II SA/Wa 161/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Izabela Głowacka-Klimas (spr.), Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Protokolant referent stażysta Paulina Okrój po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 marca 2019 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie rozstrzygnięcia nadzorczego stwierdzającego nieważność części załącznika do uchwały postanawia odrzucić skargę Rada Miejska [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2018 r., w związku ze zmianami jakie zostały wprowadzone w ustawie o samorządzie gminnym, uchwaliła nowy jednolity Statut Gminy [...]. Wojewoda [...] rozstrzygnięciem nadzorczym z dnia [...] listopada 2018 r. działając na podstawie art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2018 r. poz. 994 ze zm.) stwierdził nieważność § [...] oraz § [...] załącznika do ww. uchwały nr [...] z dnia [...] października 2018 r.. W uzasadnieniu uchwały wskazał między innymi, że postanowienia dotyczące organizacji w Urzędzie Miejskim spotkań radnych z mieszkańcami zawarte § [...] Statutu są niezgodne z prawem. W świetle § [...] ust. [...] i [...] załącznika do uchwały "zasady przyjęć mieszkańców przez radnych w Urzędzie Miejskim ustala Przewodniczący Rady w porozumieniu z Burmistrzem i podaje je do publicznej wiadomości" oraz "spotkania w Urzędzie Miejskim organizuje Burmistrz w porozumieniu z Przewodniczącym Rady". § [...] Statutu, stanowi, że "przewodniczący Rady ustala liczbę osób zaproszonych na sesję we współpracy z Burmistrzem" natomiast § [...] ust. [...] pkt [...], które stanowią o zapewnieniu przez Burmistrza, Radzie obsługi organizacyjno-technicznej, "niezbędnej do realizacji funkcji organu stanowiącego i kontrolnego Gminy, w tym przygotowywanie dokumentacji, wysyłkę korespondencji oraz udostępnianie wyposażonych w odpowiedni sprzęt biurowy pomieszczenia lub pomieszczeń do odbywania spotkań radnych z mieszkańcami Gminy oraz do odbywania spotkań i narad radnych". W ocenie organu nadzoru powyższe zapisy Statutu są niezgodne z prawem, gdyż brak jest do ich wydania jasnej i klarownej delegacji ustawowej. Żaden przepis ustawy o samorządzie gminnym nie daje podstaw do nakładania na Burmistrza ww. obowiązków. Przepis Statutu nie może nakładać na radnych obowiązków wykraczających poza materię ustawy, zaś ewentualna realizacja mandatu radnego może być oceniana przez wyborców w drodze głosowania. W akcie prawa miejscowego zamieszcza się tylko przepisy regulujące sprawy przekazane do unormowania w upoważnieniu ustawowym i nie powtarza się w tym akcie przepisów ustaw, ratyfikowanych umów międzynarodowych i rozporządzeń. Wojewoda powołał się na art. 7 Konstytucji. Zawarta w art.7 Konstytucji RP zasada praworządności wymaga, by materia regulowana wydanym aktem normatywnym wynikała z upoważnienia ustawowego i nie przekraczała zakresu tego upoważnienia. Oznacza to, że każde unormowanie wykraczające poza udzielone upoważnienie jest naruszeniem normy upoważniającej, a więc stanowi naruszenie konstytucyjnych warunków legalności aktu prawa miejscowego wydanego na podstawie upoważnienia ustawowego. Należy również podkreślić, jak wskazał organ, że zgodnie z art. 94 Konstytucji RP regulacje zawarte w akcie prawa miejscowego mają na celu jedynie "uzupełnienie" przepisów powszechnie obowiązujących rangi ustawowej, kształtujących prawa i obowiązki ich adresatów, a więc nie są wydawane w celu wykonania ustawy tak jak rozporządzenie w rozumieniu art. 92 Konstytucji RP (wyrok NSA z dnia 18 września 2012 r. sygn. akt II OSK 1524/12). W świetle poczynionych uwag za niezgodne ze wskazanymi wyżej przepisami (w szczególności z normą upoważniającą, z konstytucyjną zasadą praworządności - art. 7 Konstytucji RP, z wynikającymi z przepisów konstytucyjnych warunkami legalności aktu wykonawczego) organ uznał, wszelkie odstępstwa w akcie prawa miejscowego od granic upoważnienia ustawowego. Zapis § [...] ust. [...] Statutu, zgodnie z którym "w przypadku stwierdzenia istnienia konfliktu interesów, o którym mowa w ust. 3 przewodniczący komisji rewizyjnej potwierdza wyłączenie członka komisji z głosowania w sprawie pozostającej w zakresie kontroli" organ nadzoru stwierdza, iż uregulowania dotyczące wyłączenia członków komisji rewizyjnej od udziału w działaniach tej komisji w przypadku, gdy może powstać podejrzenie o stronniczość radnego lub jego interesowność, nie znajdują oparcia w obowiązującym prawie (wyrok WSA w Gliwicach z 21 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/GI 794/15). Nie są możliwe jakiekolwiek czasowe wyłączenia od udziału w jej pracach ani na mocy decyzji przewodniczącego komisji, ani też uchwały rady, chyba że rada podejmie decyzję o zmianie składu osobowego komisji rewizyjnej. Zgodnie z art. 18a ustawy o samorządzie gminnym, to rada gminy jest organem uprawnionym do powołania członków komisji rewizyjnej i tylko rada uprawniona jest do odwołania radnego z tej funkcji (wyrok WSA w Lublinie z 8 marca 2016 r. sygn. akt III SA/Lu 1366/15). Nie można zaś zapominać, że według art. 18a ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym w skład komisji rewizyjnej wchodzą radni, którzy co do zasady w swojej działalności podlegają wyłączeniu według innych, mniej restrykcyjnych reguł niż te obowiązujące w postępowaniu administracyjnym w indywidualnych sprawach. W myśl art. 25a ustawy o samorządzie gminnym, radny nie może brać udziału w głosowaniu w radzie ani w komisji, jeżeli dotyczy ono jego interesu prawnego (wyrok NSA z 7 sierpnia 2015 r. sygn. akt II OSK 1110/15). Ustosunkowując się do prawidłowości zapisów § [...] Statutu, stanowiącego, iż "jednostki pomocnicze, o których mowa w § [...] nie prowadzą samodzielnie gospodarki finansowej w ramach budżetu gminy", organ nadzoru stwierdził, iż z art. 51 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym, wynika obowiązek określenia w statucie uprawnień jednostek pomocniczych do prowadzenia gospodarki finansowej w ramach budżetu gminy. Ustawodawca nie wyposażył jednostki pomocniczej w osobowość prawną ani nie przyznał jej zdolności prawnej, co ma istotne znaczenie praktyczne, ponieważ uniemożliwia jej wchodzenie w stosunki prawne z innymi podmiotami, a jednocześnie podkreśla jej pomocniczy charakter. Zatem jednostki pomocnicze nie tworzą własnych budżetów. Zgodnie zaś z art. 212 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2077 ze zm.) uchwała budżetowa gminy określa uprawnienia jednostek pomocniczych do prowadzenia gospodarki finansowej w ramach budżetu gminy. Zatem prawidłowy sposób planowania i dokonywania wydatków jednostek pomocniczych gminy polega na ich wyodrębnieniu w budżecie i finansowaniu z rachunku podstawowego gminy. Szczególny charakter prawny budżetu wiąże się także z regułą zawartą w art. 51 ustawy o finansach publicznych, z której wynika, że zamieszczenie w budżecie jednostki samorządu terytorialnego dochodów z określonych źródeł lub wydatków na określone cele nie stanowi podstawy roszczeń bądź zobowiązań tej jednostki wobec osób trzecich ani roszczeń tych osób wobec wskazanej jednostki. Wynika stąd, że zawarte w budżecie odpowiednie zapisy po stronie wydatków nie dają podstaw społeczności lokalnej do roszczeń cywilnoprawnych ani publicznoprawnych wobec niej o sfinansowanie konkretnych przedsięwzięć, podobnie jak zamieszczone w budżecie kwoty dochodów nie mogą stanowić podstawy roszczeń jednostki samorządu terytorialnego wobec osób trzecich o uiszczenie tychże dochodów (Jadwiga Glumińska-Pawlic, Komentarz do art. 51 ustawy o samorządzie gminnym, LEX). Oznacza to, że wydatki jednostki pomocniczej to wydatki budżetu gminy i w tej sytuacji przyjęcie, że dochodami sołectwa są dotacje celowe z budżetu gminy jest naruszeniem przywołanego art. 51 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym (wyrok WSA w Bydgoszczy z 29 marca 2010 r. sygn. akt. I! SA/Bd 121/10). Przepis art. 51 ust. 3 u.s.g. nie stanowi także podstawy do zawarcia w statucie delegacji dla rady gminy do określania w zwykłej uchwale kwot, które mają być przeznaczane na realizację zadań sołectw w danym roku budżetowym (wyrok WSA w Warszawie z 7 września 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 1850/10). Skargę na powyższe rozstrzygnięcie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wywiodła Rada Miejska w [...]. Skarżący ww. rozstrzygnięciu nadzorczemu Wojewody [...] zarzuca naruszenie przepisów prawa materialnego art. 91 ust. 1, 3 i 4 w związku z art.18 ust. 1 i 2 ustawy o samorządzie gminnym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym przyjęciu, że przedmiotowa Uchwała, w zaskarżonym zakresie jest sprzeczna z prawem. Wskazując na powyższe uchybienia Rada Miejska w [...], w myśl art. 148 p.p.s.a. wnosi o uchylenie w całości zaskarżonego aktu nadzoru oraz o obciążenie Wojewody [...] kosztami postępowania w sprawie. W uzasadnieniu wskazała, że Rada Miejska [...] uchwałą nr [...] z dnia [...] października 2018 r., w związku ze zmianami jakie zostały wprowadzone w ustawie o samorządzie gminnym, uchwaliła nowy jednolity Statut Gminy [...]. Rada Miejska wskazała, że zapisy § [...] ust. [...] i [...] załącznika do Uchwały są regulacjami technicznymi. Powyższe zapisy nie powodują wbrew opinii Wojewody, sytuacji sprzecznej z prawem z uwagi na przekroczenie uprawnień czy brak konkretnej delegacji do ich wydania, albowiem należy mieć na uwadze treść art. 33 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym Wójt wykonuje zadania przy pomocy urzędu gminy (ust. 1) oraz Kierownikiem urzędu jest wójt (ust. 3). Powyższe zapisy wprost określają kto jest odpowiedzialny za organizację pracy Urzędu Miejskiego i kto jest władny ustalać zasady funkcjonowania Urzędu. Zważywszy, że wójt, jest również odpowiedzialny za stworzenie warunków umożliwiających zapewnienie obsługi Rady, nie może dziwić fakt, że zasady przyjęć mieszkańców w Urzędzie Gminy z radnymi winny odbywać się w porozumieniu z gospodarzem tegoż Urzędu, tj. wójtem. Rada powołała się na treść art. 21a ustawy o samorządzie gminnym. Przepis ten nadaje uprawnienia Pracodawcy, przełożonego Przewodniczącemu Rady Gminy wobec pracowników zatrudnionych w urzędzie miejskim, podczas gdy uprawnienia te na mocy ustawy przysługują wójtowi. Z tych też względów wprowadzenie zapisów technicznych w statucie, normujących tryb organizacji spotkań mieszkańców w Urzędzie Miejskim z radnymi, tak więc z wykorzystaniem mienia Urzędu oraz jego zasobów osobowych, jest jak najbardziej właściwe i zasadne. Rada podkreśliła, że organ nadzoru uprawniony jest do stwierdzania w ramach posiadanych kompetencji nieważności zapisów, uchwał, których treść jest sprzeczna z prawem w stopniu istotnym. Przesłanką stwierdzenia nieważności uchwały lub zarządzenia organu gminy w tym zakresie jest istotna sprzeczność uchwały lub zarządzenia z prawem. Wyjaśnić należy, że użyty w art. 91 ust. 1 usg. termin "sprzeczność" jest pojęciem nieostrym. W nauce prawa wskazano, iż sprzeczność uchwały lub zarządzenia organu gminy z prawem musi być oczywista i bezpośrednia; nie ma tej sprzeczności, jeżeli określone rozstrzygnięcie podjęte przez ten organ nie jest wyraźnie zakazane przez ustawodawcę i mieści się w granicach swobodnego uznania. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2007 r. II OSK 166/07 przyjął, że: "o stwierdzeniu nieważności uchwały przez wojewodę można mówić tylko wtedy, gdy uchwała pozostaje w wyraźnej sprzeczności z określonymi przepisami prawa i gdy wynika to wprost z treści tego przepisu bądź w przypadku braku stosownej normy prawnej do podjęcia uchwały, gdyż podstawy takiej nie można domniemywać". Mając powyższe na uwadze, jak również treść przywołanych przepisów ustawy o samorządzie gminnym, Rada stwierdziła, że nie można zgodzić się z rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody, iż zapisy § [...] Statutu, zgodnie z którym "Przewodniczący Rady ustala liczbę osób zaproszonych na sesję we współpracy z Burmistrzem" oraz § [...] ust. [...] pkt [...] i [...], które mówią o zapewnieniu przez Burmistrza Radzie obsługi organizacyjno-technicznej, niezbędnej do realizowania funkcji organu stanowiącego i kontrolnego Gminy do odbywania spotkań radnych z mieszkańcami Gminy – są sprzeczne z prawem. Zdaniem Rady nie można również zgodzić się z rozstrzygnięciem nadzorczym Wojewody co do niezgodności z prawem § [...] ust. [...] Statutu. Powyższy zapis nie narusza zdaniem Rady ani treści art. 25a ani art. 18a ustawy o samorządzie gminnymi. Nie wprowadza on bowiem żadnych dodatkowych uprawnień czy kompetencji w postaci wyłączania członka komisji z jej prac przez przewodniczącego Komisji Rewizyjnej, a jedynie umożliwia wykonanie czynności porządkowej, technicznej, jaką jest "potwierdzenie" wyłączenia członka Komisji z własnej inicjatywy, który to ów członek sam czyni na podstawie art. 25a ww. ustawy. Rada nie podzieliła również stanowiska organu skarżonego, że § [...] Statutu jest sprzeczny z ustawą o samorządzie gminnym powołując się w tym zakresie na fundusz sołectw. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Postanowieniem z dnia 28 marca 2019 r. Wojewódzki Sad Administracyjny odrzucił skargę na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2018 r. stwierdzające nieważność § [...] załącznika do ww. Uchwały Rady Miejskiej [...] nr [...] z dnia [...] października 2018 r.. Zgodnie z art. 98 ustawy z o samorządzie gminnym rozstrzygnięcia organu nadzorczego dotyczące gminy, w tym rozstrzygnięcia, o których mowa w art. 96 ust. 2 i art. 97 ust. 1, a także stanowisko zajęte w trybie art. 89, podlegają zaskarżeniu do sądu administracyjnego z powodu niezgodności z prawem w terminie 30 dni od dnia ich doręczenia (ust. 1). Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozstrzygnięć dotyczących organów związków i porozumień międzygminnych (ust. 2). Do złożenia skargi uprawniona jest gmina lub związek międzygminny, których interes prawny, uprawnienie albo kompetencja zostały naruszone. Podstawą do wniesienia skargi jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze (ust. 3). Do złożenia skargi na rozstrzygnięcie organu nadzorczego, dotyczące uchwały rady gminy, doręczone po upływie kadencji rady, uprawniona jest rada gminy następnej kadencji w terminie 30 dni od dnia wyboru przewodniczącego rady (ust. 3a). Do postępowania w sprawach, o których mowa w ust. 1 i 2, stosuje się odpowiednio przepisy o zaskarżaniu do sądu administracyjnego decyzji w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej (ust. 4). ozstrzygnięcia nadzorcze stają się prawomocne z upływem terminu do wniesienia skargi bądź z datą oddalenia lub odrzucenia skargi przez sąd (ust. 5). W ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie z wyżej wskazanej regulacji wynika jednoznacznie, że do złożenia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody uprawnione są dwa podmioty, a mianowicie gmina lub związek międzygminny. Natomiast podstawą do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze Wojewody jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Stosownie do art. 58 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") Sąd odrzuca skargę jeżeli jedna ze stron nie ma zdolności sądowej albo jeżeli skarżący nie ma zdolności procesowej, a nie działa za niego przedstawiciel ustawowy albo jeżeli w składzie organów jednostki organizacyjnej będącej stroną skarżącą zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. W niniejszej sprawie, w skardze jako stronę skarżącą wskazano Radę Miejską w [...], czyli organ stanowiący Gminy [...], podczas gdy uprawnienie do zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego przysługiwało Gminie [...] (co wynika również z uzasadnienia uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] grudnia 2018 r., nr [...]). Odróżnić zatem należy kwestie oznaczenia podmiotu legitymowanego do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, organu reprezentującego ten podmiot w postępowaniu oraz organu podejmującego akt będący podstawą do wniesienia skargi. Posiadanie bowiem zdolności sądowej jest warunkiem koniecznym dla skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 28 p.p.s.a., osoby prawne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. W przypadku gminy - osoby prawnej - wyznaczenie organu uprawnionego do działania w postępowaniu sądowoadministracyjnym następuje na podstawie przepisów ustrojowych, tj. ustawy o samorządzie gminnym. Przepis art. 31 ustawy o samorządzie gminnym wprost zaś stanowi, że wójt (burmistrz, prezydent) reprezentują gminę na zewnątrz. Jest to ustawowe przyznanie w mniejszej sprawie burmistrzowi prawa do reprezentacji gminy i pozycja ta nie może być uchylona poprzez działanie rady gminy. Tylko burmistrzowi jako organowi wykonawczemu ustawa powierza funkcję reprezentanta gminy "na zewnątrz", a zatem także w postępowaniach sądowych. Podkreślić należy, że wykonanie uchwały Rady Miejskiej w [...] nr [...] z dnia [...] grudnia 2018 r. w sprawie wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze powierzono Burmistrzowi Gminy [...]. Oznacza to, że sama Rada Miejska w [...] podejmując ww. uchwałę przyjęła stanowisko, iż Burmistrz, jako organ wykonawczy gminy, będzie ją wykonywał w oparciu o art. 30 ust. 1 u.s.g., reprezentując tym samym Gminę [...]. Gmina bowiem, będąca podmiotem władzy publicznej ma osobowość prawną i to ona ma zdolność sądową w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Postępowanie sądowoadministracyjne jest prowadzone, jako postępowanie oparte na zasadzie skargowości. O niedopuszczalności drogi sądowoadministracyjnej będzie świadczyło wniesienie skargi przez podmiot, który nie jest legitymowany do wniesienia danego rodzaju pisma. Zawarta w art. 98 ust. 3 ustawy o samorządzie gminnym legitymacja do zaskarżenia rozstrzygnięcia organu nadzorczego wyłącza stosowanie art. 50 § 1 p.p.s.a. i skarga podmiotu innego niż określonego w tym przepisie jest niedopuszczalna (por. postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 7 lutego 2006 r. sygn. akt II SA/Bk 61/06, Lex Nr 192860). Skoro w niniejszej sprawie skarga została wniesiona przez Radę Miejską w [...], uznać należało, że skarżąca takiej legitymacji nie posiada, zatem skargę taką uznać należy za niedopuszczalną. Ponadto Sąd zauważa, że w jego ocenie nie został również wyczerpany tryb do wniesienia skargi, gdyż zgodnie z treścią art. 98 ust. 3 zdanie drugie podstawą do wniesienia skargi na rozstrzygnięcie nadzorcze jest uchwała lub zarządzenie organu, który podjął uchwałę lub zarządzenie albo którego dotyczy rozstrzygnięcie nadzorcze. Zdaniem składu orzekającego w niniejszej sprawie uchwała taka winna być podjęta przed wniesieniem skargi w niniejszej sprawie, przy czym w niniejszej sprawie sytuacja jest odwrotna, bowiem w dniu [...] grudnia wystosowano skargę na powyższe rozstrzygnięcie nadzorcze a dopiero następnie w dniu [...] grudnia 2018 r., podjęto stosowną uchwałę o wniesieniu skargi. W wyroku z dnia 13 sierpnia 1991 r., sygn. akt SA/Wr 673/91, Naczelny Sąd Administracyjny Ośrodek Zamiejscowy we Wrocławiu stwierdził, że warunek określony w art. 98 ust. 3 powyższej ustawy należy uznać za spełniony nie tylko wtedy, gdy uchwała została podjęta przed wniesieniem skargi, ale także wtedy, gdy podjęta została wprawdzie po wniesieniu skargi, lecz przed upływem 30-dniowego terminu do zaskarżenia rozstrzygnięcia nadzorczego i przesłana została sądowi administracyjnemu w terminie wyznaczonym do uzupełnienia braków formalnych skargi (OSP 1992 r., nr 11-12, poz. 234 z pozytywną glosą E. Ochendowskiego). W tym miejscu warto również przytoczyć treść orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie I OSK 1011/11 z dnia 2011-07-01 LEX nr 1082558, zgodnie z którym: 1. Przepis art. 98 ust. 3 u.s.g. powinien być interpretowany w sposób najszerzej uwzględniający prawo organu samorządu terytorialnego do zbadania przez sąd administracyjny legalności rozstrzygnięć nadzorczych; 2. Nie jest zasadne stanowisko, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego na rozstrzygnięcie nadzorcze, nie musi być - wbrew literalnemu brzmieniu art. 98 ust. 3 u.s.g. - poprzedzone zarządzeniem o wniesieniu takiej skargi. Przepis art. 98 ust. 3 tej ustawy ma charakter reguły kompetencyjnej i z tego względu nie jest zasadne odstąpienie od jego literalnego brzmienia na rzecz przyjęcia stanowiska, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie musi być poprzedzone wydaniem stosownego zarządzenia. Reasumując przepis art. 98 ust. 3 powołanej ustawy o samorządzie gminnym określa podstawę wniesienia skargi do sądu administracyjnego, a podjęcie stosownego aktu (zarządzenia/uchwały) stanowi przesłankę skutecznego jej wniesienia. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w postanowieniu.