II SA/Wa 164/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2012 r. sprawy ze skargi J. W. na postanowienie Komendanta Głównego Policji z dnia [...] listopada 2011 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania - oddala skargę. Komendant Główny Policji postanowieniem z dnia [...] listopada 2011 r., działając na podstawie art. 134 i art. 268 a Kpa, stwierdził niedopuszczalność wniesionego przez M. C. w imieniu J. W. odwołania od decyzji Komendanta Wojewódzkiego Policji w O. z dnia [...] sierpnia 2011 r. odmawiającej wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, iż decyzja organu I instancji, wobec jej wadliwego doręczenia nie weszła do obrotu prawnego, stąd też niedopuszczalnym było wniesienie odwołania. W dniu 3 sierpnia 2010 r. J. W. udzielił M. C. pełnomocnictwa do reprezentowania go w sprawie zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. Pełnomocnictwo to wpłynęło do organu I instancji w dniu 16 sierpnia 2010 r. Sprawa zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na broń została przekazana wraz ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie. Po zwrocie akt z tego Sądu, organ I instancji prowadził postępowanie, w wyniku którego decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. odmówił J. W. wydania pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowieckich. W postępowaniu tym działał zarówno sam zainteresowany, jak i M. C., jednak nie przedstawił on innego pełnomocnictwa do reprezentowania strony w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na broń niż wyżej opisane. Decyzja z dnia [...] sierpnia 2011 r. została wysłana i doręczona M. C., który w terminie wniósł odwołanie. W tym stanie rzeczy organ II instancji uznał, iż zakres pełnomocnictwa M. C. umożliwiał mu jedynie reprezentowanie zainteresowanego w postępowaniu, którego przedmiotem było zawieszenie postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na broń, zatem nie był on uprawniony do reprezentowania strony w szerszym zakresie – w sprawie wydania pozwolenia na broń. Stąd też decyzja organu I instancji została doręczona osobie nieprawidłowo umocowanej w charakterze pełnomocnika, co skutkuje brakiem wejścia jej do obrotu prawnego i, w dalszej kolejności, niedopuszczalnością złożonego odwołania. J. W., działając przez pełnomocnika, wniósł skargę na postanowienie Komendanta Głównego Policji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjny w Warszawie. Do skargi pełnomocnik załączył stosowne pełnomocnictwo dla adw. M. C.. Skarżący wnosił o uchylenie zaskarżonego postanowienia, zarzucając organowi naruszenie przepisów: - art. 134 Kpa, poprzez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, w wyniku czego nastąpiło stwierdzenie niedopuszczalności odwołania, w przypadku kiedy, wobec braku formalnego złożenia odpowiedniego pełnomocnictwa, organ winien wezwać do uzupełnienia tegoż braku formalnego, w terminie siedmiodniowym, co w sprawie nie nastąpiło; - art. 64 § 2 Kpa, poprzez jego niezastosowanie, albowiem organ nie uczynił zadość wymaganiom ustalonym w przepisach prawa podatkowego (chyba skarżący ma na myśli prawo procesowe), gdyż zgodnie ze wskazanym przepisem prawa, winien wezwać składającego odwołanie do złożenia pełnomocnictwa - jako uzupełnienie braku formalnego; - art. 6 Kpa, albowiem Komendant Główny Policji winien wezwać pełnomocnika strony do uzupełnienia braku formalnego, poprzez złożenie pełnomocnictwa w terminie siedmiu dni, stosownie do art. 64 § 2 Kpa; - art. 7, art. 8, art. 9 Kpa, poprzez naruszenie dyrektyw wynikających z zasad ogólnych postępowania administracyjnego, albowiem organ nawet nie wezwał pełnomocnika strony do uzupełnienia braku formalnego w postaci złożenia pełnomocnictwa, w przypadku, kiedy to organ jest zobowiązany do podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając w tym przypadku na względzie słuszny interes J. W.; - art. 12 Kpa, albowiem postępowanie prowadzone przez organ nie czyni zadość normie wynikającej ze wskazanego przepisu prawa, wskazać przy tym należy, iż J. W. złożył wniosek o wydanie pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej do celów łowieckich, do właściwego organu - Komendanta Wojewódzkiego Policji w O., w dniu 8 czerwca 2010 r. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie, argumentując, jak w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W niniejszej sprawie istotne są dwa elementy, których nie dostrzega skarżący. Pierwsza sprawa to ocena zakresu pełnomocnictwa udzielonego w dniu 3 sierpnia 2010 r. Zgodnie z treścią art. 32 Kpa strona może działać przez pełnomocnika. Pełnomocnictwo udzielone M. C. w dniu 3 sierpnia 2010 r., jak wynika z jego treści, nie było pełnomocnictwem do reprezentowania strony w całym postępowaniu o wydanie pozwolenia na broń, ale ściśle określonym pełnomocnictwem, ograniczonym jedynie do reprezentowania zainteresowanego w sprawie zawieszenia postępowania w przedmiocie wydania pozwolenia na broń palną myśliwską. Taki zakres pełnomocnictwa wynikał wprost z jego treści. Zaznaczyć tu należy, iż sformułowanie zakresu pełnomocnictwa nie budziło żadnego zastrzeżenia, ani żadnych wątpliwości. Nie było zatem potrzeby wzywania strony czy pełnomocnika, co do uzupełnienia bądź wyjaśnienia zakresu pełnomocnictwa. Oczywistym jest, iż z uwagi na zakres umocowania, pełnomocnictwo to nie mogło stanowić podstawy do reprezentowania strony w szerszym zakresie, niż to wynikało z jego treści. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dostrzega tu wadliwość działania organu I instancji, który w przedmiotowym postępowaniu dopuszcza obok strony, do udziału w postępowaniu o wydanie pozwolenia na broń, także i M. C., jako pełnomocnika strony (mimo ograniczonego co do przedmiotu sprawy zakresu pełnomocnictwa z dnia 3 sierpnia 2010 r.). Takie działanie organu mogło wytworzyć przeświadczenie o prawidłowym umocowaniu M. C. także i w sprawie o wydanie pozwolenia na broń, a nie jedynie w sprawie zawieszenia postępowania administracyjnego. Jednakże o zakresie pełnomocnictwa nie mogą stanowić domniemania ani przeświadczenia, ale jego treść, tym bardziej, iż w tym przypadku treść zakresu pełnomocnictwa z dnia 3 sierpnia 2010 r. była oczywista i nie budziła żadnych wątpliwości. Z powyższego wywodu wynika, iż w postępowaniu zakończonym przed organem I instancji decyzją z dnia [...] sierpnia 2011 r. J. W. nie był reprezentowany przez pełnomocnika. Druga istotna kwestia to zagadnienie doręczenia decyzji administracyjnej. Jest ona niezwykle ważna w postępowaniu administracyjnym, albowiem stanowi nie tylko o rozpoczęciu biegu terminu do ewentualnego złożenia środka odwoławczego, ale także stanowi o dacie wejścia do obrotu prawnego danej decyzji. Przepisy polskiej procedury administracyjnej nie przewidują tu dowolności co do osoby, której doręcza się decyzję. Przede wszystkim decyzję doręcza się stronie, a gdy strona jest reprezentowana przez pełnomocnika, zamiast stronie decyzję doręcza się temu pełnomocnikowi. Porównaj treść art. 40 Kpa. Zatem w niniejszym przypadku, skoro pełnomocnictwo udzielone w dniu 3 sierpnia 2010 r. przez J. W. nie było ważne do reprezentowania go w sprawie wydania pozwolenia na posiadanie broni i w aktach sprawy brak było innego pełnomocnictwa, to przedmiotowa decyzja mogła być doręczona jedynie stronie. Doręczenie decyzji innej osobie powoduje bezskuteczność takiego doręczenia. Decyzja dotknięta taką wadą doręczenia nie powoduje żadnych następstw prawnych, albowiem nie wchodzi do obrotu prawnego. Powyższe stwierdzenie potwierdza zgodność z prawem zaskarżonego postanowienia Komendanta Głównego Policji. Mimo wielu zarzutów wyszczególnionych w skardze, sprowadza się ona w istocie do niezasadnego stwierdzenia niedopuszczalności odwołania wobec braku uprzedniego wezwania pełnomocnika do uzupełnienia braku formalnego, to jest przedstawienia prawidłowego pełnomocnictwa. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zarzuty skargi są chybione i wynikają z niezrozumienia treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia. Uzupełnienie odwołania poprzez dołączenie doń prawidłowego pełnomocnictwa (zastosowanie instytucji przewidzianej w art. 64 § 2 Kpa, na co wskazuje skarżący) nie zniwelowałoby skutku nieprawidłowego doręczenia decyzji wynikającej z niewłaściwego pełnomocnictwa. Na tym etapie postępowania (II instancja), wobec braku w prawie administracyjnym instytucji konwalidacji, uzupełnienie powyższego braku nie było już możliwe. Z pewnością, gdyby wadę w umocowaniu pełnomocnika dostrzegł Komendant Wojewódzki Policji w O. i wezwał do przedstawienia właściwego pełnomocnictwa, przed czynnością doręczenia decyzji, w przypadku uzupełnienia tego braku, problemu by nie było, jednakże tak się nie stało, a z akt sprawy wynika przeświadczenie organu I instancji o prawidłowym zakresie przedmiotowym pełnomocnictwa z dnia 3 sierpnia 2010 r. Nie bez znaczenia jest także, zakreślony treścią art. 33 § 3 Kpa, obowiązek doręczenia pełnomocnictwa organowi, spoczywający na pełnomocniku. Zatem skoro strona godziła się na działanie przez pełnomocnika nie tylko w postępowaniu o zawieszenie postępowania administracyjnego, ale także w postępowaniu o wydanie pozwolenia na posiadanie broni, to jej obowiązkiem było uzyskanie od strony właściwego pełnomocnictwa i niezwłoczne doręczenie tego pełnomocnictwa organowi. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w niniejszej sprawie nie zachodzi sytuacja określona w treści art. 33 § 3 Kpa, gdyż treść pełnomocnictwa z dnia 3 sierpnia 2010 r. była oczywista. W dniu 29 listopada 2011 r. skarżący udzielił pełnego pełnomocnictwa adw. M. C. do reprezentowania go przed organami administracyjnymi i sądami w sprawie wydania pozwolenia na broń. Pełnomocnictwo to dołączono do skargi. Wskazać tu należy, iż wcześniej, w pełnomocnictwie z dnia 3 sierpnia 2010 r., M. C. nie używał tytułu adwokata. Komendant Wojewódzki Policji w O. jest związany wydaną w dniu [...] sierpnia 2011 r. decyzją i po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku, po otrzymaniu akt administracyjnych sprawy powinien dokonać prawidłowego doręczenia tej decyzji. Od terminu tego doręczenia rozpocznie bieg termin do ewentualnego złożenia od tej decyzji odwołania. Z przedstawionych wyżej przyczyn, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.