II SA/Wa 1626/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Grochowska - Jung po rozpoznaniu w dniu 6 lutego 2008 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. z dnia 28 stycznia 2008 r. o ponowne przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania renty specjalnej postanawia oddalić wniosek. W rozpatrywanej sprawie postanowieniem z dnia 17 października 2007 r. referendarz sądowy umorzył postępowanie w przedmiocie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowił dla J. S. adwokata z urzędu. W związku z powyższym Sąd zwrócił się o wyznaczenie adwokata do Okręgowej Rady Adwokackiej w W., która pismem z dnia 19 listopada 2007 r. poinformowała, iż pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej wyznaczono adwokat M. P. W dniu 10 grudnia 2007 r. wyznaczony pełnomocnik nadesłał pełnomocnictwo z dnia 5 grudnia 2007 r., natomiast pismem z dnia 28 stycznia 2008 r. skarżącą cofnęła pełnomocnictwo adwokat M. P. ponawiając równocześnie wniosek o "udzielenie pomocy prawnej w postaci adwokata z urzędu". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 254 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze. zm.) rozpoznawanie wniosków o przyznanie prawa pomocy należy do wojewódzkiego sądu administracyjnego, w którym sprawa ma się toczyć lub już się toczy. Z kolei o wyznaczenie adwokata sąd zwraca się do właściwej okręgowej rady adwokackiej (art. 253 powołanej ustawy). Powyższa regulacja oznacza, iż do zadań wojewódzkiego sądu administracyjnego należy ustalenie czy wnioskodawcy przysługuje prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata lub innego profesjonalnego pełnomocnika, lecz konkretną osobę wskazuje właściwa okręgowa rada (np. adwokacka). Ponadto podkreślić należy, że sąd nie może ingerować w relacje pomiędzy skarżącym a jego pełnomocnikiem, bowiem stosunki te kształtowane są przez samych zainteresowanych. Przyznanie prawa pomocy z urzędu bynajmniej nie ogranicza stronie skarżącej możliwości oceny jego działań i wpływu na efekty współpracy, ponieważ w przypadku braku satysfakcji z działań wyznaczonego pełnomocnika strona skarżąca może zażądać jego zmiany. Konsekwencją takiego wniosku jest konieczność wyznaczenia innej osoby, a uprawnienie to, zgodnie z treścią powołanego wyżej art. 253 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należy wyłącznie do właściwej okręgowej rady adwokackiej, nie zaś do sądu administracyjnego, który już orzekł, pozytywnie dla strony, o przyznaniu prawa pomocy. Wnioski o zmianę pełnomocnika, spowodowane brakiem zadowolenia z jego działań, dotyczą sfery relacji osobistych, nie są natomiast wynikiem zmiany sytuacji materialnej strony skarżącej, która z kolei jest podstawą przyznania prawa pomocy. Sąd może wprawdzie może cofnąć prawo pomocy, ale warunkiem jego cofnięcia (w całości lub w części) jest sytuacja wskazująca na to, że okoliczności, na podstawie których przyznano prawo pomocy, nie istniały lub przestały istnieć (art. 249 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Reasumując, w sprawie, w której stronie skarżącej przyznano już prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, nie jest możliwe ponowne jej przyznanie w tym samym zakresie, bowiem oznaczałoby w rzeczywistości zdublowanie uprawnienia. Natomiast w przypadku konieczności zmiany osoby pełnomocnika z jakiegokolwiek powodu wniosek w tym przedmiocie należy skierować do właściwej okręgowej rady adwokackiej odpowiedzialnej i jedynie uprawnionej do wyznaczania osoby konkretnego pełnomocnika. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 253 i 254 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.