II SA/Wa 1625/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA - Przemysław Szustakiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 września 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. P. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. o sygn. akt II SA/Wa 1625/09 oddalającego skargę R. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania emerytury policyjnej w drodze wyjątku postanawia - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 15 grudnia 2009 r. oddalił skargę R. P. na decyzję Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania emerytury policyjnej w drodze wyjątku. Odpis ww. wyroku wraz z uzasadnieniem doręczono skarżącemu w dniu 26 stycznia 2010 r. Jednocześnie w dniu 12 stycznia 2010 r. skarżący skierował do Sądu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu. W związku z powyższym Sąd postanowieniem z dnia 10 lutego 2010 r. ustanowił w niniejszej sprawie dla R. P. adwokata z urzędu, o którego wyznaczenie zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. Wyznaczony w sprawie pełnomocnik – adwokat A. B. po zapoznaniu się z aktami sprawy przedstawił skarżącemu oraz Dziekanowi Okręgowej Rady Adwokackiej w W. opinię o braku podstaw do sporządzenia skargi kasacyjnej. Następnie pismem z dnia 25 marca 2010 r. skarżący poinformował Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, że opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej otrzymał w dniu 22 marca 2010 r. Zwrócił się również do Sądu o ponowne przyznanie adwokata w ramach pomocy. W odpowiedzi na wskazane pismo Sąd w piśmie z dnia 1 kwietnia 2010 r. pouczył skarżącego, że jeżeli nie jest on zadowolony z działania wyznaczonego pełnomocnika z urzędu, powinien zwrócić się bezpośrednio do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. z wnioskiem o wyznaczenie innego adwokata, natomiast sądy administracyjne nie są uprawnione do ingerowania w relacje pomiędzy skarżącym a wyznaczonym przez Okręgową Radę Adwokacką pełnomocnikiem z urzędu. Jednocześnie Sąd poinformował, że w przypadku ewentualnego dokonania przez ORA zmiany wyznaczonego pełnomocnika, w sytuacji, gdy nowo wyznaczony pełnomocnik sporządzi skargę kasacyjną, wówczas będzie on mógł się zwrócić do Sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Powyższe pismo zostało doręczone skarżącemu w dniu 7 kwietnia 2010 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru – k. 129 akt sądowych). Następnie skarżący nadesłał do wiadomości Sądu pismo z dnia 4 maja 2010 r., w którym zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w W. o wyznaczenie nowego pełnomocnika z urzędu. W związku z powyższym wnioskiem Okręgowa Rada Adwokacka w W. pismem z dnia 28 maja 2010 r. poinformowała adw. A. K. o wyznaczeniu go pełnomocnikiem z urzędu w miejsce adw. A. B. W dniu 3 sierpnia 2010 r. (data nadania w Urzędzie Pocztowym) adwokat A. K., złożył skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2009 r. sygn. akt II SA/Wa 1625/09 wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że pismem z dnia 28 maja 2010 r. został wyznaczony pełnomocnikiem z urzędu R. P. Pismo to zostało mu doręczone w dniu 7 czerwca 2010 r. Jednak w dniach od 1 czerwca 2010 r. do 30 lipca 2010 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, co uniemożliwiło mu niezwłoczne sporządzenie skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej "ppsa"), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do treści przepisu art. 87 § 1, § 2 i § 4 ppsa, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W ocenie Sądu, wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej nie uprawdopodobnia w sposób wystarczający okoliczności wskazujących na brak winy skarżącego w uchybieniu terminu. Należy zauważyć, że skarżący dowiedział się, iż wyznaczony dla niego pełnomocnik z urzędu nie sporządzi skargi kasacyjnej od niekorzystnego dla niego wyroku w dniu 22 marca 2010 r. Powyższe wynika z jego oświadczenia złożonego w piśmie z dnia 25 marca 2010 r. Następnie skarżący otrzymał w dniu 7 kwietnia 2010 r. pismo Sądu z dnia 1 kwietnia 2010 r., w którym został poinformowany o możliwości wystąpienia do Okręgowej Rady Adwokackiej o wyznaczenie nowego pełnomocnika z urzędu, celem sporządzenia skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Jednak R. P. zdecydował się zwrócić z przedmiotowym wnioskiem do Okręgowej Rady Adwokackiej dopiero w dniu 4 maja 2010 r., a zatem po upływie 27 dni od uzyskania informacji o możliwości wystąpienia z takim wnioskiem. Gdyby skarżący niezwłocznie po otrzymaniu pisma informującego Sądu z dnia 1 kwietnia 2010 r. podjął niezbędne kroki w celu ponownego zbadania jego sprawy przez innego pełnomocnika, można by mówić o braku jego winy w uchybieniu terminu. We wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego powołuje okoliczności związane z brakiem jego winy w uchybieniu terminu. Jednak w ocenie Sądu, brak winy pełnomocnika, który niezwłocznie po zakończeniu okresu zwolnienia lekarskiego sporządził i nadesłał do Sądu skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do jej wniesienia, nie stanowi wystarczającej przesłanki do uznania braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia środka odwoławczego. Zdaniem Sądu, wniesienie skargi kasacyjnej należy uznać za najpilniejszą czynność procesową, z czego skarżący powinien zdawać sobie sprawę. Uchybienie terminu do jej wniesienia Sąd ocenił więc jako zawinione. W tym stanie rzeczy na mocy art. 86 § 1 cytowanej ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało postanowić jak w sentencji.