziła, że doszło do upozorowania nadania w placówce pocztowej operatora wyznaczonego przesyłki zawierającej decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Ponownie też podniosła, że nie została zgłoszona przez Powiatowy Urząd Pracy w [...] do ubezpieczenia zdrowotnego. Powyższe, w jej ocenie, spełnia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. i kategorycznie, chociaż pośrednio, wykluczało wydanie przez Prezydenta Miasta [...] decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. uchylającej wcześniejszą decyzję tego organu z dnia [...] czerwca 2014 r. Minister Pracy i Polityki Społecznej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżone j decyzji. Skarżąca w piśmie procesowym z dnia 14 kwietnia 2016 r. podtrzymał swoje wcześniejsze zarzuty. Dodatkowo zarzuciła, że J. M., który podpisał odpowiedź na skargę był osobą nieuprawnioną do działania w imieniu organu, gdyż jak wynika z informacji zamieszczonej na stronie internetowej Ministerstwa Pracy i Polityki Społecznej we wrześniu 2015 r. został odwołany ze stanowiska Sekretarza Stanu w tym Ministerstwie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słusznościowych. Ponadto Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Oceniając zasadność skargi w świetle wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, iż skarga B. G. nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] nie naruszają prawa. Powyższe decyzje wydane zostały w postępowaniu nadzwyczajnym wszczętym przez organ na wniosek skarżącej z dnia 8 maja 2015 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. orzekającej o utracie przez B. G. statusu osoby bezrobotnej od dnia 18 lutego 2015 r. na okres 120 dni. Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej należy do wyjątków od ustanowionej w art. 16 § 1 K.p.a. ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnych. Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 K.p.a. Podkreślenia wymaga również, że postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji jest postępowaniem w nowej sprawie, w której zadaniem organu jest wyłącznie wyjaśnienie kwestii, czy w sprawie wystąpiły określone enumeratywnie w przepisie art. 156 § 1 K.p.a. przesłanki nieważności. Nie jest on natomiast władny rozstrzygać o innych kwestiach dotyczących istoty sprawy. W tym miejscu zaznaczyć jeszcze raz należy, że wniosek skarżącej z dnia 8 maja 2015 r. dotyczył stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. orzekającej o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej, a nie decyzji Prezydent Miasta [...], nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., wydanej na podstawie art. 132 K.p.a. w której organ orzekł o uchyleniu swojej wcześniejszej decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] pozbawiającej B. G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 23 maja 2014 r. Zatem niezrozumiałe są podniesione w tym wniosku zarzuty przeciwko decyzji Prezydenta Miasta [...], nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., gdyż przedmiotem kontroli organów w tym postępowaniu nadzwyczajnym mogła być tylko decyzja Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Nie mniej jednak, w świetle dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych stwierdzić należy, iż nie znajduje uzasadnienia zarzut skarżącej, że decyzja z dnia [...] lipca 2014 r. została wydana z uchybieniem terminu 7-dniowego, o którym mowa w art. 133 K.p.a. Odwołanie skarżącej od decyzji z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] wpłynęło do organu w dniu 16 lipca 2014 r., a zatem Prezydent Miasta [...] wydając w dniu [...] lipca 2014 r. decyzję na podstawie art. 132 K.p.a., uchylającą jego wcześniejszą decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r., uczynił to w terminie 7 dni od dnia, w którym otrzymał odwołanie. W świetle dokumentów zgromadzonych w aktach administracyjnych, nie znajdują też uzasadnienia zarzuty skarżącej, co do skuteczności doręczenia jej decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2014 r., w trybie zastępczym określonym w art. 44 K.pa. Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że po wydaniu decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. Powiatowy Urząd Pracy w [...] pismem z dnia 26 listopada 2014 r. wezwał B. G. do stawienia się w dniu 23 grudnia 2014 r. w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy. Pismo to zostało skutecznie doręczone skarżącej i w dniu 23 grudnia 2014 r. stawiła się ona w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...], a zatem niewątpliwie była świadoma tego, że nadal przysługuje jej status osoby bezrobotnej. W czasie tej wizyty wyznaczono jej też termin kolejnej wizyty na dzień 18 lutego 2015 r., na który już jednak nie stawiła się. Następstwem tego było zaś wydanie przez Prezydenta Miasta [...] decyzji nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. o utracie przez B. G. statusu osoby bezrobotnej od dnia 18 lutego 2015 r. na okres 120 dni. Nieuzasadniony w ocenie Sądu jest zarzut skarżącej, że zachodzą przesłanki do stwierdzenia nieważności powyższej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., a tym samym, że decyzja ta została wydana bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Przesłanka braku podstawy prawnej jest spełniona wtedy, gdy przepisy prawa powszechnie obowiązującego nie zawierają podstawy do wydania w takiej sytuacji decyzji administracyjnej. Chodzi więc tu o sytuację, gdy nie ma przepisu prawnego, który umocowuje administrację publiczną do działania, albo też przepis jest, ale nie spełnia wymagań podstawy prawnej działania organów administracji, polegającego na wydawaniu decyzji administracyjnych, rozumianych jako indywidualne akty administracyjne zewnętrzne. O rażącym naruszeniu prawa, jako przesłance stwierdzenia nieważności decyzji, można mówić natomiast tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści rozstrzygnięcia z treścią zastosowanego przepisu prawa wskazuje na ich oczywistą niezgodność. (vide: wyrok NSA z dnia 17 kwietnia 1996 r. III SA 565/95). Nie chodzi tu zatem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny, (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 13 grudnia 1988r., II SA 981/88, ONSA 1988/2/96; z dnia 21 października 1992r., sygn. akt V SA 86/92, ONSA 1993, z. 1, poz. 23). Podstawę prawną wydania kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. stanowił przepis art. 33 ust. 4 pkt 3 i 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 149 ze zm.), który nakazuje pozbawienie na określony okres statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Przepis ten koresponduje z art. 33 ust. 3 zd. 1 ww. ustawy, zgodnie z którym bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. W niniejszej sprawie jest okolicznością niesporną, że B. G. nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] w wyznaczonym terminie tj. 18 lutego 2015 r. i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Jest też okolicznością niesporną, że o obowiązku stawienia się w tym terminie skarżąca została poinformowana w czasie wizyty w Powiatowym Urzędzie Pracy w dniu 23 grudnia 2014 r., co potwierdziła własnoręcznym podpisem. Organ nie miał natomiast obowiązku wysyłania do skarżącej odrębnego zawiadomieniem o terminie tej wizyty, gdyż żaden przepis nie nakłada na urzędy pracy obowiązku zawiadamiania bezrobotnego o terminie kolejnej wizyty w takiej formie. Skoro zatem skarżąca nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] na wyznaczony termin wizyty w dniu 18 lutego 2015 r. i nie powiadomiła w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa, to zaszły przesłanki z art. 33 ust. 4 pkt 3 i 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy do pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej na okres 120 dni, a tym samym nie znajduje uzasadnienia także zarzut, że decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] marca 2015 r. wydana została z rażącym naruszeniem prawa. W stanie faktycznym niniejszej sprawy nie zachodzą też inne przesłanki stwierdzenia nieważności tej decyzji określone w art. art. 156 § 1 K.p.a. Prezydent Miasta [...] był bowiem organem właściwym do wydania tej decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a.). Kontrolowana decyzja nie jest również dotknięta wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 3 K.p.a. oraz została skierowana do podmiotu będącego stronę w sprawie (art. 156 § 1 pkt 4 K.p.a.). Nie można też uznać, że decyzja ta była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały (art. 156 § 1 pkt 5 K.p.a.) a także, że jej wykonanie wywołałoby czyn zagrożony karą (art. 156 § 1 pkt 6 K.p.a.). Brak też podstaw do stwierdzenia, że decyzja ta zawiera wady, która powodowałaby jej nieważność z mocy prawa (art. 156 § 1 pkt 7 K.p.a.). Należy tym samym stwierdzić, że w sprawie nie wystąpiła żadna z wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. orzekającej o utracie przez B. G. statusu osoby bezrobotnej od dnia 18 lutego 2015 r. na okres 120 dni. Podnoszone przez skarżącą zarzuty dotyczące jej niezgłoszenia przez Powiatowy Urząd Pracy w [...] w okresie od 1 sierpnia 2014 r. do 30 września 2014 r. do ubezpieczenia zdrowotnego oraz nieopłacenia za nią za ten okres składek na ubezpieczenie zdrowotne nie mogły być natomiast przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie, gdyż nie były one przedmiotem rozstrzygnięcia w kwestionowanej decyzji Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] marca 2015 r. Jak to zostało już natomiast wyjaśnione wcześniej, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ogranicza się do ustalenia, czy kwestionowana w tym postępowaniu nadzwyczajnym decyzja administracyjna dotknięta jest jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 K.p.a. Odnosząc się zaś do zarzutu podniesionego przez pełnomocnika skarżącej w piśmie procesowym z dnia 14 kwietnia 2016 r., należy wyjaśnić, że J. M. w dacie podpisywania odpowiedzi na skargę tj. 17 września 2015 r. zajmował stanowisko Sekretarza Stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, a zatem mógł podpisać to pismo z upoważnienia Ministra. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżona decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej oraz utrzymana nią w mocy decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2015 r. odpowiadają prawu. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.