II SA/Wa 1619/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Sędziowie WSA Adam Lipiński Ewa Pisula – Dąbrowska Protokolant starszy referent Marcin Borkowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi J. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu części równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie oddala skargę Komendant Wojewódzki Policji w [...], na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 i 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz § 6 ust. 1 pkt 3 i 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. nr 47, poz. 279), w dniu [...] kwietnia 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą zobowiązał J. R. do zwrotu części równoważnika w zamian za umundurowanie w kwocie [...] zł za okres zawieszenia w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2009 r. do dnia [...] marca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że ww. został zawieszony w czynnościach służbowych od dnia [...] grudnia 2009 r. Zawieszenie trwało do dnia [...] lutego 2011 r., tzn. do dnia zwolnienia J. R. ze służby w Policji. Zwolnienie nastąpiło na wniosek funkcjonariusza. W § 7 powołanego rozporządzenia określono, że policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się wypłatę równoważnika, natomiast w § 6 ust. 1 pkt 3 wymieniono przypadki, kiedy równoważnik nie przysługuje. Równoważnika nie przyznaje się policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w trakcie jego trwania następuje zwolnienie policjanta ze służby – za okres tego zawieszenia. W niniejszej sprawie J. R. był zawieszony przez okres przekraczający 6 miesięcy i w trakcie zawieszenia złożył wniosek o zwolnienie ze służby, który został uwzględniony. Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, art. 70 ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2007 r. nr 47, poz. 277 z późn. zm.), § 6 ust. 1 pkt 3, ust. 3 i § 7 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. nr 47, poz. 279), w dniu [...] lipca 2012 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji stwierdził, że zarzuty podniesione w odwołaniu nie zasługują na uwzględnienie. Zarzut dotyczący powołania w decyzji niewłaściwej podstawy prawnej jest nieuzasadniony, gdyż zgodnie z zasadą praworządności (art. 6 Kpa), organy administracji publicznej mają obowiązek rozstrzygnąć sprawę według stanu prawnego w dacie wydania decyzji. Zastosowano zatem obowiązujące w dniu zwolnienia policjanta przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za umundurowanie (Dz. U. nr 47, poz. 279 z późn. zm.). Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 17 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego za umundurowanie (Dz. U. nr 125, poz. 1199 oraz z 2004 r. nr 161, poz. 1685) utraciło moc. Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt obowiązującego w dniu wydania decyzji rozporządzenia, równoważnika nie przyznaje się policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż sześć miesięcy, jeżeli w czasie zawieszenia zostaje on zwolniony ze służby – za okres tego zawieszenia. Jednocześnie zgodnie z § 6 ust. 3 powołanego rozporządzenia, w przypadku wypłaty równoważnika przed okresem zawieszenia, policjant zwraca nienależną część równoważnika nie później niż w ostatnim dniu pełnienia służby. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi J. R., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił, że zaskarżona decyzja jest niezgodna z prawem i stanem faktycznym. Organ powołał niewłaściwą podstawę prawną. Zdaniem skarżącego przepisy "nowego rozporządzenia" nie stanowią o ich działaniu z mocą wsteczną. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący w piśmie procesowym z dnia 24 listopada 2012 r. podtrzymał stanowisko przedstawione w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 i art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, iż przedmiotem sprawy jest ocena przez Sąd prawidłowości prowadzonego przez organ administracji publicznej postępowania administracyjnego oraz wydanego w tym postępowaniu rozstrzygnięcia. W świetle powyższych kryteriów skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Zgodnie z art. 70 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2011 r. nr 287, poz. 1687 z późn. zm.), policjant otrzymuje bezpłatne umundurowanie. Rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. Nr 47, poz. 279 z późn. zm.) stanowi wypełnienie delegacji, zawartej w art. 70 ust. 2 powyżej określonej ustawy. Zgodnie § 6 powołanego rozporządzenia, równoważnika nie przyznaje się policjantowi: 1) przyjętemu do służby w danym roku zaopatrzeniowym, któremu wydano przedmioty umundurowania - za ten rok; 2) korzystającemu z urlopu wychowawczego lub bezpłatnego trwającego dłużej niż sześć miesięcy - za okres tego urlopu; 3) zawieszonemu w czynnościach służbowych na okres dłuższy niż sześć miesięcy, jeżeli w czasie zawieszenia zostaje on zwolniony ze służby - za okres tego zawieszenia. W przypadku wypłaty równoważnika przed wykorzystaniem urlopu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, równoważnik za okres urlopu zalicza się na poczet należności następnego równoważnika, odliczając liczbę miesięcy, za które był on nadpłacony, jeżeli policjant nie zwrócił tej części równoważnika do komórki organizacyjnej właściwej w sprawach finansowych. W przypadku wypłaty równoważnika przed okresem zawieszenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 3, policjant zwraca nienależną część równoważnika nie później niż w ostatnim dniu pełnienia służby. Natomiast na podstawie § 7 powołanego rozporządzenia, policjantowi zawieszonemu w czynnościach służbowych zawiesza się wypłatę równoważnika. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił, że zaistniała przesłanka określona w § 6 ust. 1 pkt 3 przedmiotowego rozporządzenia. Skoro na podstawie § 7 rozporządzenia nie doszło do zawieszenia wypłaty równoważnika, to zgodnie z dyspozycją zawartą w § 6 ust. 3, policjant jest zobowiązany zwrócić jego nienależną część. Taka sytuacja zaistniała w rozpoznawanej sprawie i organ zasadnie wezwał skarżącego do zwrotu równoważnika w części i wysokości określonej w decyzji. Odnosząc się zarzutów podniesionych w skardze, stwierdzić należy, że są one niezasadne. Organ prawidłowo zastosował przepis przedmiotowego rozporządzenia. Podstawową zasadą, sformułowaną w art. 6 Kpa jest to, że organy administracji publicznej działają na podstawie obowiązujących przepisów prawa. Organ, wydając decyzję, nie może ani nałożyć obowiązku, ani odmówić przyznania uprawnienia, jeżeli nie wykaże, że uprawniają go do tego konkretne przepisy prawa. Organ administracji publicznej, wydając decyzję administracyjną, stosuje przepisy prawa materialnego, obowiązujące w dniu wydania decyzji, chyba że z nowych przepisów wynika coś innego. Przedmiotowe rozporządzenie nie zawiera przepisu odsyłającego do stosowania rozporządzenia, które zostało nim uchylone. Podkreślić należy, że zasada poszanowania praw nabytych jest jedną z fundamentalnych zasad demokratycznego państwa prawa. Jednakże w rozpoznawanej sprawie nie można się doszukać, wbrew temu co twierdzi skarżący, że prawa te zostały naruszone. Skarżący bowiem żadnych praw nie nabył, a wręcz odwrotnie - wypłacono mu nienależne świadczenie. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 151 w związku z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), orzekł jak w sentencji.