II SA/Wa 1623/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Sławomir Fularski, WSA Ewa Pisula-Dąbrowska (spraw.), Protokolant Arkadiusz Koziarski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lutego 2009 r. sprawy ze skargi B. C. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] października 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym oddala skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją nr [...] z dnia [...] października 2008 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Z. nr [...] o odmowie przyznania B. C. prawa zamieszkania w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ul. [...] w K. w trybie art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczpospolitej Polskiej (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.). W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że przedmiotowy lokal o powierzchni [...] m² został wynajęty przez Odział Regionalny Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w Z. gminie K. na czas określony do [...] 2010 r. Następnie Gmina podnajęła ten lokal B. C., która zamieszkuje w nim z dwójką dzieci. Odmawiając B. C. przyznania prawa zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu w trybie art. 29 cyt. ustawy organ wskazał, że ma ona zaspokojone potrzeby mieszkaniowego do dnia [...] 2010 r. poprzez podnajem lokalu od Gminy i nie znajduje się w sytuacji wyjątkowej w rozumieniu art. 29 tej ustawy. Wyjaśnił, że możliwość przyznania lokalu mieszkalnego osobom innym niż żołnierze zawodowi jest wyjątkiem od reguły, że lokale pozostające w dyspozycji Wojskowej Agencji Mieszkaniowej przeznaczone są na zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych. Organ stwierdził, że do zakończenia umowy podnajmu przedmiotowego lokalu pozostaje jeszcze ponad dwa lata i w tym czasie skarżąca może rozwiązać problem mieszkaniowy bądź we własnym zakresie, bądź z udziałem gminy, do zadań której należy gminne budownictwo mieszkaniowe. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi B. C. do tutejszego Sądu. Wnosząc o jej uchylenie i zasądzenie kosztów postępowania skarżąca podniosła, iż jest nauczycielką [...] samotnie wychowującą dwójkę dzieci. Wywodziła, że wyjątkowość jej sytuacji polega na tym, że jej dzieci są chorowite, wymagają leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego. Podniosła, że ojciec dzieci zalega ze świadczeniami alimentacyjnymi, a jej niskie dochody nie pozwalają jej na inne zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych. Wskazała, że aktualnie spłaca kredyt zaciągnięty na remont zajmowanego lokalu, gdyż w dacie jego otrzymania nie nadawał się on do zamieszkania. Skarżąca wywodziła, że Gmina K. nie jest w stanie zapewnić jej innego lokalu. Podkreśliła, że w K. nie występują niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe żołnierzy uprawnionych do otrzymania decyzji o prawie zamieszkania w lokalu o takiej strukturze, jaki wynajmuje skarżąca. Twierdziła, że wydanie korzystnej dla niej decyzji o prawie zamieszkania w lokalu nie stoi w sprzeczności z interesem Sił Zbrojnych. Dodatkowo zwróciła uwagę, że organ nie wystąpił, wbrew obowiązkowi, do Ministra Obrony Narodowej o wyrażenie zgody na wydanie korzystnej dla niej decyzji o prawie zamieszkania w przedmiotowym lokalu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie powołując się na swoje wcześniejsze ustalenia faktyczne oraz prawne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 29 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.) stanowiący, że w sytuacji wyjątkowej dyrektor oddziału regionalnego Agencji za zgodą Ministra Obrony Narodowej, może wydać decyzję o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym na czas oznaczony innej osobie niż żołnierz służby stałej. Sądowa kontrola tego rodzaju decyzji jest ograniczona. Nie obejmuje ona bowiem celowości zaskarżonej decyzji. Sąd może zatem jedynie badać, czy organ rozstrzygający zebrał cały materiał dowodowy i dokonał wyboru określonego sposobu załatwienia sprawy po wszechstronnym i dogłębnym rozważeniu wszystkich okoliczności faktycznych sprawy. Wykładnia w/w przepisu prowadzi do wniosku, że wydanie takiej decyzji nie jest obligatoryjne – a zatem pozostawione jest uznaniu administracyjnemu. Ponieważ ustawa nie zawiera definicji pojęcia "sytuacji wyjątkowej", wskazać należy, za "Słownikiem Języka Polskiego" PWN Warszawa 1981 r., że na wyjątkowość sytuacji składa się – bardzo rzadkie, wyróżniające się czymś, szczególne, osobliwe – położenie w jakim się ktoś znajduje oraz posiadane warunki ekonomiczne, majątkowe, materialne i mieszkaniowe. Do oceny organu należało zatem podjęcie decyzji o odmowie bądź przyznanie skarżącej prawa do zamieszkania w tym lokalu. Zdaniem Sądu będąca przedmiotem skargi decyzja Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej odpowiada prawu. Należy przede wszystkim wskazać, że skarżąca ma zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe, gdyż jest podnajemcą lokalu mieszkalnego nr [...] przy ul. [...] w K., na co słusznie wskazuje organ. Do czasu wygaśnięcia w/w stosunku prawnego ([...] 2010 r.) skarżąca ma zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. W tym czasie może też podjąć starania zmierzające do rozwiązania problemów mieszkaniowych z pomocą gminy, do zadań własnych której należy gminne budownictwo mieszkaniowe. Jednocześnie wskazać należy, że pisma Burmistrza K. popierające starania skarżącej o uzyskanie od Wojskowej Agencji Mieszkaniowej prawa zamieszkiwania w przedmiotowym lokalu, nie zwalniają gminy (miasta) z jego ustawowych obowiązków względem mieszkańców. Zaznaczyć należy, iż do zadań Wojskowej Agencji Mieszkaniowej należy zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych żołnierzy zawodowych i fakt, że w danej miejscowości nie stacjonuje jednostka wojskowa nie przesądza, iż przedmiotowy lokal jest z punktu widzenia ustawowych zadań Agencji zbędny. W ocenie Sądu prawidłowo organ uznał, że sytuacja życiowa skarżącej, nie jest wyjątkowa w rozumieniu art. 29 cyt. ustawy. Dodatkowo podkreślenia wymaga fakt, iż niesłusznie skarżąca podnosi, że w jej sprawie Dyrektor Oddziału Wojskowej Agencji powinien uzyskać od Ministra Obrony Narodowej zgodę, na przyznanie jej prawa zamieszkania w przedmiotowym lokalu. Zgodnie z art. 29 cyt. wyżej ustawy, zgoda taka wymagana jest jedynie w sytuacji, gdy organ wydaje decyzję o przyznaniu prawa. Procedura powyższa nie ma to zastosowania w przypadku odmowy prawa do zamieszkiwania. Ze względu na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji.