II SA/Wa 1630/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Maciejuk (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Janusz Walawski, , Protokolant specjalista Elwira Sipak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi R. G. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]; 2. zasądza od Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz R. G. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...] maja 2016 r. do Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (zwanej dalej ARiMR) wpłynął wniosek R. G., reprezentowanego przez adwokata J. A., o udostępnienie następujących informacji: 1. czy dla nieruchomości wpisanej do Księgi Wieczystej pod numerem [...], składającej się z działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...] oraz [...] (ark. mapy [...]), położonej w [...] przy ulicy [...], w związku z prowadzeniem upraw rolnych (działalności rolniczej) na tej nieruchomości pobierane były od początku 2004 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku jakiekolwiek płatności bezpośrednie, obszarowe, dodatkowe lub inne przyznawane i wypłacone przez Agencję Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, lub ktokolwiek występował o przyznanie płatności bezpośrednich dla w/w gruntów, 2. czy dla części nieruchomości wpisanej do Księgi Wieczystej pod numerem [...], składającej się z działek nr [...],[...] (ark. mapy [...]) położonych w [...] przy ulicy [...] i [...] oraz działek nr [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...] (ark. mapy [...]) położonych w [...] przy ulicy [...],[...] i [...] w związku z prowadzeniem upraw rolnych (działalności rolnej) na tej nieruchomości pobierane były od początku roku 2004 do dnia złożenia niniejszego wniosku jakiekolwiek płatności bezpośrednie, obszarowe, dodatkowe lub inne przyznawane i wypłacone przez ARiMR, lub ktokolwiek występował o przyznanie płatności bezpośrednich dla ww. gruntów, 3. jeżeli dla nieruchomości wskazanych powyżej w punkcie 1 oraz 2 były pobierane płatności bezpośrednie z tytułu JPO, UPO, ONW, lub inne, w związku z prowadzeniem upraw rolnych (działalności rolniczej) na tych nieruchomościach od początku roku 2004 do dnia złożenia niniejszego wniosku, wniósł o wskazanie danych osobowych oraz adresów zamieszkania osób, które takie płatności pobierały a także kwot w jakich płatności takie zostały przez poszczególne osoby pobrane w kolejnych latach, wraz z kopiami decyzji dotyczących przyznania przedmiotowych płatności bezpośrednich. W podstawie żądania pełnomocnik powołał art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że wnioskodawca posiada interes prawny w uzyskaniu wskazanych informacji, gdyż jest współwłaścicielem nieruchomości wskazanych w punkcie 1 i 2, wpisanym do ksiąg wieczystych. Podniósł, że właściciel ma prawo do podjęcia kroków prawnych uzyskania wymienionych wyżej informacji dotyczących nieruchomości, które stanowią jego własność, a co do których istnieje podejrzenie bezumownego korzystania przez inną osobę lub osoby, które nadto dokonują regularnej eksploatacji gruntów. Wnioskodawca nie posiada informacji co do tożsamości osób, które dokonują uprawy przedmiotowych gruntów. Fakt korzystania z nieruchomości przez osoby trzecie ustalono na podstawie zdjęć satelitarnych. Pełnomocnik podniósł, że uzyskanie wskazanych wyżej danych jest jego mocodawcy konieczne do wystąpienia na drogę sądową przeciwko podmiotom dokonującym uprawy przedmiotowych gruntów. Podał, że żądane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu u.d.i.p. i podlegają udostępnieniu na wniosek każdego podmiotu. Pismem znak: [...], ARiMR udostępniła informacje w zakresie pkt. 1 i 2 wniosku. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...], na podstawie art. 5 ust. 2, art. 17 w zw. z art. 16 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2015 r., poz. 2058 z późn. zm.), zwanej dalej u.d.i.p., art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2014 r., poz. 1438 ze zm.), odmówił udostępnienia informacji publicznej w zakresie wskazania danych osobowych i adresów zamieszkania, a także kwot jakie zostały pobrane wraz z kopiami decyzji o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla nieruchomości składających się z działek nr [...],[...],[...],[...],[...], w latach 2011-2015 oraz działek nr [...],[...] w 2015 r. Decyzja zaadresowana została do pełnomocnika wnioskodawcy. Organ wskazał, że zakres złożonego wniosku w pkt. 3 dotyczy udostępnienia danych osobowych i adresów zamieszkania, a także kwot jakie zostały pobrane wraz z kopiami decyzji o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego dla nieruchomości składających się z działek nr [...],[...],[...],[...],[...], w latach 2011-2015 oraz działek nr [...],[...] w 2015 r., czyli w okresach, w których wspomniane działki były deklarowane do uzyskania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego i były pobierane płatności do tych działek. Organ stwierdził, że informacja, o której udostępnienie występuje wnioskodawca w pkt. 3 stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Organ wskazując, że żądanie dotyczy danych osobowych i adresów zamieszkania oraz kwot płatności wraz z kopiami decyzji, odwołał się do definicji danych osobowych z art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (.Dz. U. 2015. poz. 2135 z późn. zm.), zwanej dalej u.o.d.o. Podniósł, że żądane przez wnioskodawcę informacje dotyczą danych tworzących sferę życia prywatnego. Powołując się na wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I CSK 190/12 wskazał, że do prywatnej sfery życia zalicza się przede wszystkim zdarzenia i okoliczności tworzące sferę życia osobistego i rodzinnego. Szczególny charakter tej dziedziny życia człowieka uzasadnia udzielenie jej silnej ochrony prawnej. Nie znaczy to, że każda informacja dotycząca określonej osoby była informacją z dziedziny jej życia osobistego. Reżim ochrony prawa do prywatności i reżim ochrony danych osobowych są wobec siebie niezależne. Dochodzi przy tym do wzajemnych relacji i oddziaływania tych reżimów, bowiem w określonych sytuacjach faktycznych przetworzenie danych osobowych może spowodować naruszenie dobra osobistego w postaci prawa do prywatności, bądź ochrona prawa do prywatności będzie wymagała sprzeciwienia się wykorzystaniu danych osobowych. Organ stwierdził, że pomimo iż wnioskowane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 ww. ustawy) ich udostępnienie podlega ograniczeniu. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...]. W uzasadnieniu organ ponownie wyraził stanowisko, że zakres wniosku stanowi informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Jednakże zakres tej informacji, tj: dane osobowe i adresy zamieszkania, a także kwoty jakie zostały pobrane wraz z kopiami decyzji o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na konkretne działki ewidencyjne pozwalają na odwołanie się do ww. art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych. Zakres wniosku dotyczy danych osobowych podlegających ochronie tworzących sferę życia prywatnego. Organ ponownie przywołał wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 listopada 2012 r. sygn. akt I CSK 190/12 oraz powołał się na pogląd prezentowany w doktrynie, wskazując m.in., że za informację publiczną nie można uznać wszelkich informacji zawartych w aktach sprawy, lecz jedynie te informacje, które dotyczą "spraw publicznych". W świetle powyższego, pomimo że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, ze względu na prywatność osoby fizycznej (art. 5 ust. 2 ww. ustawy) ich udostępnienie podlega ograniczeniu. W odniesieniu zaś do zarzutu strony naruszenia prawa materialnego, tj. art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez jego niezastosowanie organ stwierdził, iż zgodnie z przedmiotowym przepisem przetwarzanie danych jest dopuszczalne wtedy, gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia lub spełnienia obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Organ podkreślił, że płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego przyznawane były posiadaczowi gruntów rolnych (faktycznemu użytkownikowi). Wskazał, że prawo własności działek rolnych, któremu nie towarzyszy ich posiadanie w rozumieniu przepisów o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, nie stanowi przesłanki do ubiegania się o przyznanie płatności obszarowych. Zgodnie bowiem z art. 8 ust. 1 pkt 2) ustawy z dnia z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz. U. z 2015 r. poz. 1551 z późn. zm.) jednolita płatność obszarowa, płatność za zazielenienie, płatność dla młodych rolników, płatność dodatkowa i płatności związane do powierzchni upraw, zwane dalej "płatnościami obszarowymi" są przyznawane do powierzchni działki rolnej będącej w posiadaniu rolnika w dniu 31 maja roku. w którym został złożony wniosek o przyznanie tych płatności". Posiadanie było również przesłanką przyznania płatności w latach wcześniejszych, o których udostępnienie w ramach informacji publicznej wnioskuje strona. Tym samym prawo własności nie ma wpływu na przyznanie w drodze decyzji administracyjnej płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Organ stwierdził, że prywatność osoby fizycznej w niniejszej sprawie podlega ochronie. Decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] stała się przedmiotem skargi R. G., reprezentowanego przez adwokata, do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wnosząc o stwierdzenie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nieważności zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] czerwca 2016 r. ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezesa ARiMR z dnia [...] czerwca 2016 r. oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego, według norm przepisanych, pełnomocnik zarzucił: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 5 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 23 ust. 1 oraz art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych oraz art. 2 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej poprzez ich niezastosowanie skutkujące nieuzasadnioną odmową udostępnienia wnioskodawcy informacji publicznej w zakresie wskazanym w punkcie trzecim wniosku z dnia [...] maja 2016 r.; - naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj. art. 107 § 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r., pomimo nieważności tej decyzji spowodowanej skierowaniem jej do osoby niebędącej stroną w sprawie. - naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na rozstrzygnięcie tj. art. 7, art. 8, art. 9 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. poprzez nieodniesienie się do argumentacji wnioskodawcy w zakresie dopuszczalności przetwarzania danych osobowych w sytuacji gdy jest to niezbędne dla zrealizowania uprawnienia wynikającego z przepisu prawa oraz poprzez nienależyte i niewyczerpujące uzasadnienie wydanej decyzji. W uzasadnieniu pełnomocnik wskazał, że decyzja Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa nr [...] o odmowie udostępnienia informacji publicznej dotknięta jest wadą powodującą jej nieważność z mocy prawa na podstawie art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na fakt, iż została ona skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, tj. J. A., podczas gdy wnioskodawca R. G. nie został w tej decyzji nawet wymieniony. W dalszej części podniósł, że błędnie organ przyjął, iż wnioskodawca łączy swe uprawnienia do uzyskania żądanych informacji z możliwością ubiegania się o przyznanie płatności obszarowych w ramach systemu wsparcia bezpośredniego. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy w sposób jasny bowiem wyjaśniono, iż uzyskanie żądanych informacji publicznych jest niezbędne celem podjęcia kroków prawnych zmierzających do usunięcia osób bezprawnie korzystających z nieruchomości wnioskodawcy. Pełnomocnik przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2014 r. (sygn. I OSK 2499/13), w którym wskazano m.in., że ustawa o ochronie danych osobowych nie wyłącza stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej a obie regulacje są ze sobą skorelowane. Z przepisów wymienionych ustaw nie można wyprowadzić generalnego zakazu udostępnienia informacji publicznej, w treści której figurują określone dane osobowe. Pełnomocnik podkreślił, że wnioskodawca w toku postępowania wykazał, iż jako współwłaściciel przedmiotowej nieruchomości wpisany do ksiąg wieczystych ma prawo do podjęcia kroków prawnych celem usunięcia z niej osób bezprawnie korzystających z gruntu oraz dokonujących jego regularnej eksploatacji. Organ w zupełności pominął wskazane wyżej okoliczności, co spowodowało niesłuszny brak zastosowania art. 23 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie danych osobowych. Lakoniczność uzasadnienia zaskarżonej decyzji uniemożliwia skarżącemu odpowiednie ustosunkowanie się do przyczyn odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz świadczy o niedostatecznym wyjaśnieniu przez organ stanu faktycznego sprawy oraz prowadzeniu postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, reprezentowany przez radcę prawnego, w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał dotychczasowe stanowisko organu. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazał, że decyzja z [...] czerwca 2016 r. omyłkowo została skierowana do pełnomocnika R. G. W ocenie organu wniosek o stwierdzenie nieważności zaskarżonych decyzji nie znajduje podstaw do uwzględnienia. Pełnomocnik wskazał też, że prawo do informacji publicznej nie może być rozumiane w sposób absolutny, tj. jako prawo obywateli do uzyskania nieograniczonego dostępu do każdego bez wyjątku dokumentu czy każdej informacji wytworzonej, odnoszącej się czy będącej w posiadaniu podmiotu publicznego, w tym organu władzy publicznej. Pełnomocnik wskazał, że skarżący wnioskował o udostępnienie mu informacji publicznej w zakresie danych osobowych i adresów zamieszkania beneficjentów, a także kwot jakie zostały pobrane wraz z kopiami decyzji o przyznanie płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego na konkretne działki ewidencyjne w ramach dopłat bezpośrednich. Podkreślił, że pomoc ta jest finansowana ze środków unijnych z funduszu Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) zgodnie z Rozporządzeniem Rady (WE) NR 1290/2005 z dnia 21 czerwca 2005 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej (Dz.U. L 209, 11.8.2005, p.l). Na podstawie art. 44a tego rozporządzenia państwa członkowskie miały zapewniać coroczną publikację ex post wykazu beneficjentów funduszy EFRG i EFFROW oraz kwot otrzymanych przez każdego beneficjenta w ramach każdego z tych funduszy. Jednak wyrokiem z 9 listopada 2010 r. w sprawie C-92/09 - Volker und Markus Schecke i Eifert Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził nieważność art. 42 pkt 8b i art. 44a Rozporządzenia Rady 1290/2005 oraz całego Rozporządzenia Komisji 259/2008 - w zakresie w jakim w odniesieniu do osób fizycznych będących beneficjentami pomocy z EFRG i EFRROW przepisy te wymagają publikacji danych osobowych. Trybunał wydając powyższe orzeczenie powołał się na artykuł 8 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, z którego wynika, że ma ona na celu zapewnienie ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych, w szczególności ich prawa do prywatności, w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych. W związku z czym udostępnienie powyższych danych osobowych beneficjentów dopłat bezpośrednich oraz informacji o kwotach dopłat bezpośrednich uzyskanych do poszczególnych działek przez osobę fizyczną w zakresie wskazanym przez skarżącego stanowiłoby naruszenie prawa do prywatności zgodnie z powyższym orzeczeniem Trybunału Sprawiedliwości UE oraz treścią przepisów rozporządzenia nr 1290/2005. W ocenie ARiMR, uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera zarówno przytoczenie przepisów prawa w oparciu, o które nastąpiło zaskarżone rozstrzygnięcie, jak i wyjaśnienie zastosowanej podstawy prawnej. Zatem podniesiony przez Skarżącego powyższy zarzut dotyczący nienależytego zasługuje na uwzględnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. W ocenie Sądu, w sprawie tej zostały naruszone przepisy postępowania administracyjnego tj. przepis art. 6, art. 7, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z tego względu konieczne było uchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa. Na wstępie, wobec treści skargi, wskazania wymaga, że wniosek z dnia [...] maja 2016 r. (jego punkt 3), wszczynający postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją, był wnioskiem R. G. o udostępnienie informacji publicznej, na co wskazywało jednoznacznie samo określenie żądania, jak i powołanie się przez pełnomocnika w podstawie żądania na u.d.i.p. Prawidłowo wiec organ rozpatrzył ten wniosek na gruncie u.d.i.p. Samo powiązanie żądania z art. 23 ustawy o ochronie danych osobowych nie zmienia jego charakteru. Sąd nie znalazł podstaw do stwierdzenia nieważności zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji, albowiem, choć w decyzji z dnia [...] czerwca 2016 r. organ, jako adresata decyzji wymienił J. A., tj. pełnomocnika działającego w imieniu R. G., to nie budzi wątpliwości, że rozpatrzony został wniosek R. G. Omyłka organu w oznaczeniu strony nie oznacza, że w tej sprawie zaszła przesłanka nieważności postępowania. Przepis art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. nie obejmuje każdego przypadku nieprawidłowego określenia strony w decyzji (v. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2017 r. sygn. akt I OSK 2278/14, orzeczenia.nsa.gov.pl). W sprawie jest bezsporne, że organ decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. odmówił udostępnienia informacji żądanych w punkcie 3 wniosku R. G., który następnie skorzystał z prawa złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie tej sprawy. Zarzut skargi w tym zakresie Sąd uznał więc za niezasadny. Odnosząc się do podstaw uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji wskazania wymaga, że organ nie rozważył wszystkich okoliczności sprawy na gruncie przepisów prawa obowiązujących w dniu wydania decyzji, w wyniku czego dokonana przez organ ocena, co do wystąpienia w sprawie przesłanki z art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jako ograniczającej dostęp do informacji publicznej, musiała być uznana za dowolną (art. 80 k.p.a.). Uzasadnienie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji nie zawiera w istocie żadnej argumentacji przemawiającej za podjętym przez organ rozstrzygnięciem. Prezes Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa rozstrzygając niniejszą sprawę przede wszystkim nie wziął pod uwagę przepisów Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (DZ. U.UE.L.2013.347.549), w tym w szczególności nie uwzględnił przepisów jego art. 111, art. 112 , art. 113, które dotyczą publikacji (ex post) wykazu beneficjentów funduszy, zakresu publikowanych informacji i przypadków, w których państwa członkowskie nie publikują nazwiska beneficjenta (rozumianego, jako imię i nazwisko). Rozporządzenie unijne obowiązuje bezpośrednio, a zatem organ rozstrzygając w przedmiocie udostępnienia na gruncie u.d.i.p. informacji o beneficjentach, przepisów tej regulacji prawnej pominąć w swoich rozważaniach nie może. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wskazał, że wyrokiem z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie C-92/09 - Volker und Markus Schecke i Eifert Trybunał Sprawiedliwości UE stwierdził nieważność art. 42 pkt 8b i art. 44a wcześniej obowiązującego Rozporządzenia Rady 1290/2005 oraz całego Rozporządzenia Komisji 259/2008 - w zakresie w jakim w odniesieniu do osób fizycznych będących beneficjentami pomocy z EFRG i EFRROW przepisy te wymagają publikacji danych osobowych. Podniósł, że Trybunał wydając powyższe orzeczenie powołał się na artykuł 8 Europejskiej Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, z którego wynika, że ma ona na celu zapewnienie ochrony podstawowych praw i wolności osób fizycznych, w szczególności ich prawa do prywatności, w odniesieniu do przetwarzania danych osobowych. Podkreślenia wymaga jednakże, że w motywie 73 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., które uchyla Rozporządzenie (WE) nr 1290/2005, wskazano, iż w wyroku w sprawach połączonych Volker und Markus Schecke GbR oraz Eifert przeciwko Land Hessen "Trybunał nie zakwestionował zasadności celu polegającego na wzmocnieniu kontroli publicznej nad sposobem wykorzystywania środków pieniężnych z funduszy. Trybunał podkreślił jednak, że należy rozważyć metody publikowania informacji dotyczących zainteresowanych beneficjentów, które są zgodne z celem takiej publikacji, a jednocześnie mniej ingerują w prawo tych beneficjentów do poszanowania ich życia prywatnego ogólnie, a w szczególności ochrony ich danych osobowych". W motywie 75 wskazano, że "publikowanie nazw (nazwisk) beneficjentów funduszy stanowi środek wzmocnienia publicznej kontroli wykorzystania funduszy i dlatego jest użytecznym uzupełnieniem istniejących ram zarządzania i kontroli, niezbędnym do zapewnienia odpowiedniego poziomu ochrony interesów finansowych Unii (...)". W celu zachowania równowagi między celem polegającym na wzmocnieniu kontroli publicznej nad sposobem wykorzystania środków pieniężnych z funduszy, z jednej strony, a prawem beneficjentów do poszanowania ich życia prywatnego ogólnie, a w szczególności do ochrony ich danych osobowych, z drugiej strony, należy uwzględnić rozmiar udzielonej pomocy. Z dogłębnej analizy oraz konsultacji z zainteresowanymi stronami wynika, że w celu wzmocnienia skuteczności takiej publikacji oraz ograniczenia ingerencji w prawa beneficjentów, niezbędne jest ustanowienie progu wyrażonego w postaci kwoty otrzymanej pomocy, poniżej którego nazwisko beneficjenta nie powinno być publikowane (motyw 82). Z przepisów Rozporządzenia wynika, że publiczne udostępnienie informacji, o których mowa w tym rozporządzeniu zwiększyć ma przejrzystość wykorzystania unijnych środków finansowych w ramach WPR, przyczyniając się w ten sposób do lepszej widoczności i lepszego zrozumienia tej polityki. Umożliwić ma to obywatelom aktywniejszy udział w procesie decyzyjnym i zagwarantować większą legitymizację, skuteczność i odpowiedzialność administracji względem obywateli. Jednocześnie wskazania wymaga, że organ rozpoznając wniosek R. G. uznał, że wszystkie żądane w punkcie 3 wniosku informacje stanowią informację publiczną. Pojęcie informacji publicznej ustawodawca określił w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W ich świetle informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności o sprawach wymienionych w art. 6 ustawy. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjęto, że informację publiczną stanowi każda informacja wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne oraz osoby pełniące funkcje publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują bądź gospodarują mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa w zakresie tych kompetencji. Taki charakter ma również wiadomość niewytworzona przez podmioty publiczne, lecz odnosząca się do tych podmiotów. Oczywiście poza sporem w ocenie Sądu pozostaje, że informacją publiczną jest imię i nazwisko beneficjenta, kwota płatności, jak również decyzja administracyjna. O tym, że decyzja administracyjna stanowi informację publiczną przesądza wprost art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p. Imię i nazwisko beneficjenta (które są jednocześnie danymi osobowymi na gruncie u.o.d.o.) oraz kwota płatności stanowią informacje publiczne albowiem na gruncie Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r., jak i na gruncie poprzednio obowiązującego Rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, informacje te służą publicznej kontroli w odniesieniu do indywidualnych beneficjentów wykorzystania funduszy unijnych. Natomiast adres zamieszkania beneficjenta nie stanowi w ocenie Sądu informacji publicznej. Nie jest to informacja o sprawie publicznej i w żaden sposób nie pozwala na kontrolę wydatkowania publicznych funduszy, zwłaszcza, że adres zamieszkania beneficjenta nie musi być adresem, pod którym prowadzona jest działalność rolnicza, z którą wiąże się przyznanie określonych płatności. W odniesieniu do żądania udostępnienia na gruncie u.d.i.p. adresu zamieszkania beneficjenta (beneficjentów) organ powinien zatem pismem poinformować wnioskodawcę, że ta informacja nie stanowi informacji publicznej. Nie ma tym samym podstaw do rozstrzygania w tym zakresie (tj. o adresie zamieszkania) w drodze decyzji administracyjnej. W pozostałym zaś zakresie punktu 3 wniosku R. G. organ ponownie rozpoznając sprawę i dokonując oceny, czy udostępnienie żądanych informacji publicznych, podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej, uwzględni przepisy powołanego wyżej Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. W przypadku ponownego wydania decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia żądanych informacji publicznych organ obowiązany będzie wszechstronnie wyjaśnić podstawę prawną podjętego rozstrzygnięcia. W sytuacji powołania się na prywatność beneficjenta, jako przesłankę ograniczającą dostęp do informacji publicznej, organ obowiązany będzie wykazać w uzasadnieniu decyzji, w jaki sposób udostępnienie wnioskodawcy żądanych informacji naruszać będzie prawo do prywatności beneficjenta. Rozstrzygając sprawę organ weźmie pod uwagę wszystkie okoliczności niniejszej sprawy. Zarówno zaskarżona decyzja, jak i decyzja z dnia [...] czerwca 2016 r. nie zawierają w istocie wyjaśnienia, dlaczego organ powołał się na prywatność osoby fizycznej, jako przesłankę wyłączającą udostępnienie informacji publicznej. Samo przywołanie orzeczenia Sądu Najwyższego, Naczelnego Sądu Administracyjnego, czy też poglądu prezentowanego w doktrynie bez odniesienia prezentowanych poglądów do stanu faktycznego sprawy, nie stanowi wyjaśnienia podstawy prawnej decyzji. Tym samym, za zasadny Sąd uznał zarzut naruszenia przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Biorąc pod uwagę, że jedno z żądań dotyczy udostępnienia kopii decyzji przyznających płatności, wskazania wymaga, że – zależnie oczywiście od zajętego przez organ stanowiska w zakresie możliwości udostępnienia imienia i nazwiska beneficjenta oraz kwot płatności – decyzja administracyjna traci indywidualny charakter poprzez usunięcie z niej danych, które w ocenie organu nie podlegają udostępnieniu (v. wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r. sygn. akt I OSK 83/10, orzeczenia.nsa.gov.pl). Adres zamieszkania beneficjenta, jak wskazano to już wyżej, nie stanowi informacji publicznej i nie podlega udostępnieniu na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej, a zatem w tym zakresie z pewnością należałoby dokonać anonimizacji decyzji, jeśli zawiera ona tego rodzaju daną osobową. Za przedwczesne w świetle powyższego Sąd uznał odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 5 ust. 2 u.d.i.p., jak też art. 2 ust. 2 w zw. z art. 10 ust. 1 u.d.i.p. Przepis art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1 ustawy o ochronie danych osobowych nie były zaś stosowane w niniejszej sprawie przez organ, albowiem wniosek R. G. był wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej (wnioskiem o informację o sprawach publicznych), a nie wnioskiem o udostępnienie danych osobowych. Z tego też względu prawidłowo został rozpatrzony na gruncie u.d.i.p., a nie na gruncie ustawy o ochronie danych osobowych. Odnosząc się do twierdzenia pełnomocnika skarżącego, iż uzyskanie żądanych informacji jest niezbędne w celu podjęcia kroków prawnych zmierzających do usunięcia osób bezprawnie korzystających z nieruchomości mocodawcy, wskazać można jedynie, że reżim udostępniania informacji publicznej (nawet, gdy zawiera ona dane osobowe) nie jest tożsamy z reżimem udostępniania danych osobowych (na potrzeby np. wytoczenia powództwa). Wybór sposobu pozyskania określonych informacji, czy danych należy do wnioskodawcy. W tej sprawie wnioskodawca wyraźnie we wniosku wskazał, że żąda udostępnienia informacji publicznej. Nie ma tym samym mowy o naruszeniu w tym zakresie zasady pogłębiania zaufania do organu władzy, tym bardziej, że działania podejmowane były w imieniu wnioskodawcy przez profesjonalnego pełnomocnika. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), orzekł jak w punkcie 1 wyroku. W punkcie 2 wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 powołanej ustawy.