II SA/Wa 1612/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej, Sędziowie WSA Ewa Grochowska-Jung (spr.), Stanisław Marek Pietras, Protokolant specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2016 r. sprawy ze skargi A. J. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz utrzymany nim w mocy rozkaz personalny organu I instancji. Wnioskiem z dnia [...] czerwca 2015 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] o zwolnienie [...] A. J. - [...] Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Uzasadniając swoje stanowisko podał, iż w dniu [...] czerwca 2015 r. o godz. 3:13 [...] K. A. pełniący służbę w patrolu zmotoryzowanym wspólnie ze [...] G. B. zgłosił dyżurnemu Komendy Powiatowej Policji [...], że w okolicy stacji paliw przy ul. [...] kierujący samochodem osobowym [...] uderzył w samochód ciężarowy. W toku dokonanych czynności, w tym przesłuchań świadków przeprowadzonych przez funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji ustalono, że w nocy z [...] na [...] czerwca 2015 r. w późnych godzinach wieczornych [...] A. J. zakupił, a następnie pił alkohol wspólnie z innym policjantem Komendy Powiatowej Policji w [...] [...] A. L., który będąc pod wpływem alkoholu odwiózł [...] A. J. do miejsca zamieszkania, a następnie doprowadził do zdarzenia drogowego. Komendant Powiatowy Policji w [...] uznał że Policjant, który umożliwia drugiemu funkcjonariuszowi kierowania pojazdem mechanicznym po spożyciu alkoholu traci przymioty niezbędne do pozostawania w służbie. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] realizując obowiązek wynikający z treści art. 43 ust. 3 ustawy o Policji wystąpił pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. do Zarządu Wojewódzkiego Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] w [...] z wnioskiem o wydanie opinii w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji [...] A. J. z uwagi na ważny interes służby. Zarząd Wojewódzki Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego Policjantów woj. [...] w [...], pismem z dnia [...] czerwca 2015 r. poinformował, że po zapoznaniu się ze stanem faktycznym sprawy uznał, iż podjęcie decyzji o zwolnieniu policjanta ze służby w Policji na tym etapie postępowania z pewnością jest przedwczesne i bardzo krzywdzące dla opiniowanego. Komendant Wojewódzki Policji z siedzibą w [...] w dniu [...] czerwca 2015 r. wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zwolnienia A. J. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji i rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] czerwca 2015 . działając na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust. 3 i art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz.U. z 2015 r., poz. 355 ze zm.) zwolnił A. J. ze służy w Policji z dniem [...] czerwca 2015 r. Na podstawie art. 108 § 1 kpa nadał rozkazowi rygor natychmiastowej wykonalności. Organ wskazał, że okoliczności sprawy jednoznacznie wskazują, że w nocy z [...] na [...] czerwca 2015 r. dwaj policjanci uczestniczyli w spotkaniu towarzyskim, w trakcie którego spożywali alkohol. Następnie jeden z funkcjonariuszy kierował pojazdem pod wpływem alkoholu, natomiast w tym samym czasie drugi z nich przebywał w pojeździe, nie sprzeciwiając się tej czynności. Organ I instancji wskazał, iż [...] A. J. nie powinien dopuścić by osoba po spożyciu alkoholu kierowała pojazdem mechanicznym, tym bardziej, iż jako policjant Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...] ma świadomość konsekwencji jakie wynikają z takiego postępowania. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego Policji z siedzibą w [...] takie postępowanie policjanta podważa społeczne zaufanie do Policji i narusza dobro służby, dla ochrony którego konieczne jest usunięcie go ze służby w Policji. W odwołaniu od powyższego rozkazu personalnego A. J. zarzucił organowi: 1. Obrazę prawa materialnego tj. art. 41 ust.2 pkt 5 w zw. z art. 43 ust.3 i art. 45 ust.1 ustawy o Policji poprzez wadliwą subsumcję ustalonych faktów pod przepis wskazanych norm prawnych poprzez bezpodstawne przyjęcie, iż w stosunku do A. J. zachodzą przesłanki ze statuowanych powyżej przepisów, podczas gdy całokształt okoliczności o charakterze przedmiotowym prowadzi do odmiennego wniosku, 2. Naruszenie prawa procesowego, który miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcie poprzez: - naruszenie zasady działania na podstawie prawa; - naruszenie zasady statuowanej w art. 7 kpa zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli; - naruszenie zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do obywateli; - naruszenie zasady zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i niezapełnienie możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań; - nie wyznaczanie terminów zakończenia postępowania; - niespełnianie przez dokumenty wymagań nałożonych przez przepisy prawa; - brak możliwości złożenia wniosków dowodowych - nieprawdziwe stwierdzenia w dokumentach postępowania; - niestosowanie przepisów odnośnie korespondencji. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji oraz wstrzymanie natychmiastowej wykonalności decyzji. Komendant Główny Policji rozkazem personalnym nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżony rozkaz personalny. W uzasadnieniu – powołując się na opisany już wyżej stan faktyczny – podał, że podstawę materialnoprawną zwolnienia skarżącego ze służby w Policji stanowił art. 41 ust 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zgodnie z tym przepisem policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Pojęcie "ważnego interesu służby" nie zostało w ustawie bliżej określone. W praktyce, na podstawie tego przepisu dokonuje się zwolnień takich funkcjonariuszy, którzy w ocenie przełożonych nie powinni z przyczyn pozamerytorycznych pełnić dalej służby w Policji, przy czym przesłanka "ważnego interesu służby" winna być w każdej indywidualnej sprawie skonkretyzowana przez wskazanie okoliczności faktycznych, składających się na taką ocenę. Mając na względzie bogactwo możliwych stanów faktycznych, ustalenie treści pojęcia "ważnego interesu służby" ustawodawca pozostawił organowi Policji stosującemu prawo, który przeprowadza w tym zakresie wykładnię przepisów prawnych i w każdym indywidualnym przypadku konkretyzuje je, wskazując okoliczności faktyczne uzasadniające taką ocenę. Użycie w cytowanym przepisie zwrotu "można zwolnić" oznacza, że zwolnienie takie ma charakter fakultatywny i pozostawione zostało tzw. uznaniu administracyjnemu. Stąd też decyzja podejmowana na podstawie tego przepisu powinna uwzględniać zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes skarżącego (art. 7 Kpa). Ma to szczególne znaczenie w sytuacji, gdy ustawodawca używa określeń prawnie niezdefiniowanych (tzw. wyrażeń nieostrych) w postaci "ważnego interesu służby" (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 lutego 2002 r., II SA 2972/02, Lex nr 82811). Stąd też, jeżeli ustawodawca pozostawił kwestię zwolnienia policjanta ze służby uznaniu organu zwalniającego, to organ ten zobowiązany jest ocenić materiał dowodowy w świetle wszystkich okoliczności mogących mieć w sprawie zastosowanie, a nie jedynie w świetle niektórych z nich. Wskazano dalej, że przyczyny zwolnienia ze służby policjanta ustanowione w art. 41 ust. 2 ustawy o Policji zawierają tę wspólną cechę, że odwołują się one do okoliczności lub zdarzeń związanych bądź z zachowaniem się policjanta w służbie lub w życiu prywatnym, bądź do okoliczności, na powstanie których nie miał on wprawdzie decydującego wpływu, lecz powstanie których utrudnia mu lub wręcz uniemożliwia jej pełnienie. We wszystkich zatem wypadkach ocena końcowa poprzedzająca decyzję o zwolnieniu policjanta ze służby musi uwzględniać okoliczności konkretnego, indywidualnego przypadku. Rolą organu administracji w sprawie o zwolnienie policjanta ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji jest wykazanie, że za zwolnieniem funkcjonariusza przemawia ważny interes służby. W rozpatrywanej sprawie istota rozstrzygnięcia sprowadza się zatem do wyjaśnienia i oceny czy w obecnym stanie faktycznym pozostawienie [...] A. J. w służbie narusza jej ważny interes. W przedmiotowej sprawie na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego (notatki służbowe sporządzone przez policjantów biorących bezpośredni udział w czynnościach związanych ze zdarzeniem drogowym oraz protokoły przesłuchali świadków, dokonane przez funkcjonariuszy Biura Spraw Wewnętrznych Komendy Głównej Policji) bezspornie ustalono, że w nocy z [...] na [...] czerwca 2015 r. w [...] policjanci [...] A. J. oraz [...] A L. byli uczestnikami spotkania towarzyskiego podczas, którego spożywali alkohol. Następnie obaj przemieszczali się pojazdem przy czym [...] A. L. kierował pojazdem mechanicznym, natomiast [...] A. J. był pasażerem. W dalszej części uzasadnienia wskazano, iż w wielu zawodach zwłaszcza wymagających zaufania społecznego - a do takich należy zaliczyć zawód policjanta - pewne zachowania, nawet niezwiązane ze służbą, powodują, że nie można pozostawić takiego funkcjonariusza w służbie. Zdaniem organu samo znalezienie się w sytuacji poruszania się pojazdem wraz z nietrzeźwym kierującym policjantem jest zachowaniem nagannym w odbiorze społecznym i nie licuje z honorem, godnością i dobrym imieniem służby. Nie do zaakceptowania pozostaje bowiem postawa policjanta Wydziału [...] Komendy Powiatowej Policji w [...], który swoim zachowaniem legitymizuje prowadzenie pojazdu mechanicznego po drodze publicznej przez nietrzeźwego kierowcę. Takie postępowanie funkcjonariusza świadczy bowiem o całkowitym lekceważeniu obowiązujących norm prawnych oraz lekceważeniu formacji, w której służy. W ocenie Komendanta Głównego Policji udział skarżącego w omawianym zdarzeniu oraz jego zachowanie było naganne w stopniu, który wpływa na wiarygodność Policji. Odbiór społeczny takiego zachowania może być tylko jeden – dezaprobata i podważenie zaufania do Policji jako służby mającej za zadanie stać na straży porządku i bezpieczeństwa obywateli. Organ wskazał, że policjantów obowiązują szczególnie rygorystyczne wymagania w zakresie przestrzegania prawa i zasad etycznych. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o Policji, Policja jest umundurowaną i uzbrojoną formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz do utrzymywania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Do podstawowych zadań tej formacji, w myśl art. 1 ust. 2 cytowanej ustawy, należy między innymi ochrona życia i zdrowia ludzi oraz mienia, ochrona bezpieczeństwa i porządku publicznego, a ponadto wykrywanie przestępstw i wykroczeń oraz ściganie ich sprawców. Realizacja tak ważnych zadań wymaga, aby funkcjonariuszami Policji były osoby o odpowiednich kwalifikacjach merytorycznych oraz posiadające niezbędną zdolność fizyczną i psychiczną do służby w formacjach mundurowych. Służbę w Policji mogą przy tym pełnić wyłącznie obywatele polscy o nieposzlakowanej opinii (art. 25 ust. 1 ustawy o Policji). Jakiekolwiek wątpliwości co do posiadania takiego przymiotu dyskwalifikują funkcjonariusza, jako osobę zdolną do prawidłowego wykonywania obowiązków służbowych. Każdy, kto decyduje się na dobrowolne podjęcie służby w Policji musi zdawać sobie z powyższego sprawę. Składa bowiem ślubowanie (o treści wskazanej w art. 27 ust. 1 cytowanej ustawy), podczas którego zobowiązuje się między innymi do godnego zachowania w służbie i poza nią oraz należytej dbałości o dobro formacji, do której przystępuje. Funkcjonariusz Policji ma zatem obowiązek dochowania wierności deklaracjom, które złożył składając ślubowanie, a także postępować w sposób, który nie budzi wątpliwości co do jego kwalifikacji etycznych. Musi mieć więc także świadomość tego, że sprawowanie funkcji publicznej łączy się nie tylko z pewnymi przywilejami, ale i ze zwiększonymi obowiązkami oraz pewnymi ograniczeniami nieznanymi innym grupom zawodowym. Funkcjonariuszom Policji przysługuje zwiększona ochrona trwałości stosunku służbowego, jednakże nie ma ona charakteru bezwzględnego. Ustawodawca w interesie policjantów reglamentuje dopuszczalne przyczyny zwolnienia ich ze służby. Jednocześnie dostrzega również potrzebę prowadzenia racjonalnej polityki kadrowej w interesie Policji oraz konieczność wyposażenia organów tej formacji w instrumenty prawne niezbędne do podejmowania działań zmierzających do budowania autorytetu państwa i zaufania obywateli do jego organów. Nałożenie na policjantów szczególnych obowiązków uzasadnia przede wszystkim społeczna rola formacji, charakter powierzonych jej zadań i kompetencji oraz konieczność budowania związanego z działalnością Policji zaufania społecznego. Służyć ma również przeciwdziałaniu takim zachowaniom, które mogłyby pozbawić Policję wiarygodności w oczach opinii publicznej, zwłaszcza, że wiele uprawnień przyznanych Policji pozwala na ingerowanie w sferę wolności i praw obywatelskich. Dlatego też, policjant powinien zawsze mieć wzgląd na to, aby swoim postępowaniem umacniać powagę i zaufanie do pełnionych funkcji. Powinien unikać wszelkich sytuacji w służbie i poza służbą, które godziłyby w dobre imię Policji. Ponadto osoby egzekwujące przestrzeganie prawa same muszą tego prawa ściśle przestrzegać. Winny to być zatem osoby cieszące się autorytetem w społeczeństwie, respektujące zasady współżycia społecznego, dotrzymujące roty ślubowania. Osoby te muszą zatem znajdować się poza wszelkimi podejrzeniami o łamanie przepisów prawa w konkluzji organ stwierdził, iż policjant który umożliwia prowadzenie pojazdu osobie, która spożywała alkohol traci autorytet oraz wiarygodność w odbiorze społecznym, które to elementy są niezbędne do właściwego i skutecznego wykonywania obowiązków łączących się ze służbą w organach ścigania. Stąd też pozostawanie w służbie policjanta, który nie legitymuje się wskazanymi przymiotami narusza ważny interes służby. Powyższa sytuacja wpływa bowiem demoralizująco na pozostałych funkcjonariuszy, a także rzutuje na powstanie negatywnego wizerunku Policji w odbiorze społecznym, co przekłada się na utratę zaufania do organów Państwa. Pozostawienie wymienionego w służbie w Policji jest niemożliwe, albowiem mogłoby pozbawić tę formację wiarygodności w oczach opinii publicznej oraz wpłynąć demoralizująco na innych policjantów. Jednocześnie organ odwoławczy podniósł, że Komendant Wojewódzki Policji w [...] nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji o szczególnej roli i zhierarchizowanej strukturze, wymagającą skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy tej służby z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie A. J. wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz poprzedzającego go rozkazu personalnego organu I instancji – Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego tj. art. 41 ust.. 2 pkt 5 ustawy o Policji poprzez błędne przyjęcie, iż istniały przesłanki do zwolnienia policjanta z uwagi na "ważny interes służby" podczas gdy prawidłowa subsumpcja ustalonych faktów pod przepis normy prawnej prowadzi do odmiennego wniosku oraz nieuzasadnione przyjęcie, że policjant utracił nieposzlakowaną opinię i wiarygodność niezbędną do dalszego wykonywania zawodu funkcjonariusza Policji Naruszenie przepisów postępowania, które to uchybienia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145§1 pkt. 1 lit. c p.p.s.a.) tj. art. 7, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 107 ze zm.) poprzez: - niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego; - załatwienie sprawy bez uwzględnienia słusznego interesu skarżącego; - przedwczesne wydanie decyzji przy powierzchownej weryfikacji materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi A. J. podniósł, iż organ wadliwie ustalił okoliczności na które w konsekwencji powołał się w zaskarżonym rozkazie personalnym. Wyjaśnił, iż faktycznie w nocy z [...] na [...] czerwca 2015 r. w późnych godzinach wieczornych był na spotkaniu towarzyskim z [...] A. L., gdzie spożywali alkohol. Niezrozumiałym jest jednak dla niego na jakiej podstawie przyjęto, iż A. L. w stanie nietrzeźwości odwoził go do domu. Te okoliczności zdaniem skarżącego nie znajdują potwierdzenia w materiale dowodowym. Wyjaśnił, że samodzielnie opuścił miejsce gdzie spożywali alkohol razem z A. L. i jego kolegą, który w pewnym momencie z powodu upojenia alkoholowego stracił świadomość i zasnął. Natomiast on rozstał się z A. L. i poszedł do mieszkania, które znajdowało się w odległości kilkudziesięciu metrów od miejsca ich spotkania. Podniósł, równie, że prowadzone przez Prokuraturę Rejonową w [...] postępowanie karne dotyczy jedynie A. L. natomiast był on przesłuchiwany w tej sprawie wyłącznie jako świadek. Zdaniem skarżącego decyzja w jego sprawie zapadła przedwcześnie bowiem organ po trzech dniach od zdarzenia podjął decyzję kończącą postępowanie. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje argumenty faktyczne i prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. z 2011 r. Dz. U. Nr 287, poz. 1687 ze zm.), policjanta można zwolnić ze służby w przypadku, gdy wymaga tego ważny interes służby. Zatem przepis ten pozostawia zwolnienie funkcjonariusza ze służby uznaniu odpowiedniego organu Policji, bowiem posługuje się sformułowaniem "można zwolnić..." i co w konsekwencji wskazuje na uznaniowy charakter .decyzji, podejmowanej w tym trybie. Jednak pozostawienie tego uprawnienia uznaniowej decyzji organu nie oznacza, że organ Policji ma całkowitą i niekontrolowaną swobodę podczas rozpatrywania takiej sprawy, ponieważ podejmując decyzję administracyjną w tym zakresie jest związany rygorami procedury administracyjnej, określającej aj jego obowiązki w zakresie prowadzenia postępowania administracyjnego i orzekania. Musi zatem przestrzegać zasady dochodzenia do prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga, aby dopuścić jako dowód w sprawie wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia stanu faktycznego, a nie jest sprzeczne z prawem (art. 75 k.p.a.). Ponadto jest zobowiązany do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków, będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musi wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie zgodnie z wymaganiami art. 107 § 3 k.p.a. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie organy nie uczyniły zadość powyższym powinnościom a przede wszystkim w sposób niedostateczny ustaliły stan faktyczny sprawy. Podkreślenia bowiem wymaga fakt, że sformułowanie "ważny interesu służby" nie zostało w przepisach zdefiniowane, a zatem mamy tu do czynienia z pojęciem niedookreślonym. To z kolei nakłada na organ obowiązek jego indywidualnego skonkretyzowania, i to w sposób precyzyjny oraz rzetelny, poprzez ustalenie okoliczności faktycznych, dających w konsekwencji podstawę do zastosowania owej przesłanki zwolnieniowej. Przede wszystkim wskazać należy, iż podstawę zwolnienia funkcjonariusza ze służby było zdarzenie, które zaistniało w nocy z [...] na [...] czerwca 2015 r.. Nie budzi wątpliwości czego zresztą nie kwestionuje skarżący, iż A. J. i A. L. oraz D. D. byli uczestnikami spotkania towarzyskiego podczas, którego spożywali alkohol. Zdaniem organ bezspornie ustalono, że następnie [...] A. L. będąc pod wpływem alkoholu odwoził A. J. do miejsca zamieszkania i kierował się z miejscowości [...] w kierunki miejscowości [...]. W okolicy stacji paliw przy ul. [...] w [...] doprowadził do zderzenia drogowego. Komendant Główny Policji wskazuje, iż powyższy bezsporny stan faktyczny został ustalony na podstawie zgormadzonego materiału dowodowego tj. notatek służbowych sporządzonych przez policjantów biorących bezpośredni udział w czynnościach związanych ze zdarzeniem drogowym, protokołów przesłuchania świadków. Analizując zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy trudno jest jednak zdaniem Sądu podzielić, to stanowisko. Kluczowym bowiem w przedmiotowej sprawie jest bowiem czy A. J. jako funkcjonariusz Policji faktycznie dopuścił, by osoba będąca po spożyciu alkoholu kierowała pojazdem mechanicznym, czy pozwolił A. L. – również funkcjonariuszowi Policji aby po spożyciu alkoholu odwoził go do domu. Te bowiem okoliczności uznane przez organ za bezsporne spowodowały, iż zwolnienie skarżącego ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Ani ze zgromadzonych w aktach sprawy notatkach służbowych ani też z zeznań świadków J. M. (k. 11-21) A. J. (k. 22-28) A. D. (k. 29-35) G. B. (k. 36-43) te okoliczności nie wynikają. Na taki stan rzeczy mogłyby jednie wskazywać zeznania D. D. (k. 44-52) jednakże zeznania te powinny być przez organy traktowane z dużą ostrożnością. Świadek ten początkowo twierdził co wynika z zeznań funkcjonariusza obecnego na miejscu zdarzenia G. B. iż to on prowadził samochód. Z zeznań świadka G. B. wynika również, że D. D. był "mocno pijany" jedynie co udało się od niego uzyskać to dowód osobisty a na komendzie prawo jazy. Potem kontakt z nim się urwał. W samochodzie usnął i były problemy żeby go obudzić. Nie było nawet możliwości zbadania go alkomatem. Wskazać również należy co wynika zarówno z zeznań funkcjonariusza G. B. jak i zeznań świadka D. D., iż był on w taki stanie, że nie pamiętał nawet iż brał udział w zdarzeniu drogowym. W takiej sytuacji zeznania świadka D. D. powinny zdaniem Sądu być ocenione z dużą ostrożnością, w oparciu o całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. Wskazać należy również, iż prowadząc postępowanie w tak ważnej dla funkcjonariusza sprawie jaką jest zwolnienie ze służby organ nie tylko nie ustalił stanu faktycznego sprawy, nie przesłuchał funkcjonariusza na okoliczności związane ze zdarzeniem, które było podstawą zwolnienia ze służby ale również nie umożliwił temu funkcjonariuszowi podjęcie jakiejkolwiek linii obrony. Jak bowiem wynika z akt sprawy [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] w dniu [...] czerwca 2015 r. wszczął postępowanie administracyjne w przedmiocie zwolnienia funkcjonariusza ze służby i w tym samy dniu podjął decyzję nr [...] o jego zwolnieniu. Tym samym zdaniem Sądu przyjąć należy iż zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji narusza przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. Trudno bowiem zgodzić się z organami, iż wnikliwie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, zbierając i rozpatrując w całości materiał dowodowy z zachowaniem oceny dowodów. Dodać w tym miejscu należy, że obszerność uzasadnienia decyzji nie przekłada się w tej sprawie w żadnej mierze na jej wartość merytoryczną zatem rozpoznając na nowo sprawę organ zobowiązany jest kierować się zawartymi już wyżej rozważaniami oraz zastrzeżeniami a po dokładnym ustaleniu – kierując się wskazówkami co do oceny dowodów – dokonać ponownie ustalenia stanu faktycznego sprawy. Ustalając stan faktyczny organ powinien przed wszystkim przesłuchać samego skarżącego jak i właściciela samochodu, który był uczestnikiem zdarzenia tj. A. L. a następnie ocenić zebrany w sprawie materiał dowodowy i dokonać ponownie subsumcji stanu faktycznego pod wskazany już wyżej przepis prawa materialnego. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ic w zw. z art. 152 i art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), należało orzec, jak w sentencji wyroku.