II SA/Wa 1617/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. L. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania – oddala skargę – Uchwałą z [...] kwietnia 2014 r. Zarząd Dzielnicy [...][...] nie zakwalifikował M. i M. L. do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkaniowego na czas nieoznaczony. Od powyższej uchwały "odwołanie" do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] złożyła M. L. Postanowieniem z [...] lipca 2014 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] stwierdziło niedopuszczalność odwołania. W uzasadnieniu Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podkreśliło, że jest organem wyższego stopnia w rozumieniu przepisów K.p.a. w indywidualnych sprawach z zakresu administracji publicznej, należących do właściwości jednostek samorządu terytorialnego, a w szczególności do rozpatrywania odwołań od decyzji, zażaleń na postanowienia, żądania wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności decyzji. Z powyższego organ wywiódł, że skoro skarżony akt nie jest decyzją, to nie przysługuje od niego tryb odwoławczy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Organ podniósł również, że zawarcia umowy najmu dokonuje się w formie czynności cywilno-prawnej, a nie aktu administracyjnego. Od powyższego rozstrzygnięcia skargę do tutejszego Sądu wywiodła M. L. W uzasadnieniu skargi zwróciła uwagę na fakt błędnych ustaleń organu pierwszej instancji odnośnie posiadania przez nią tytułu prawnego do zamieszkiwania w innych lokalach. Podniosła również, że każdy akt prawny podlega zaskarżeniu, a więc także kwestionowana uchwała nie stanowi wyjątku od tej reguły. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w skarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotowe postanowienie według powyższych kryteriów, uznać należy, iż nie narusza ono prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny tego, czy od uchwały Zarządu Dzielnicy [...][...] o niezakwalifikowaniu M. i M. L. do zawarcia umowy najmu lokalu mieszkaniowego na czas nieoznaczony, przysługuje tryb odwoławczy do Samorządowego Kolegium Odwoławczego. W ocenie tutejszego Sądu, organ prawidłowo rozpoczął rozważania od przedstawienia ustawowego zakresu własnych obowiązków i uprawnień. Poprawnie wskazał, że jest organem powołanym do rozpatrywania odwołań od decyzji i zażaleń na postanowienia w postępowaniu zwykłym, oraz do procedowania w trybach nadzwyczajnych, tj. w zakresie stwierdzenia nieważności i wznowienia postępowania. W świetle powyższe, jako trafne jawią się konkluzje organu, iż nie posiada on umocowania do rozpoznawania odwołań od uchwał zarządu dzielnicy. Uchwała taka nie posiada bowiem przymiotu decyzji administracyjnej. Stąd więc organ nie mógł przystąpić do rozpoznawania odwołania od aktu prawnego, którego zaskarżalności do Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie przewidział ustawodawca. W takiej sytuacji organ mógł jedynie wydać postanowienie stwierdzając niedopuszczalność odwołania. Co się tyczy uwagi skarżącej, iż kwestionowana uchwała podlega zaskarżeniu, to wskazać należało, że ta kwestia nie stanowiła sporu w niniejszej sprawie. Organ nie zanegował generalnej możliwości zaskarżenia spornej uchwały. Stwierdził jedynie, że nie posiada ustawowego umocowania do rozpoznawania takiego odwołania. Tą konkluzję należało zaś uznać za w pełni zasadną. Odnosząc się zaś do podniesionych w skardze okoliczności dotyczących merytorycznej zasadności kwestionowanej uchwały, to podkreślić należało, że tutejszy Sąd nie mógł dokonać analizy tych zarzutów. Materia poprawności tej uchwały pozostawała bowiem poza zakresem przedmiotowym niniejszej sprawy. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze oraz, uznając iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, jak również że przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).