II SA/Wa 162/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk (spraw.) Sędzia WSA Ewa Pisula-Dąbrowska Sędzia WSA Iwona Dąbrowska Protokolant starszy sekretarz sądowy Joanna Głowala po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] przedmiocie odmowy przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych 1. oddala skargę, 2. przyznaje ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego R. W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) złotych oraz kwotę 55,20 (pięćdziesiąt pięć 20/100) złotych stanowiąca 23% podatku od towarów i usług tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Minister Pracy i Polityki Społecznej decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., wydaną na podstawie art. 8 ust. 2 oraz art. 71 ust. 1, 6 i 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm.), art. 138 1 § pkt 1 k.p.a., art. 61 ust. 2 oraz art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 ze zm.), a także § 2 ust. 1 i § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (Dz. U. Nr 136, poz. 1118 ze zm.) w związku z art. 11, art. 12 ust. 1 i art. 54 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. U. UE L 284 z dnia 30 października 2009 r.), utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z dnia [...] września 2010 r. nr [...] odmawiającą przyznania A.W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu powyższej decyzji Minister Pracy i Polityki Społecznej podniósł, iż A.W. zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w P. (dalej - PUP) w dniu [...] sierpnia 2010 r. Następnie w dniu [...] września 2010 r. do Wojewódzkiego Urzędu Pracy w P. (dalej - WUP) wpłynęła, przekazana według właściwości przez PUP, dokumentacja ww. bezrobotnego w celu przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z zaliczeniem okresu pracy w I. do okresu uprawniającego do zasiłku dla bezrobotnych w Rzeczypospolitej Polskiej, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej (dalej - UE). W aktach sprawy znajdował się formularz E 301, potwierdzający okres ubezpieczenia i zatrudnienia A.W. w I. od dnia [...] września 2006 r. do [...] czerwca 2009 r. oraz okres pobierania przez niego zasiłku dla bezrobotnych w I. od dnia [...] lutego 2009 r. do dnia [...] maja 2009 r. Mając powyższe na uwadze Marszałek Województwa [...] ustalił, że łączny okres ubezpieczenia wnioskodawcy w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień jego ostatniej rejestracji w PUP jako osoby bezrobotnej wynosił mniej niż 365 dni. W konsekwencji, organ I instancji wydał w dniu [...] września 2010 r. decyzję odmawiającą przyznania A.W. prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W odwołaniu od decyzji Marszałka Województwa [...] strona wniosła o zmianę decyzji poprzez przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...] sierpnia 2009 r. Zainteresowany wyjaśnił, że w dniu [...] sierpnia 2009 r. zarejestrował się w PUP w C. i następnie, z powodu zmiany miejsca pobytu, od dnia [...] grudnia 2009 r. do dnia [...] lipca 2010 r. zarejestrowany był w PUP w P. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia odwołania Minister Pracy i Polityki Społecznej rozstrzygnięciem z dnia [...] listopada 2010 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż wydając decyzję w przedmiotowej sprawie Marszałek Województwa [...] działał w oparciu o przepisy przywołanych rozporządzeń 883/2004 i 987/2009 oraz ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Organ przywołał treść art. 61 ust. 1 i art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004, a także art. 12 i art. 54 rozporządzenia 987/2009. Minister podniósł, iż A.W. po powrocie z I. pierwszej rejestracji w PUP jako osoba bezrobotna dokonał w dniu [...] sierpnia 2009 r. Zgodnie zaś z obowiązującymi do dnia 1 maja 2010 r. przepisami UE obowiązek udokumentowania okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych w innym państwie członkowskim UE, EOG lub Szwajcarii na formularzu E 301 spoczywał w pierwszej kolejności na bezrobotnym - zgodnie z art. 80 ust. 1 rozporządzenia 574/72 w związku z art. 2 tego rozporządzenia oraz decyzją Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących Nr 199 (2005/204/WE). Natomiast w świetle przepisów rozporządzeń 1408/71 i 574/72 jedynym - stosowanym na mocy decyzji Nr 199 Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących z dnia 13 października 2004 r. - dokumentem dającym podstawę do zaliczenia okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych w innym państwie członkowskim był formularz E 301. Inne dokumenty, takie jak świadectwa pracy, czy umowa o pracę, stanowią tylko informację uzupełniającą. Dlatego okres zatrudnienia uprawniający do uzyskania zasiłku mógł być wyliczony jedynie w oparciu o wystawiony przez zagraniczną instytucję właściwą formularz E 301. Organ odwoławczy podkreślił, że aby uzyskać prawo do zasiłku dla bezrobotnych na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, strona musi spełniać wymogi określone w polskim ustawodawstwie. Przepis art. 71 ust. 1 i 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy stwierdza, że aby bezrobotny nabył prawo do zasiłku dla bezrobotnych powinien udokumentować przepracowane łącznie co najmniej 365 dni w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania. Na mocy art. 71 ust. 7 ww. ustawy do okresów tych, na zasadach koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, zalicza się również okresy zatrudnienia spełnione poza granicami Polski. W rozpatrywanej sprawie okres 18 miesięcy poprzedzających dzień ostatniej rejestracji A.W. w PUP rozpoczął się od dnia [...] lutego 2009 r. i zakończył w dniu [...] sierpnia 2010 r. Z załączonego do akt sprawy formularza E 301 wynika, iż A.W. był ubezpieczony na terytorium I. od dnia [...] lutego 2009 r. do dnia [...] czerwca 2009 r., tj. przez 108 dni. Jednakże, jak wynika z pkt. 7 [...] formularza E 301 pobierał on w I. zasiłek dla bezrobotnych w okresie od dnia [...] lutego 2009 r. do [...] maja 2009 r. Zgodnie zaś z art. 10 rozporządzenia 883/2004 okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych w Polsce należy skrócić o okres pobierania zasiłku dla bezrobotnych w innym państwie członkowskim. W związku z powyższym łączny okres ubezpieczenia i zatrudnienia wymienionego zaliczany do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych wynosi 41 dni. Oznacza to, że nie spełnił on określonego w ww. przepisie warunku pozostawania ubezpieczonym lub zatrudnionym przez co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w PUP jako osoba bezrobotna, w związku z czym nie przysługuje mu prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Organ II instancji podkreślił, że okres 18 miesięcy poprzedzający dzień rejestracji w PUP powinien być wyznaczony w oparciu o dzień ostatniej rejestracji w PUP. Zgodnie z art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po 7 dniach od rejestracji prawo do zasiłku powstaje dopiero od dnia udokumentowania tego prawa oraz w okresie posiadania statusu osoby bezrobotnej. W analizowanej sprawie odwołujący się po rejestracji w PUP w C. w dniu [...] sierpnia 2009 r. utracił status osoby bezrobotnej z dniem [...] listopada 2009 r. Ponownie był zarejestrowany w PUP w P. od dnia [...] grudnia 2009 r. do [...] lipca 2010 r. Biorąc pod uwagę fakt, że A.W. nie udokumentował na formularzu E 301 okresów uprawniających do zasiłku, spełnionych w I. przed dniem utraty statusu osoby bezrobotnej, należało uznać, że nie spełnił on podstawowego warunku otrzymania prawa do zasiłku dla bezrobotnych na podstawie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia spełnionych w ciągu 18 miesięcy poprzedzających dzień jego rejestracji w PUP w dniu [...] sierpnia 2009 r., ani rejestracji w dniu [...] grudnia 2009 r. W dniu [...] sierpnia 2010 r. zainteresowany ponownie zarejestrował się w PUP jako osoba bezrobotna oraz udokumentował okres ubezpieczenia i zatrudnienia spełniony przez niego w I. Zatem to w oparciu ostatnią datę rejestracji w PUP należy obliczyć okres 18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej ubiegającej się o zasiłek. W ocenie organu II instancji żądania przedstawione w odwołaniu strony nie mogły zostać uwzględnione w świetle zgromadzonego materiału dowodowego. Mając na względzie art. 6 k.p.a. nie jest możliwe przyznanie stronie świadczenia, jeżeli nie pozwalają na to przepisy prawa. Decyzja Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] listopada 2010 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez A.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o zmianę decyzji poprzez przyznanie prawa do zasiłku z dniem [...] sierpnia 2009 r. skarżący zarzucił ww. rozstrzygnięciu: 1) błędną interpretację art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, poprzez przyjęcie, iż badanie czy ubezpieczony był zatrudniony i podlegał ubezpieczeniu społecznemu przez okres 365 dni winno następować w okresie 18 miesięcy w okresie od ostatniej rejestracji, 2) naruszenie art. 61 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 poprzez nieuwzględnienie w koniecznym zakresie okresu ubezpieczenia przebytego pod działaniem ustawodawstwa innego państwa członkowiego UE, tj. okresu ubezpieczenia od dnia [...] września 2007 r. do dnia [...] czerwca 2009 r., przebytego pod działaniem I., 3) naruszenia art. 80 rozporządzenia Rady (EWG) nr 574/72 z dnia 21 marca 1972 r. przez organ I instancji przez niepodjęcie czynności zmierzających do ustalenia okresu podlegania przez skarżącego ubezpieczeniu społecznemu z racji zatrudnienia poza granicami kraju, 4 ) naruszenie art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 poprzez jego błędną interpretację i skracanie okresu podlegania ubezpieczeniu społecznemu zamiast skracania okresu pobierania zasiłku w Polsce o okres pobierania zasiłku częściowego w I. W uzasadnieniu skargi strona podniosła m.in., iż twierdzenie organu, że w okresie zatrudnienia w I. skarżący otrzymywał zasiłek dla bezrobotnych nie jest zgodne z prawdą. Przyznany mu "zasiłek częściowy" nie stanowi zasiłku z tytułu bezrobocia, lecz jest formą pomocy rządowej pracodawcom [...] w związku z kryzysem światowym, polegającą na dofinansowaniu do wynagrodzeń pracowników. Stąd też organ bezpodstawnie skrócił skarżącemu do 41 dni okres podlegania ubezpieczeniu i zatrudnieniu. Skarżący zwrócił uwagę, iż dopiero w lipcu 2010 r. doręczył do WUP w P. zaświadczenie o zatrudnieniu w I. na formularzu E301. Opóźnienie w doręczeniu wymaganego dokumentu nie wynikało z winy strony, albowiem aby wyegzekwować jego przesłanie przez [...] Departament of Social and Family Affairs (co nastąpiło w dniu [...] lipca 2010 r.) zmuszony był skorzystać z pomocy europosła, którego interwencja wywołała pożądany skutek. Skarżący nie może zatem ponosić odpowiedzialności za opóźnienia w doręczaniu stosownego zaświadczenia (formularza E 301) przez organ państwa członkowskiego UE. Tym bardziej, że wielokrotnie prosił o pomoc i interwencję pracowników PUP w C. i w P. po zarejestrowaniu się w tych urzędach i nie otrzymał wówczas pomocy w pozyskaniu zaświadczenia E 301. Ponadto w ocenie skarżącego, organ błędnie przyjął, iż okres 18 miesięcy należy liczyć od "ostatniej" rejestracji w charakterze osoby bezrobotnej, albowiem powyższe stanowisko nie znajduje potwierdzenia w obowiązujących przepisach. Należy mieć na względzie, iż ponowna rejestracja nie była spowodowana faktem podjęcia zatrudnienia, lecz jedynie zmianą miejsca zamieszkania. Wypełnienie obowiązku polegające na zgłoszeniu do właściwych urzędów pracy okoliczności związanych ze zmianą miejsca zamieszkania nie może być traktowane jako swoista "przerwa w rejestracji w rejestrze osób bezrobotnych". W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skargi Minister zgodził się ze skarżącym, iż faktycznie bezzasadnie odliczył okres pobierania zasiłku częściowego przez A.W. w I. od okresu ubezpieczenia spełnionego w tym państwie. Jednakże błąd popełniony przez organ nie miał wpływu na rozstrzygnięcie w rozpatrywanej sprawie, gdyż w okresie18 miesięcy poprzedzających dzień rejestracji skarżącego w PUP w P. w dniu [...] sierpnia 2010 r. okres jego ubezpieczenia w I. wynosił 108 dni. Organ podkreślił także, iż skarżący w okresie od dnia [...] sierpnia 2009 r. do [...] sierpnia 2010 r. dokonał trzech rejestracji jako osoba bezrobotna. Przerwa pomiędzy pierwszą, a drugą rejestracją faktycznie spowodowana była zmianą miejsca zamieszkania i nie wpływa na brak ciągłości posiadania statusu osoby bezrobotnej. Jednak fakt utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej w dniu [...] lipca 2010 r. spowodowany był podjęciem zatrudnienia w wymiarze pół etatu w okresie od [...] lipca 2010 r. do [...] sierpnia 2010 r. Kolejnej rejestracji skarżący dokonał już po zakończonym zatrudnieniu w dniu [...] sierpnia 2010 r. Dodatkowo organ podniósł, iż z całości zgromadzonych akt sprawy nie wynika, aby skarżący złożył w WUP w P. (polskiej instytucji właściwej) jakiekolwiek dokumenty potwierdzające jego zatrudnienie w I. oraz wnioskował o pośrednictwo w uzyskaniu na jego rzecz formularza E 301 z I. przed dniem [...] sierpnia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami prawa obowiązującymi w dacie jej wydania. Rozpoznając skargę w świetle powołanego wyżej przepisu, należy stwierdzić, że nie zasługuje ona na uwzględnienie. Organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się wprawdzie naruszenia przepisów procesowych, jednak charakter tych naruszeń nie mógł mieć wpływu na końcowy wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż zgodnie z art. 67 rozporządzenia Rady (EWG) nr 1408/71 w sprawie stosowania systemów zabezpieczenia społecznego do pracowników i osób pracujących na własny rachunek i członków ich rodzin przemieszczających się w obrębie Wspólnoty, bezrobotny ubiegający się o świadczenia z tytułu bezrobocia ma prawo do uwzględnienia w koniecznym zakresie okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych pod działaniem ustawodawstw innych państw członkowskich UE, pozostałych państw EOG lub Szwajcarii. Także art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 166 z dnia 30 kwietnia 2004 r. ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 5, t. 5 ze zm.) stanowi, iż bezrobotny, który w okresie swojego ostatniego zatrudnienia lub pracy na własny rachunek, zamieszkiwał w innym państwie członkowskim niż państwo wykonywania pracy, i który nadal mieszka w tym państwie lub powróci do tego państwa, pozostaje w dyspozycji służb zatrudnienia państwa zamieszkania oraz korzysta ze świadczeń zgodnie z ustawodawstwem tego państwa tak, jakby był tam ostatnio zatrudniony. Przepis art. 61 ust. 1 rozporządzenia 883/2004 nakazuje uwzględnianie bezrobotnemu, ubiegającemu się o świadczenie z tytułu bezrobocia, w koniecznym zakresie okresów ubezpieczenia przebytych pod działaniem ustawodawstw innych państw członkowskich UE. Do dnia 1 maja 2010 r. obowiązek udokumentowania na formularzu E 301 okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych w innym państwie członkowskim spoczywał w pierwszej kolejności na bezrobotnym, zgodnie z art. 80 ust. 1 Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (...) w zw. z art. 2 tego rozporządzenia oraz decyzją Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 199 (2005/204/WE). Okres zatrudnienia uprawniający do uzyskania zasiłku mógł być wyliczony przez organ jedynie w oparciu o wystawiony przez właściwą zagraniczną instytucję formularz E 301. Po dniu 1 maja 2010 r., zgodnie z art. 12 w zw. z art. 54 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 987/2009 z dnia 16 września 2009 r. dotyczącego wykonywania rozporządzenia (WE) Nr 883/2004 (...) (Dz. U. UE L 284 z dnia 30 października 2009 r.), instytucje właściwe mają obowiązek skontaktowania się z instytucjami innych państw, których ustawodawstwu bezrobotny w przeszłości podlegał, w celu ustalenia wszystkich okresów ubezpieczenia, zatrudnienia lub pracy na własny rachunek w tych państwach. Powyższe przepisy wspólnotowe, dotyczące koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, dają bezrobotnemu prawo do zaliczenia okresów ubezpieczenia, nabytych w jednym z państw członkowskich UE, jednakże w zakresie nabywania prawa do zasiłku dla bezrobotnych odsyłają do stosowania ustawodawstwa kraju zamieszkania (art. 65 ust. 2 i 5 rozporządzenia 883/2004) – w tym wypadku powszechnie obowiązującego prawa polskiego. Zgodnie z art. 71 ust. 1 pkt 2 lit a) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2008 r. Nr 69, poz. 415 ze zm. – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji), prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę. Ustęp 6 powołanego artykułu stanowi, iż w przypadku udokumentowania przez bezrobotnego okresu uprawniającego do zasiłku po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy, jednak w okresie posiadania statusu bezrobotnego, prawo do zasiłku przysługuje od dnia udokumentowania tego prawa na okres, o którym mowa w art. 73 ust. 1. Do okresu wymaganego do nabycia prawa do zasiłku zalicza się także okresy zatrudnienia w państwach, o których mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, na zasadach określonych przepisami o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego państw członkowskich Unii Europejskiej (ust. 7). Jak wynika z akt administracyjnych, skarżący był zarejestrowany jako bezrobotny w PUP w C. od dnia [...] sierpnia 2009 r. do dnia [...] listopada 2009 r., a następnie w związku ze zmianą miejsca zamieszkania w dniu [...] grudnia 2009 r. zrejestrował się w PUP w P. i w tym okresie posiadał status osoby bezrobotnej do dnia [...] lipca 2010 r. Następnie utracił on status osoby bezrobotnej, albowiem w dniu [...] lipca 2010 r. podjął zatrudnienie na podstawie stosunku pracy w wymiarze połowy etatu, które zakończyło się rozwiązaniem umowy o pracę za wypowiedzeniem dokonanym przez pracownika. Kolejna rejestracja w PUP nastąpiła w dniu [...] sierpnia 2010 r. i od tego dnia skarżący ponownie stał się osobą bezrobotną. Zatem mając na względzie przepis art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stwierdzić należy, iż prawo do zasiłku dla bezrobotnych należało skarżącemu ustalić od dnia [...] sierpnia 2010 r., albowiem w tej dacie nastąpiła rejestracja w PUP. Z przedstawionych zaś przez stronę dokumentów (formularza E 301 z dnia [...] lipca 2010 r.) wynika, iż skarżący wykonywał pracą zarobkową na terenie I. w okresie od dnia [...] września 2006 r. do dnia [...] czerwca 2009 r., a zatem w dacie rejestracji skarżący legitymował się okresem ubezpieczenia wynoszącym 108 dni zamiast wymaganych 365 dni. Wprawdzie organ błędnie obniżył skarżącemu zaliczany okres ubezpieczenia w I. do 41 dni, o czym nadmienił w odpowiedzi na skargę, lecz to uchybienie, polegające na błędnym ustaleniu stanu faktycznego sprawy, nie mogło mieć istotnego znaczenia dla końcowego jej rozpatrzenia. W przedstawionym stanie faktycznym i prawnym skarżący nie mógł zostać uznany za bezrobotnego posiadającego prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Podkreślenia wymaga, iż z treści art. 71 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy a contrario wynika, że do obowiązków bezrobotnego należy udokumentowanie okresu uprawniającego do zasiłku przed upływem 7 dni od dnia zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy. Skoro rejestracja skarżącego w PUP nastąpiła w dniu [...] sierpnia 2010 r., to nie miało w niniejszej sprawie znaczenia, że skarżący nie mógł wcześniej przedłożyć organowi Urzędu Pracy formularza E 301 potwierdzającego zatrudnienie u pracodawcy [...] do dnia [...] czerwca 2009 r. Sytuacja prawna skarżącego byłaby diametralnie inna, gdyby od dnia pierwszej rejestracji w PUP w C., tj. [...] sierpnia 2009 r. posiadał on stratus osoby bezrobotnej. Jednakże status ten skarżący utracił w dniu [...] lipca 2010 r. podejmując zatrudnienie. Trzeba ponadto wziąć pod uwagę, iż do dnia [...] maja 2010 r. obowiązek udokumentowania na formularzu E 301 okresów ubezpieczenia lub zatrudnienia przebytych w innym państwie członkowskim spoczywa w pierwszej kolejności na bezrobotnym, zgodnie z art. 80 ust. 1 Rady (EWG) nr 574/72 w sprawie wykonywania rozporządzenia (EWG) nr 1408/71 (...) w zw. z art. 2 tego rozporządzenia oraz decyzją Komisji Administracyjnej ds. Zabezpieczenia Społecznego Pracowników Migrujących nr 199 (2005/204/WE). Jeżeli bezrobotny napotkał na trudności w uzyskaniu przedmiotowego zaświadczenia, na jego wniosek krajowy organ zatrudnienia występował do odpowiedniego urzędu w kraju dotychczasowego zatrudnienia na terenie UE o wydanie wymaganego zaświadczenia. Natomiast w aktach sprawy nie znajduje się jakikolwiek dokument w postaci notatki urzędowej, oświadczenia strony do protokołu, czy wniosku zainteresowanego, wskazujący, iż skarżący zwracał się polskiego organu zatrudnienia o pomoc w uzyskaniu wymaganego formularza E 301. Skarżący podnosił w odwołaniu od decyzji organu I instancji, że podjął samodzielnie starania o uzyskanie zaświadczenia na formularzu E 301 i w tych staraniach pomógł mu parlamentarzysta europejski. Jednakże poza stwierdzeniem zawartym w skardze o braku pomocy ze strony polskiego urzędu zatrudnienia, w żaden sposób nie uwiarygodnił swoich twierdzeń. Zatem nie można czynić organom orzekającym w sprawie skutecznego zarzutu, że nie wywiązały się one z obowiązku wynikającego z przepisu prawa. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w takim stopniu, który uzasadniałby jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, orzekł jak w sentencji. O przyznaniu radcy prawnemu z urzędu wynagrodzenia z tytułu nieopłaconej pomocy prawnej, orzeczono na podstawie art. 250 tej ustawy w zw. z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.).