II SA/Wa 1620/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński, Sędziowie WSA Iwona Dąbrowska, Jacek Fronczyk (spr.), Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi G. M. na decyzję Ministra Obrony Narodowej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego i uiszczenia opłat za używanie lokalu, opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] maja 2012 r. nr [...]; 2. zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości; 3. zasądza od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącej G. M. kwotę 440 zł (czterysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...], stosując art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 13 ust. 6 w związku z art. 37a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j.: Dz. U. z 2005 r. nr 41, poz. 398 ze zm.) w związku z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 22 stycznia 2010 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej oraz niektórych ustaw (Dz. U. nr 28, poz. 143), zobowiązał G. M. i A. M. do opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w W., a także do uiszczenia opłat za używanie lokalu i opłat pośrednich oraz zapłaty odszkodowania w wysokości 200% wartości należnych opłat za używanie lokalu mieszkalnego bez tytułu prawnego za każdy rozpoczęty miesiąc, począwszy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, do dnia opróżnienia lokalu. Powyższe rozstrzygnięcie G. M. i A. M. uczynili przedmiotem odwołania do Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, który decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], mając za podstawę art. 138 § 1 pkt 1 kpa i art. 13 ust. 7 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (t. j.: Dz. U. z 2010 r. nr 206, poz. 1367 ze zm.), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. We wniosku z dnia [...] marca 2012 r. G. M. zwróciła się do Ministra Obrony Narodowej o stwierdzenie nieważności decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] i decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego, a to art. 77 kpa, poprzez zaniechanie wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie i w konsekwencji pominięcie okoliczności, że zainteresowana jest emerytką o ustalonym stopniu niepełnosprawności oraz rażące naruszenie prawa materialnego, w tym art. 45 ust. 3 pkt 5 ww. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu w sytuacji, gdy strona jest emerytką, art. 37a ww. ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, poprzez uznanie, że strony nie posiadają tytułu prawnego do lokalu przy ul. [...] w W. Minister Obrony Narodowej decyzją z dnia [...] maja 2012 r. nr [...], działając w oparciu o art. 157 § 1, art. 158 § 1 i art. 268a kpa, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...] i decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...], uznając, że nie są one obarczone wadą, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Decyzję tę G. M. uczyniła przedmiotem wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podnosząc analogiczne zarzuty, jakie sformułowała we wniosku o stwierdzenie nieważności, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i podjęcie decyzji stwierdzającej nieważność powyższych decyzji. Decyzją z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] Minister Obrony Narodowej, stosując art. 138 § 1 pkt 1 kpa, utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniosku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję G. M. powtórzyła zarzuty formułowane w postępowaniu administracyjnym, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według obowiązujących norm. Udzielając odpowiedzi na skargę, Minister Obrony Narodowej wniósł o jej oddalenie, przedstawiając argumentację, jakiej użył w podjętych w sprawie decyzjach. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd, uwzględniając skargę na decyzję, uchyla ją w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa, dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego. Oznacza to, że w razie wystąpienia w sprawie jednej z przesłanek wznowieniowych, określonych w przepisach ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.: Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.), sąd administracyjny jest zobligowany do wydania rozstrzygnięcia, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Stosownie natomiast do treści art. 145 § 1 pkt 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W myśl art. 28 kpa, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. W postępowaniu prowadzonym w trybie zwykłym, w którym doszło do wydania decyzji Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej [...] z dnia [...] marca 2011 r. nr [...] oraz decyzji Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] czerwca 2011 r. nr [...], z przymiotu strony korzystała zarówno G. M., jak i A. M. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie, dotyczącej powyższych decyzji ocenianych w trybie nadzwyczajnym stwierdzenia nieważności, wszczętym wnioskiem G. M., A. M. nie brał udziału, nie został bowiem zawiadomiony o jego wszczęciu i prowadzeniu, jak również żadna z decyzji wydanych w sprawie nie została mu doręczona, a niewątpliwie postępowanie to dotyczy jego interesu prawnego, jako że przedmiotem postępowania nieważnościowego są decyzje do niego adresowane. W ten sposób A. M. bez swojej winy został pozbawiony możliwości uczestniczenia w postępowaniu. Fakt ten wpływa na konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego obu podjętych w sprawie decyzji i to bez konieczności odnoszenia się do zarzutów zawartych w skardze, wszak istota sprawy wymaga jej ponownego rozpoznania z udziałem A. M. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. "b" w związku z art. 135 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w punkcie pierwszym sentencji wyroku. W oparciu o art. 152 ww. ustawy, Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 i 2 oraz art. 209 ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd zasądził od Ministra Obrony Narodowej na rzecz skarżącej G. M. kwotę 440 zł, w tym kwotę 200 zł, poniesioną tytułem wpisu od skargi, oraz kwotę 240 zł, tytułem wynagrodzenia pełnomocnika, zgodnie z § 2 ust. 2 w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).