II SA/Wa 1617/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Andrzej Góraj (spr.), Protokolant specjalista Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi H. C. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej - oddala skargę - Komendant Wojewódzki Policji w [...] decyzją z dnia [...].05.2017 r. cofnął H. C. pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, tj. z uwagi na otrzymanie ostatecznego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...].11.2016 r., w którym lekarz K. K. orzekła, iż wymieniony należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ww. ustawy i nie może dysponować bronią (k. 106). Od tej decyzji pełnomocnik strony złożył, w ustawowym terminie, odwołanie do Komendanta Głównego Policji, zarzucając jej naruszenie prawa procesowego, mogące mieć istotny wpływ na wynik postępowania, tj. art. 6, 7, 8, 75, 76, 77, 78 i 80 kpa, poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego i oparcie rozstrzygnięcia na jednym orzeczeniu lekarskim nr [...] z dnia [...].11.2016 r. z pominięciem opozycyjnych do niego dwóch innych orzeczeń z dnia [...] i [...].08.2016 r., bez wyjaśnienia, dlaczego zostały one uznane za niewiarygodne, co nie pozwala na weryfikację zasadności takiego rozumowania. Zarzucił, że bezzasadnie oddalono też wszystkie zgłoszone w toku postępowania wnioski dowodowe, ze szkodą dla wyjaśnienia istoty sprawy. Komendant Główny Policji po wnikliwej analizie materiałów postępowania i ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] sierpnia 2017 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. Wskazano w uzasadnieniu decyzji odwoławczej, że zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano należy, m. in. do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4, tj. z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. z 2011 r. Nr 231, poz. 1375), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej; bądź też uzależnionych od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych. Taką informacją, na mocy obowiązujących przepisów, jest orzeczenie lekarskie wydane przez lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. W przypadku H. C. moc wiążącą ma według organu ostateczne negatywne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].11.2016 r. (k.106), wydane przez upoważnionego lekarza na podstawie art. 15a ust. 1 i 2 w zw. z art. 15f ust. 1 ww. ustawy. Ponieważ treść tego orzeczenia determinuje sposób rozstrzygnięcia sprawy, decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] cofającą stronie pozwolenie na broń palną myśliwską, w ocenie organu II instancji należało uznać za zasadną. Jak wskazano, ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że p. H. C. należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią, o czym świadczy, wydane w II instancji przez upoważnionego lekarza, orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].11.2016 r. (k.106). Tymczasem osoba chcąca dysponować bronią musi mieć do tego zdolność potwierdzoną stosownym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym. Jest to bowiem okoliczność istotna z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Uzyskanie choćby jednego z nich negatywnego (w przypadku strony negatywnego ostatecznego orzeczenia lekarskiego) jednoznacznie uniemożliwia dalsze posiadanie pozwolenia na broń palną i obliguje organy Policji, zgodnie z dyspozycją przywołanego przepisu prawa, do jego cofnięcia. Ustawodawca wymaga bowiem, aby zarówno orzeczenie lekarskie, jak i orzeczenie psychologiczne potwierdzały zdolność do dysponowania bronią palną. Jeżeli którekolwiek z nich dyskwalifikuje posiadacza pozwolenia na broń czy to z przyczyn zdrowotnych, czy psychologicznych, pozwolenie to nie może być zachowane. I taka sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Ostateczne, negatywne orzeczenie lekarskie wyklucza możliwość dysponowania przez stronę bronią. Ma więc ono charakter wiążący w niniejszej sprawie, choć strona otrzymała orzeczenie psychologiczne nr [...] z dnia [...].10.2016 r. stwierdzające, że może dysponować bronią (k.104). Zauważono też, że orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].08.2016 r. (k.84) utraciło moc wiążącą z uwagi na wniesienie od niego odwołania przez organ I instancji. W takim przypadku dopiero uzyskanie pozytywnego orzeczenia w trybie odwoławczym mogłoby potwierdzić zdolność p. H. C. do dysponowania bronią. Tak się jednak nie stało i otrzymał on negatywne orzeczenie lekarskie, które wywołuje dla niego określone w ustawie o broni i amunicji skutki. Tym samym w ocenie organu odwoławczego bezzasadne są zarzuty pełnomocnika strony, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] wybiórczo dokonał oceny zgromadzonego materiału dowodowego i nie wyjaśnił swojego stanowiska w uzasadnieniu swojej decyzji. Na marginesie, Komendant Główny Policji wskazał, że nie może się odnieść do orzeczenia lekarskiego z dnia [...].08.2016 r. wydanego przez dr M. R., o którym pisze pełnomocnik strony w odwołaniu, gdyż w aktach sprawy brak jest tego dokumentu. Ponadto, w ocenie organu II instancji nie bez znaczenia jest okoliczność, iż - zgodnie z wnioskiem pełnomocnika - [...] Urząd Wojewódzki w [...] przeprowadził kontrolę wykonywania i dokumentowania przez p. K. K. badań lekarskich oraz wydanych orzeczeń dla osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (...) w okresie styczeń 2016 - luty 2017 r. Kontrola ta nie wykazała żadnych nieprawidłowości i orzeczono, że badania przeprowadzone były zgodnie z pragmatyką określoną w art. 15a ustawy o broni i amunicji (k.196-198). Kontroli poddano orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...].11.2016 r. wydane wobec p. H. C. i stwierdzono, m. in. że badanie zawiera obowiązkową konsultację okulistyczną i psychiatryczną, w karcie badania lekarskiego udokumentowane jest przeprowadzenie ogólnej oceny zdrowia, oceny układu nerwowego, stanu narządu słuchu i równowagi, sprawności układu ruchu, orzeczenie lekarskie jest zgodne z wynikami badań, a karta badania lekarskiego oraz orzeczenie lekarskie są wypisane na drukach zgodnych ze wzorem określonym w rozporządzeniu. Jakkolwiek więc Komendant Wojewódzki Policji w [...] odmówił zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie (brak bowiem było ku temu podstaw), to jednak rozstrzygnięcie w sprawie wydano dopiero po uzyskaniu wyników kontroli wojewody. Według organu odwoławczego słusznie organ I instancji wskazał pełnomocnikowi, iż organy Policji nie mają prawa wglądu do dokumentacji z badań i nie są upoważnione do oceny przyczyn, dla których uprawniony lekarz orzekł o braku zdolności do dysponowania przez stronę bronią, tzn. które z wymaganych do wydania orzeczenia badań spowodowało kwestionowaną przez stronę treść orzeczenia. Jest to oczywiste, jeśli zważy się, że organy te nie mają kompetencji ani stosownej wiedzy do oceny orzeczeń lekarskich. Ponadto, organ Policji nie ma obowiązku wykazania bezpośredniego związku między stwierdzonym u posiadacza pozwolenia schorzeniem lub zaburzeniem, a jego wpływem na możliwość prawidłowego i bezpiecznego użytkowania bronią palną - o zdolności do posługiwania się bronią decydują orzeczenia upoważnionych lekarzy i psychologów. Reasumując organ II instancji wskazał, że negatywne dla strony orzeczenie lekarskie wiąże organy Policji co do ustalenia istnienia przesłanki z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Jak bowiem wskazano w orzecznictwie sądów administracyjnych, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydawane w trybie odwołania jest niepodważalne (§ 8 ust. 9 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 07 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenia na broń - obecnie art. 15h pkt 7 ustawy o broni i amunicji). To zaś oznacza, że organy Policji będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny (...), co wskazano np. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21.11.2012 r. sygn. akt II OSK 1292/11, LEX nr 1291893, z dnia 15.12.2008 r. sygn. akt II OSK 1447/07 (LEX nr 525962). Z tego też powodu zasadnie odmówiono przeprowadzenia dowodów wskazywanych przez pełnomocnika w toku postępowania. Organy Policji zostały zobligowane przez samego ustawodawcę do cofania pozwoleń na broń osobom, wobec których uprawnieni psycholodzy i/lub lekarze orzekli niemożność dysponowania bronią, ze względu na konieczność ochrony bezpieczeństwa i porządku publicznego z uwagi na możliwe dla tych dóbr skutki użycia broni. Broń z powodu swych właściwości stanowi niebezpieczne narzędzie i dlatego osoby, które ją posiadają (lub o nią się ubiegają) muszą dawać gwarancję bezpiecznego jej posiadania i używania. Orzeczenie lekarskie stwierdza zdolność do dysponowania bronią. Nie może być w tej kwestii żadnych wątpliwości, dlatego ustawodawca uznał, że negatywne dla osoby posiadającej pozwolenie na broń orzeczenie jest bezwzględną przesłanką cofnięcia pozwolenia (art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy). Wobec powyższego interes w posiadaniu przez stronę pozwolenia na broń palną myśliwską musi ustąpić przed dobrem interesu społecznego. Podniesiono również, że bezpodstawny jest zarzut pełnomocnika strony, iż organ I instancji relatywizm związania z treścią orzeczenia lekarskiego, wydanego w trybie odwoławczym stosuje w zależności od tego, czy treść orzeczenia jest korzystna dla obywatela, czy też nie. Zgodnie z przepisami prawa orzeczenie lekarskie (czy psychologiczne), wydane w trybie odwoławczym - jak już wskazano wyżej - jest ostateczne i organ Policji nie ma prawa w jego treść ingerować. Jednocześnie, każde postępowanie administracyjne rozpatrywane jest indywidualnie, w oparciu o zgromadzony w nim materiał dowodowy, i sprawa o sygn. akt [...], o której pisze pełnomocnik w odwołaniu, zapadła w innym stanie faktycznym. Na marginesie, Komendant Główny Policji zauważył, że adw. R. M. występował w tej sprawie również jako pełnomocnik, więc niewątpliwie zna jej wszystkie okoliczności. Skargę do tutejszego Sądu na decyzję Komendanta Głównego Policji [...] z dnia [...] sierpnia 2017 roku wywiódł H. C. zarzucając jej: 1. naruszenie prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik postępowania, poprzez : a) obrazę treści art. 7 kpa, art. 8 kpa, art. 76 § 1 kpa, art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa, art. 107 § 3 kpa, wyrażającą się w skrajnym formalizmie organów administracyjnych pierwszej i drugiej instancji, a polegającym na nadaniu treści ostatecznego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...]-11-2016 roku, waloru dowodu, który szczegółowo wyjaśnia zdrowotny przypadek skarżącego ( w zakresie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji ), pomimo primo facio widocznych i istotnych wątpliwości co do realności negatywnej przesłanki do posiadania przez skarżącego broni myśliwskiej tj. treści orzeczeń lekarskich lekarzy specjalistów z zakresu okulistyki ( dr M. R., dr K. W., dr A. S. ), wydanych w dniach od [...]08 do [...]-08.2016 roku, a także orzeczenia lekarskiego nr [...] Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w [...] - Poradnia dla Kierowców w [...] z dnia [...]-07-2016 roku, stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych dla kierowania pojazdami o kategoriach AM, Al, A2, A, BI, B, B+E, T, b) oddaleniu wniosków dowodowych skarżącego z dnia 29 listopada 2016 roku (poza punktem 3), zmierzających do wyjaśnienia przyczyn odmiennej treści orzeczenia nr [...] z dnia [...]-11-2016 roku, od pozostałych 3 (trzech), orzeczeń wskazujących jednoznacznie, że skarżący może dysponować bronią myśliwską pomimo stwierdzenia wrodzonej wady oka prawego, 2. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż przeprowadzone postępowanie dowodowe w pełni wyjaśniło stan faktyczny sprawy bez potrzeby jego uzupełnienia, co w konsekwencji doprowadziło do 3. obrazy prawa materialnego poprzez wadliwe (tj. przedwczesne), zastosowanie art. 18 ust. 1 pkt 2 w z w. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. Wskazując na powyższe, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Komendanta Głównego Policji i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Komendantowi Wojewódzkiemu Policji w [...] we wskazanym zakresie. W uzasadnieniu skarżący jeszcze raz podkreślił, że osią sporu w niniejszej sprawie nie jest kwestia wiążącej mocy ostatecznego orzeczenia lekarskiego wydanego w trybie odwołania (w niniejszym przypadku odwołania się wojewódzkiego organu policyjnego od orzeczenia lekarskiego korzystnego dla skarżącego), lecz sposób procedowania jaki został podjęty przez organ I instancji, a który to z kolei został w pełni akceptowany przez organ II instancji. Sposób ten został nazwany przez skarżącego jako "skrajny formalizm", bowiem pomimo zgłoszenia przez skarżącego wniosków dowodowych zmierzających do wyjaśnienia źródła tak diametralnych stanowisk co do skutku schorzenia okulistycznego u skarżącego, organy uznały, że orzeczenie lekarskie wydane w wyniku odwołania od poprzedniego orzeczenia jest zawsze prawidłowe i ostateczne. Skarżący jest zdania, że jeśli w stanie faktycznym niniejszej sprawy, mamy do czynienia z kilkoma orzeczeniami lekarskimi (4), z których 3 jednoznacznie ustalają, że skarżący może dysponować bronią myśliwską, bowiem nie należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji, a organ I i II instancji twierdzi, że przesądzające o przedmiotowej sprawie jest odosobnione (jednorazowe), orzeczenie wydane przez lekarza K. K., wg którego skarżący należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ww. ustawy, to niezbędne jest ustalenie przyczyny takich rozbieżności (np. błąd diagnostyczny i inna metodologia i.t.p.) Dodano też, że wszyscy orzekający w niniejszej sprawie lekarze są specjalistami chorób oczu. Skoro zatem z czterech diagnozujących przypadek okulistyczny u skarżącego aż trzech w swych w swych badaniach orzekło, że badany może dysponować bronią a tylko jedna opinia była odmiennej treści, to trudno uznać stanowisko obu organów policyjnych za realizację zasady wyrażonych w art. 6, 7, 8 kpa. Według strony trudno uznać, że w realiach niniejszej sprawy organy I i II instancji podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, że oddalając uzasadnione wnioski dowodowe złożone w imieniu obywatela, pogłębiły zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Wskazano również, iż według opinii dr hab. n. med. A. K. – Z. z Kliniki Okulistyki Katedry Okulistyki Pracowni [...] Uniwersytetu [...], "Opracowanych jest wiele metod badania obuocznego widzenia, z których każda ma swoje zalety i wady. Wszystkie metody zmieniają do pewnego stopnia warunki widzenia, co wpływa na otrzymane wyniki i powoduje, że wyniki otrzymane różnymi metodami nie zawsze są zgodne. Ponadto niektóre szczegóły z zakresu fizjologii i patofizjologii widzenia nadal pozostają niewyjaśnione i wymagają dalszych badań". Wyjaśnienie zatem wątpliwości co do rzetelności (zwłaszcza poprzez ustalenie metodologii badań), wyników badań wykonanych przez p. K. K. jest konieczne a dodatkowo uzasadnione faktem, iż skarżący posiada wrodzona wadę niedowidzenia prawego oka, tym bardziej, że skarżący ma wadę wrodzoną oka prawego a uzyskał korzystne wyniki już podczas pierwszych badań lekarskich na podstawie, których otrzymał pozwolenie na broń myśliwską. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należało, iż nie narusza ona prawa. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się do oceny skutków, wydanego w trybie odwoławczym orzeczenia lekarskiego, stwierdzającego u strony brak zdolności do dysponowania bronią. W pierwszej kolejności należało podkreślić, iż przeprowadzanie badań i wydawanie orzeczeń lekarskich i psychologicznych, a więc dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie przez organ Policji decyzji w sprawie pozwolenia na broń został ściśle określony w przepisach rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898), a następnie w zbieżnym co do treści rozporządzeniu Ministra Zdrowia w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestracji broń pneumatyczną oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. z 2015 r., poz. 2210). Wracając zaś już do meritum problemu - badania lekarskie osoby ubiegającej się o pozwolenie na broń lub osoby posiadającej pozwolenie na broń obejmują ogólną ocenę stanu zdrowia, ze szczególnym uwzględnieniem układu nerwowego, stanu psychicznego, stanu narządu wzroku, słuchu i równowagi oraz sprawności układu ruchu, badania specjalistyczne i pomocnicze zlecone przez lekarza przeprowadzającego ogólną ocenę stanu zdrowia, w tym badanie przez lekarza psychiatrę, badanie przez lekarza okulistę, przy uwzględnieniu sposobu oceny określonego w załączniku nr 10 do rozporządzenia, a także konsultacje innych lekarzy specjalistów i badania pomocnicze, które lekarz uzna za niezbędne w wyniku przeprowadzonej oceny stanu zdrowia - § 2 ust. 1 rozporządzenia. Lekarz upoważniony, tj. przeprowadzający ogólną ocenę stanu zdrowia na podstawie wyników badań, o których mowa w § 2 ust. 1, wydaje orzeczenie lekarskie. Wyniki badań specjalistycznych i pomocniczych oraz kopia orzeczenia lekarskiego stanowią załączniki do karty badania lekarskiego - § 2 ust. 7 rozporządzenia. Podkreślić należy, iż z mocy § 8 ust. 8 rozporządzenia do badań przeprowadzanych w trybie odwołania mają zastosowanie przepisy rozporządzenia, a więc i § 2 ust. 1 rozporządzenia. A zatem, zarówno lekarz przeprowadzający ogólną ocenę stanu zdrowia (lub psycholog) wydający orzeczenie lekarskie (psychologiczne) w I instancji, jak i lekarz jednostki badawczo – rozwojowej wymienionej w § 5 ust. 4 rozporządzenia (lub psycholog) wydający orzeczenie w trybie odwołania mogą zlecić badania specjalistyczne i pomocnicze oraz konsultacje innych lekarzy specjalistów. Ten swoisty tryb postępowania, uregulowany dla określonej kategorii spraw administracyjnych, rodzi określone konsekwencje prawne. A mianowicie, orzeczenie lekarskie lub psychologiczne wydane w trybie odwołania jest niepodważalne (§ 8 ust. 9 rozporządzenia). To zaś oznacza, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny. Badania ogólne i psychologiczne, a w razie potrzeby dodatkowe badania specjalistyczne i pomocnicze oraz konsultacje innych lekarzy specjalistów mają zapewnić wszechstronną ocenę stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie orzekającym, podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2008 – sygn. akt II OSK 1447/07 , czy pogląd wyrażony w wyroku z 17 marca 2005 r.,- sygn. akt II OSK 1273/04 (LEX nr 189224), że § 8 powołanego wyżej rozporządzenia wyklucza możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią orzeczeń lekarskich. Strona w toku postępowania w sprawie o udzielenie bądź cofnięcie pozwolenia na broń nie może skutecznie zgłosić żądania przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego, gdyż wszelkie okoliczności dotyczące stanu zdrowia, jakie zamierza strona udowodnić, powinny być wykazane za pomocą dowodów przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898). Tymi dowodami są – jak wyżej już wskazano - wyniki badań ogólnych i psychologicznych, a w razie potrzeby dodatkowych badan specjalistycznych i pomocniczych oraz konsultacji innych lekarzy specjalistów. Tylko taki jest zakres środków dowodowych - w zakresie oceny stanu zdrowia danej osoby - w postępowaniu prowadzonym w sprawie o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Przenosząc powyższe rozważania na realia badanej sprawy wskazać należało, iż okolicznością niesporną było to, że w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] listopada 2016 r. stwierdzono, iż strona należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Stąd organy policji były zobowiązane wydać decyzję cofającą stronie pozwolenie na posiadanie broni palnej do celów łowieckich. Były bowiem związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim. Brak było zaś podstaw ku temu, aby organy uwzględniały wniosek strony o dopuszczenie dowodu z dostarczonych przez stronę opinii innych jednostek medycznych na okoliczność stanu zdrowia i posiadanej przez stronę zdolności do dysponowania określonym rodzajem broni. Zgodnie z przywołanym i utrwalonym stanowiskiem judykatury, z którym tut. Sąd w pełni się zgadza, jedynym dowodem w badanej sprawie, odnoszącym się do stanu zdrowia strony, jest orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwoławczym. Organ nie miał też podstaw faktycznych i prawnych ku temu, aby sprawdzać zasadność i prawidłowość metod badawczych przyjętych przez lekarza opiniującego stan zdrowia strony. Takiej możliwości nie przewidują bowiem przepisy prawa co z logicznego punktu widzenia nie budzi zastrzeżeń biorąc pod uwagę fakt, ze organy policji nie posiadają wiedzy medycznej niezbędnej do tego, aby ingerować w metody badawcze opiniujących lekarzy. Na marginesie podkreślić także należało, iż brak jest przepisów prawa, które umożliwiałyby organowi, dysponującemu wiążącym go orzeczeniem lekarskim wydanym w trybie odwoławczym, zignorowanie tego orzeczenia i jego mocy wiążącej oraz umożliwiałyby dokonywanie dodatkowej weryfikacji tego orzeczenia. Brak jest też przepisów prawa, które umożliwiałyby organowi dokonywanie oceny zdolności danej osoby do dysponowania bronią palną przez pryzmat posiadanych przez tę osobę uprawnień do kierowania określonymi rodzajami pojazdów. Takich z resztą przepisów nie zauważył także pełnomocnik skarżącego, który ograniczył się jedynie w skardze do dyskredytowania ostatecznego orzeczenia lekarskiego oraz do wywiedzenia tezy, iż organ winien uwzględnić fakt posiadania przez stronę określonej w skardze kategorii prawa jazdy, przy ocenie zdolności zdrowotnej do posiadania broni. W tym stanie sprawy, nie podzielając argumentów zawartych w złożonej skardze, uznając że pozostałe zarzuty skargi pozostawały bez wpływu na rozstrzygnięcie a także uznając, iż organ w sposób prawidłowy zebrał i ocenił materiał dowodowy, oraz iż przy wykonywaniu tych czynności nie naruszył przepisów prawa, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.).