II SA/Wa 1640/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Anna Mierzejewska po rozpoznaniu w dniu 10 lutego 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. K. na czynność Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2011 r. w przedmiocie wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie postanawia odrzucić skargę. Komendant [...] Policji w dniu [...] kwietnia 2011 r. wypłacił [...] D. K. kwotę [...] zł tytułem równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Następnie pismem z dnia [...] kwietnia 2011 r. D. K. złożył wniosek o ponowne naliczenie wysokości równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Wskazał, że organ błędnie zastosował przepisy, w szczególności ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji oraz wydanych na jej podstawie aktów wykonawczych. W odpowiedzi na powyższe Komendant [...] Policji pismem z dnia [...] maja 2011 r. poinformował, że świadczenie w wysokości [...] zł zostało naliczone poprawnie, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 marca 2010 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania policjantom równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie (Dz. U. Nr 47, poz. 373). W skardze z dnia 11 maja 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie D. K. wskazał na naruszenie przez Komendanta [...] Policji przepisów prawa materialnego poprzez błędne ich zastosowanie przy naliczeniu równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi na czynność polegającą na wypłacie równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. W piśmie z dnia 6 września 2011 r., odpowiadając na wezwanie Sądu do sprecyzowania skargi poprzez wskazanie przedmiotu zaskarżenia, skarżący podniósł, że przedmiotem jego skargi jest czynność Komendanta [...] Policji polegająca na błędnej interpretacji i zastosowaniu przepisów ustawy o Policji w zakresie naliczenia i wypłacenia równoważnika w zamian za umundurowanie. Z kolei w piśmie z dnia 26 października 2011 r., odpowiadając na ponowne wezwanie Sądu do sprecyzowania skargi, D. K. wskazał, że przedmiotem jego skargi jest czynność Komendanta [...] Policji w zakresie naliczenia i wypłacenia równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz bezczynność organów w tych przypadkach. Tymczasem skarga D. K. dotyczy czynności wypłaty równoważnika pieniężnego w zamian za umundurowanie. Powyższa czynność nie jest aktem lub czynnością z zakresu administracji publicznej dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, ani tym bardziej aktem określonym w pkt 1-3 powołanego wyżej przepisu, który podlega kognicji sądu administracyjnego. Jak bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 21 grudnia 2005 r., sygn. akt I OSK 1207/05 (publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl): "czynność wypłaty wynagrodzenia i ekwiwalentu mundurowego jest czynnością służącą wykonaniu decyzji przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Jako czynność pochodna – będąca konsekwencją decyzji administracyjnej, która po wyczerpaniu trybu odwoławczego może być przedmiotem skargi do sądu, nie może być jednocześnie traktowana jako czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a." W takiej sytuacji stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 skarga podlega odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.