II SA/Wa 1645/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA Andrzej Kołodziej, Adam Lipiński (sprawozdawca), Protokolant spec. Marek Kozłowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] lipca 2012 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia z zajmowanego stanowiska i mianowania na inne stanowisko służbowe – oddala skargę – Rozkazem personalnym z dnia [...] kwietnia 2012 r. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej zwolnił z dniem [...] maja 2012 r. [...] SG A. S. z zajmowanego stanowiska służbowego, starszego specjalisty Zespołu [...] i od dnia [...] maja 2012 r. mianował na stanowisko starszego specjalisty Zespołu [...]. Rozkaz ten Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej uzasadnił koniecznością wzmocnienia pionu dochodzeniowo-śledczego Placówki SG w L. Od powyższego rozkazu funkcjonariusz odwołał się do Komendanta Głównego Straży Granicznej, wnosząc o weryfikację zaskarżonego rozkazu i przywrócenie go na stanowisko starszego specjalisty [...]. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją z dnia [...] lipca 2012 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt. 2 Kpa, uchylił rozkaz organu I instancji jedynie w części dotyczącej terminu zwolnienia z dotychczas zajmowanego stanowiska służbowego i terminu mianowania na nowe stanowisko, ustalając odpowiednio termin zwolnienia na dzień [...] lipca 2012 r., a mianowania na dzień [...] lipca 2012 r., utrzymując w pozostałej części zaskarżony rozkaz w mocy. W uzasadnieniu decyzji Komendant Główny Straży Granicznej wskazał, co następuje: Rozkaz personalny Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej został prawidłowo oparty na przepisach art. 36 ust. 1, art. 40 ust. 1 i ust. 4 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej oraz przepisach art. 104 i art. 108 ust. 1 Kpa. Jest on także prawidłowo uzasadniony potrzebami służby. Funkcjonariusz Straży Granicznej pełniący służbę podlega szczególnym unormowaniom, kształtującym przebieg i charakter jego służby, zawartym w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. Stosunek służbowy funkcjonariusza Straży Granicznej ma charakter stosunku administracyjno - prawnego, który charakteryzuje się przede wszystkim tym, iż to organ administracji - Komendant Główny Straży Granicznej bądź Komendant Oddziału Straży Granicznej jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną każdego funkcjonariusza. Istotą służby w Straży Granicznej jest dyspozycyjność funkcjonariusza, który ma obowiązek podporządkować się poleceniu przełożonego w kwestii kształtowania stosunku służbowego. Zgoda obu stron, a więc funkcjonariusza i organu jest wymagana tylko w przypadku nawiązywania stosunku służbowego, który powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Natomiast warunki służby, miejsce jej pełnienia i wykonywane obowiązki zostają funkcjonariuszowi narzucone przez przełożonego, w tym przypadku przez Komendanta Oddziału Straży Granicznej, jako przełożonego wszystkich funkcjonariuszy w oddziale. Ustawa o Straży Granicznej przewiduje możliwość przekształcenia stosunku służbowego funkcjonariusza Straży Granicznej w drodze mianowania na inne stanowisko służbowe. Przełożony funkcjonariusza może bez jego zgody przenieść go na inne równorzędne stanowisko, bądź mianować na wyższe stanowisko służbowe. Przeniesienie na równorzędne stanowisko służbowe bądź mianowanie na wyższe stanowisko jest czynnością wynikającą z podległości służbowej pomiędzy przełożonym a podwładnym funkcjonariuszem. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej wyjaśnił przyczyny uzasadniające przeniesienie funkcjonariusza. Tym samym uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego wyczerpująco wskazuje na motywy, którymi kierował się organ podejmując rozstrzygnięcie. W świetle przepisów art. 36 i art. 40 ustawy o Straży Granicznej, właściwy przełożony skarżącego posiadał uprawnienie do przekształcenia jego stosunku służbowego. Jest to decyzja uznaniowa, uzasadniona przez organ koniecznością zapewnienia właściwej realizacji zadań służbowych w Placówce SG w L.. Ponadto, jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] marca 2012 r. załączonej do akt postępowania, skarżący w porównaniu z pozostałymi funkcjonariuszami realizującymi czynności dochodzeniowo-śledcze pełniącymi służbę w Placówce SG w [...] legitymuje się najdłuższym doświadczeniem w tym zakresie. Jednocześnie kandydatura skarżącego została zaproponowana przez osoby sprawujące nadzór nad pionem operacyjno-śledczym, a mianowicie przez Zastępcę Komendanta Oddziału oraz Naczelnika Wydziału [...], tj. przez osoby dokładnie orientujące się w jakim zakresie i na jakim poziomie funkcjonariusz realizuje czynności dochodzeniowo-śledcze. Argumenty podane w odwołaniu nie mogą ograniczyć polityki kadrowej Komendanta Oddziału, który jest odpowiedzialny za zapewnienie właściwej realizacji zadań nałożonych na podległe mu jednostki. Przenoszenie do innych jednostek organizacyjnych Straży Granicznej, w tym do Placówki SG w L., dotyczyć może każdego funkcjonariusza, z różnym stażem służby i z różną sytuacją rodzinną. Odwołujący się funkcjonariusz jest jednym z wielu funkcjonariuszy, wobec którego Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej podjął decyzję o zmianie miejsca pełnienia służby. Odnosząc się do kwestii niezawiadomienia o wszczęciu postępowania Komendanta Placówki SG w L. oraz Komendanta Placówki SG we [...] jako stron postępowania w rozumieniu art. 28 Kpa, należy stwierdzić, iż wszczęcie przedmiotowego postępowania, wbrew twierdzeniu skarżącego, nastąpiło z urzędu przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej. Przymiotu strony w niniejszym postępowaniu nie posiada zarówno Komendant Placówki SG w L., jak i Komendant Placówki SG we [...]. Przymiot strony posiada jedynie skarżący. W zawiadomieniu z dnia [...] marca 2012 r. organ I instancji powołał przepis art. 10 Kpa, który zawiera ogólną zasadę udziału strony w postępowaniu, natomiast w kontekście konkretnego postępowania powinien zostać zastosowany przepis art. 61 § 4 Kpa. Jednakże powyższe nie ma istotnego wpływu na wynik przedmiotowego postępowania. Skarżący otrzymując ww. pismo powziął wiedzę o prowadzonym postępowaniu w zakresie mianowania na nowe stanowisko służbowe. Odnosząc się natomiast do wątpliwości skarżącego, co do prawidłowości działania organu "w związku z wejściem w życie zaskarżonego rozkazu w dniu [...] maja 2012 r., natomiast zapoznania się z ww. rozkazem w dniu [...] maja 2012 r." należy stwierdzić, iż zgodnie z art. 110 Kpa, organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile kodeks nie stanowi inaczej. Komendant [...] Oddziału Straży Granicznej związany był zaskarżoną decyzją z chwilą jej wydania, natomiast z chwilą jej doręczenia skarżącemu, weszła ona do obrotu prawnego i od tego momentu przysługiwało funkcjonariuszowi prawo złożenia odwołania. Jedynie ograniczenia w zakresie przeniesienia funkcjonariusza bez jego zgody na niższe stanowisko służbowe zawiera przepis art. 42 ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. W analizowanym przypadku nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie, co wskazuje, że przeniesienie skarżącego mogło nastąpić jedynie na stanowisko co najmniej równorzędne. Zgodnie z art. 44 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariusz może być skierowany z urzędu lub na jego prośbę do komisji lekarskiej, podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych, w celu określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej i psychicznej do służby, jak również związku poszczególnych schorzeń ze służbą. Zatem, jeśli stan zdrowia, w ocenie funkcjonariusza, uniemożliwia mu pełnienie służby, istnieje możliwość zwrócenia się przez skarżącego do przełożonego właściwego w sprawach osobowych o skierowanie na komisję lekarską celem określenia stanu zdrowia oraz ustalenia zdolności fizycznej na zajmowanym stanowisku służbowym lub do służby w Straży Granicznej. Natomiast podniesienie przez organ w uzasadnieniu ww. rozkazu kwestii absencji chorobowej oraz zaświadczeń lekarskich wynikało z konieczności ustosunkowania się przez Komendanta Oddziału do kwestii poruszanych przez skarżącego w piśmie z dnia [...] marca 2012 r. Niezależnie od powyższego należy dodać, że z zaświadczenia lekarskiego wystawionego przez Publiczny Zakład Opieki Zdrowotnej [...] Oddziału Straży Granicznej z siedzibą w K. wynika, że wobec braku przeciwwskazań zdrowotnych skarżący zdolny jest do wykonywania pracy na stanowisku starszego specjalisty. Data następnego badania okresowego została wyznaczona na [...] października 2013 r. Odnosząc się natomiast do kwestii dojazdu do służby, odległości z miejsca zamieszkania do miejsca pełnienia służby oraz kosztów z tym związanych należy wskazać, iż spośród [...] funkcjonariuszy, pełniących służbę w Placówce SG w L. [...] funkcjonariuszy mieszka poza L. Ponadto, pośród [...] funkcjonariuszy [...] mieszka i dojeżdża do L. z odległości powyżej 100 km, zaś [...] funkcjonariuszy dojeżdża z odległości od 50 km do 100 km. Nadto, funkcjonariuszom Straży Granicznej, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. nr 118, poz. 1014 ze zm.), przysługuje równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego. W ocenie organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom odwołania, zaskarżony rozkaz nie narusza postanowień art. 6, art. 7, art. 8, art. 11, art. 107 § 3 Kpa. Natomiast, mając na uwadze tryb wykonania zaskarżonej decyzji (art. 130 § 1 i 2 Kpa), w związku z wniesionym przez A. S. odwołaniem od zaskarżonego rozkazu, wstrzymującym jego wykonanie, Komendant Główny Straży Granicznej w decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. ustalił nowy termin przeniesienia i mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Organ II instancji podkreślił także, iż funkcjonariusz w przypadku uzasadnionego przeniesienia służbowego winien, zgodnie ze stałą dyspozycyjnością wynikającą z istoty służby w Straży Granicznej, wykonać dyspozycję przełożonego, zgodnie z podległością służbową funkcjonariusza. Te nierozłączne elementy służby wynikają ze specyficznego charakteru formacji jaką jest Straż Graniczna, czyli formacji uzbrojonej i umundurowanej, o ściśle sprecyzowanym ustawowo zakresie zadań. To przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki stosunku służbowego funkcjonariusza w celu zapewnienia właściwej realizacji zadań służby. A. S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, kwestionując zasadność powyższej decyzji i utrzymanej nią w mocy rozkazu personalnego. W uzasadnieniu skargi zarzucił, iż organ II instancji nie odniósł się do wskazanych w odwołaniu wątpliwości o bezprzedmiotowości prowadzonego przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej w K. postępowania w sprawie mianowania na nowe stanowisko służbowe, jak wynikało z zapisu m. in. w zawiadomieniu z dnia [...] marca 2012 r., w związku z brakiem uregulowań prawnych dotyczących takiej sytuacji. Ustawa o Straży Granicznej nie zawiera zapisów regulujących mianowanie na nowe, stare, dobre, gorsze itp. stanowisko służbowe, a mówi tylko o stanowisku służbowym jako takim. Wskazał, iż na żadnym etapie postępowania prowadzonego przez Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej nie został poinformowany na jakie konkretnie stanowisko ma zostać mianowany, co narusza art. 9 Kpa. W ocenie skarżącego organ fałszywie określił jego staż pracy w pionie dochodzeniowo śledczym. Organ na etapie rozpatrywania sprawy naruszył także art. 10 § 1, art. 61 § 4 a także art. 7, art. 9, art. 77 § 1 Kpa. Normy art. 36 ust. 1 i art. 40 ust. 1 ustawy pragmatycznej są normami kompetencyjnymi i uznaniowymi. Organ administracji, działający na podstawie przepisów prawa materialnego, przewidujący uznaniowy charakter rozstrzygnięcia jest obowiązany - zgodnie z zasadą z art. 7 Kpa - załatwić sprawę w sposób zgodny ze słusznym interesem obywatela (funkcjonariusza), jeśli nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny, ani nie przekracza to możliwości organu wynikających z przyznanych mu uprawnień i środków. Zdaniem skarżącego zarówno organ I, jak i II instancji wydał decyzję z naruszeniem zasad art. 7 Kpa. Wymagania interesu społecznego i jednostkowego nie są sprecyzowane merytorycznie poza indywidualną sprawą i wobec tego reguły kolizyjne rozstrzygania o tych dwóch rodzajach interesów powinny być stosowane praworządnie z zachowaniem takiej procedury dochodzenia do ich treści i wymagań, ażeby można było wyważyć je według założenia słusznego dla konkretnej sprawy. Zarówno organ II, jak i I instancji nie zastosował się do ww. zasady uwzględnienia dwóch interesów i wyważenia ich proporcji w rozstrzygnięciu sprawy skarżącego. Rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło z naruszeniem mojego słusznego interesu bez wskazania na konkretny interes społeczny, w tym przypadku służby. Organ II instancji w uzasadnieniu decyzji nie odniósł się do zgłoszonych przez skarżącego w odwołaniu kwestii natury merytorycznej. Takie stanowisko organu wynika z braku możliwości merytorycznego uzasadnienia decyzji o przeniesieniu skarżącego do dalszego pełnienia służby w Placówce SG w L.. Jest oczywiste, iż przy tak wysokich kosztach związanych z dojazdami do pracy, ze względów ekonomicznych dalsza służba jest bezcelowa. Świadczenia emerytalne będą wyższe aniżeli wynagrodzenie z tytułu służby po odliczeniu kosztów jego uzyskania. Oczywiście organ posiada tą wiedzę. Nasuwa się więc pytanie, czy według organu interesem społecznym rozumianym tu jako dobro służby jest wzmocnienie Placówki SG w L. czy zmuszenie do odejścia na emeryturę? Trudno jest uzasadnić decyzję organu względami merytorycznymi wynikającymi z potrzeby uzupełnienia składu etatowego PSG w L. w sytuacji, gdy plany restrukturyzacji [...] Oddziału Straży Granicznej zakładają jej likwidację jeszcze w 2012 r. Jeżeli Komendant Oddziału uważa, że dobro służby wymaga mojego odejścia, to powinien przeprowadzić postępowanie w trybie przewidzianym w art. 45 ust. 2 pkt 5 ustawy o Straży Granicznej. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga jest oczywiście niezasadna. Na wstępie należy wyraźnie podkreślić, na co trafnie zwracał uwagę Komendant Główny Straży Granicznej, iż funkcjonariusz w przypadku uzasadnionego przeniesienia służbowego winien, zgodnie ze stałą dyspozycyjnością wynikającą z istoty służby w Straży Granicznej, wykonać dyspozycję przełożonego, zgodnie z podległością służbową funkcjonariusza. Te nierozłączne elementy służby wynikają ze specyficznego charakteru formacji jaką jest Straż Graniczna, czyli formacji uzbrojonej i umundurowanej, o ściśle sprecyzowanym ustawowo zakresie zadań. To przełożony właściwy w sprawach osobowych jednostronnie i władczo kształtuje istotne składniki stosunku służbowego funkcjonariusza w celu zapewnienia właściwej realizacji zadań służby. Rozkaz personalny Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2012 r. został prawidłowo oparty na przepisach art. 36 ust. 1, art. 40 ust. 1 i ust. 4 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej oraz przepisach art. 104 i art. 108 ust. 1 Kpa. Organ I instancji w sposób jasny wskazał na przesłanki natury organizacyjnej, którymi kierował się wydając przedmiotowy rozkaz. Wskazał tu między innymi na konieczność wzmocnienia pionu dochodzeniowo-śledczego Placówki SG w L.. Ponadto, jak wynika z notatki służbowej z dnia [...] marca 2012 r. załączonej do akt postępowania, skarżący w porównaniu z pozostałymi funkcjonariuszami realizującymi czynności dochodzeniowo-śledcze pełniącymi służbę w Placówce SG w [...], legitymuje się najdłuższym doświadczeniem w tym zakresie. Jednocześnie kandydatura skarżącego została zaproponowana przez osoby sprawujące nadzór nad pionem operacyjno-śledczym, a mianowicie przez Zastępcę Komendanta Oddziału oraz Naczelnika Wydziału [...], tj. przez osoby dokładnie orientujące się w jakim zakresie i na jakim poziomie funkcjonariusz realizuje czynności dochodzeniowo-śledcze. Zarówno stanowisko służbowe zajmowane przed przeniesieniem to jest - starszego specjalisty Zespołu do Spraw [...], jak i po przeniesieniu - starszego specjalisty Zespołu [...], są w rozumieniu przepisów ustawy pragmatycznej stanowiskami równorzędnymi. Okoliczność ta jest w sprawie oczywista i bezsporna. Jedynie ograniczenia w zakresie przeniesienia funkcjonariusza bez jego zgody na niższe stanowisko służbowe zawiera przepis art. 42 ust. 1 i 2 ustawy pragmatycznej i uzależnia podjęcie takiej decyzji od zaistnienia przesłanek ustawowych określonych w tym przepisie. W analizowanym przypadku nie wystąpiła żadna z przesłanek wymienionych w tym przepisie. Komendant Główny Straży Granicznej w uzasadnieniu decyzji trafnie wychwycił powyższe aspekty, istotne i decydujące o prawidłowym rozpatrzeniu niniejszej sprawy. Także trafnie, mając na uwadze tryb wykonania zaskarżonej decyzji (art. 130 § 1 i 2 Kpa), w związku z wniesionym przez A. S. odwołaniem od rozkazu personalnego z dnia [...] kwietnia 2012 r., wstrzymującym wykonanie tego rozkazu, w decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. ustalił nowy termin przeniesienia i mianowania funkcjonariusza na stanowisko służbowe. Wskazując na argumentację zawartą zarówno w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i w poprzedzającym ją rozkazie personalnym, stwierdzić należy, iż rozstrzygnięcia te są prawidłowe i nie naruszają prawa, ani w takim zakresie, który uzasadniałby uchylenie tych rozstrzygnięć, ani w zakresie uzasadniającym stwierdzenie ich nieważności. Zarzuty merytoryczne A. S. zawarte zarówno w odwołaniu jaki, w skardze sprowadzają się w istocie do dyskredytowania uprawnień przełożonego i kwestionowania stosowanej przez niego polityki kadrowej. Wydaje się, iż skarżący w ogóle nie rozumie istoty podległości służbowej w służbach mundurowych i myli pojęcie stosunku służbowego ze stosunkiem pracowniczym. Należy zatem wytłumaczyć, iż funkcjonariusz Straży Granicznej pełniący służbę podlega szczególnym unormowaniom, kształtującym przebieg i charakter jego służby, zawartym w ustawie z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej. Stosunek służbowy funkcjonariusza Straży Granicznej ma charakter stosunku administracyjno - prawnego, który charakteryzuje się przede wszystkim tym, iż to organ administracji - Komendant Główny Straży Granicznej bądź Komendant Oddziału Straży Granicznej jednostronnie i władczo kształtuje sytuację prawną każdego funkcjonariusza. Istotą służby w Straży Granicznej jest dyspozycyjność funkcjonariusza, który ma obowiązek podporządkować się poleceniu przełożonego w kwestii kształtowania stosunku służbowego. Zgoda obu stron, a więc funkcjonariusza i organu jest wymagana tylko w przypadku nawiązywania stosunku służbowego, który powstaje w drodze mianowania na podstawie dobrowolnego zgłoszenia do służby. Natomiast warunki służby, miejsce jej pełnienia i wykonywane obowiązki zostają funkcjonariuszowi narzucone przez przełożonego, w tym przypadku przez Komendanta Oddziału Straży Granicznej, jako przełożonego wszystkich funkcjonariuszy w oddziale. Ustawa o Straży Granicznej przewiduje możliwość przekształcenia stosunku służbowego funkcjonariusza Straży Granicznej w drodze mianowania na inne stanowisko służbowe. Przełożony funkcjonariusza może bez jego zgody przenieść go na inne równorzędne stanowisko, bądź mianować na wyższe stanowisko służbowe. Przeniesienie na równorzędne stanowisko służbowe bądź mianowanie na wyższe stanowisko jest czynnością wynikającą z podległości służbowej pomiędzy przełożonym a podwładnym funkcjonariuszem. Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 lutego 2005 r., sygn. akt II SA/Wa 1645/04; wyrok NSA z dnia 22 stycznia 2010 r. sygn. akt IOSK 891/09; wyrok WSA w Warszawie dnia 13 lutego 2007 r. sygn. akt II SA/Wa 2239/2006 r.). Dodać tu także należy, iż Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 2 września 2008 r., sygn. akt K 35/06 (OTK-A 2008/7/120, Dz. U. RP 2008/163/1026) dopuścił większą swobodę ingerowania w sytuację prawną funkcjonariuszy publicznych, niż pracowników, co wynika z publicznoprawnego charakteru pełnionych przez nich funkcji. Pozbawione wszelkiej wagi są dywagacje skarżącego dotyczące zagadnienia dojazdów do miejsca służby w L., czy też zagadnień emerytalnych. Również nie zasługują na uwzględnienie podnoszone w skardze zarzuty natury proceduralnej, są one w istocie powtórzeniem zarzutów zawartych w odwołaniu. Do zarzutów tych szeroko i w sposób wyczerpujący ustosunkował się organ II instancji w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pełni podziela argumentację organu w tym przedmiocie, wskazaną w sposób wyczerpujący wyżej w tak zwanej części historycznej uzasadnienia wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji i dlatego, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.