II SA/Wa 1646/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Marcinkowska (spr.), Sędziowie WSA Maria Werpachowska, Piotr Borowiecki, , Protokolant starszy specjalista Małgorzata Plichta, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi B. K. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską - oddala skargę - Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] cofającą B. K. pozwolenie na broń palną myśliwską. Do wydania powyższych decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] października 2015 r. Komendant Wojewódzki Policji w B. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia B. K. pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej. W skierowanym do strony zawiadomieniu o wszczęciu postępowania Komendant Wojewódzki Policji w B. zobowiązał B. K. do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym oraz do dostarczenia orzeczeń do Wydziału Postępowań Administracyjnych KWP w B. W dniu [...] października 2015 do organu wpłynęły nadesłane przez stronę orzeczenie lekarskie numer [...] z dnia [...] października 2015 r., wystawione przez L. W. – lekarza upoważnionego do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, stwierdzające, że B. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią oraz orzeczenie psychologiczne numer [...] z dnia [...] października 2015 r. wystawione przez dr T. K. – psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, również stwierdzające, że B. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Komendant Wojewódzki Policji, powołując się na § 8 ust. 1, ust. 2, ust. 3 i ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawne badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. nr 79 poz. 898 ze zm.), wniósł w dniu [...] grudnia 2015 r. odwołanie od powyższych orzeczeń do, odpowiednio, [...] Instytutu Medycyny [...] oraz Pracowni Psychologiczno-Statystycznej "[...]". W dniu [...] stycznia 2016 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. wydane przez dr B. T. - lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, które stwierdzało, że B. K. należy do osób wymienionych w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Natomiast w dniu [...] marca 2016 r. do organu wpłynęło orzeczenie psychologiczne numer [...] z dnia [...] lutego 2016 r. wydane przez mgr W. A. – psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, które stwierdzało, że B. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. W toku postępowania organ uzyskał również opinię dotyczącą B. K. wystawioną przez Komendanta Komisariatu Policji w L. oraz informację z Krajowego Rejestru Karnego, z której wynikało, że nie figuruje on w Kartotece Karnej KRK. Ponadto w toku postępowania pełnomocnik B. K. w piśmie z dnia [...] grudnia 2015 r. wystąpił do organu o przeprowadzenie dowodu z: 21 oświadczeń sąsiadów B. K. oraz mieszkańców okolicznych wsi na okoliczność pozytywnej opinii społeczności o jego osobie; zapytania o udzieleniu informacji o osobie z dnia [...] grudnia 2015 r. na okoliczność niekaralności B. K.; zwrócenia się do Koła Łowieckiego "[...]" celem uzyskania opinii o B. K. . W kolejnym piśmie z dnia [...] lutego 2016 r. pełnomocnik B. K. wystąpił o przeprowadzenie dowodów z załączonych do tego pisma orzeczeń: opisanego wyżej orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r.; orzeczenie psychologicznego nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r., w którym stwierdzona, że B. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią; opisanego wyżej orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Pełnomocnik skarżącego w piśmie tym zwrócił się jednocześnie o skierowanie B. K. na badania do innego lekarza chorób wewnętrznych-psychiatry, z uwagi na stronniczość i brak obiektywizmu lekarza przeprowadzającego czynność w [...] Instytucie Medycyny [...]. Następnie w piśmie z dnia [...] marca 2016 r. pełnomocnik B. K. złożył wniosek o przeprowadzenie dowodu z dołączonych do tego pisma pisemnych wyjaśnień B. K. na okoliczność jego konfliktu z D. G. Dodatkowo, pismem z dnia [...] lutego 2016 r., przesłanym do wiadomości Komendanta Wojewódzkiego Policji w B., pełnomocnik B. K. zwrócił się do Wojewody [...] o przeprowadzenie kontroli orzeczenia lekarskiego z dnia [...] stycznia 2016 r. wydanego przez lekarza [...] Instytutu Medycyny [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2016 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w B., działając na podstawia art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji cofnął B. K. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że od dnia 29 grudnia 2015 r. obowiązuje rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób występujących o wydanie pozwolenia na broń lub zgłaszających do rejestracji broń pneumatyczna oraz posiadających pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną (Dz. U. poz. 2210). Zgodnie z § 12 ust. 2 wyżej wymienionego rozporządzenia orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych lekarzy lub upoważnionych psychologów przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia, na podstawie rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń, zachowują ważność. Organ stwierdzi, że w związku z tym orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane w trybie odwoławczym są niepodważalne i ostateczne. Oznacza to, że organ Policji jest związany ostatecznymi orzeczeniami i nie może dokonywać ich oceny. Komendant Wojewódzki Policji w B. podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że B. K. należy do osób wymienionych w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią, o czym świadczy wydane w II instancji, przez upoważnionego lekarza, orzeczenie lekarskie. Organ wskazał, że osoba chcąca posiadać pozwolenie na broń musi mieć do tego zdolność potwierdzoną stosownym orzeczeniem zarówno lekarskim jak i psychologicznym. Jest to bowiem okoliczność istotna z punktu widzenia interesu bezpieczeństwa i porządku publicznego. Uzyskanie choćby jednego orzeczenia negatywnego jednoznacznie obliguje organ Policji do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia na broń. Ustawodawca wymaga bowiem, aby zarówno orzeczenie: lekarskie i psychologiczne potwierdzało zdolność do dysponowania bronią. Jeżeli którekolwiek z nich dyskwalifikuje osobę posiadającą uprawnienia do posiadania broni, pozwolenia takiego nie może ona posiadać, nawet w przypadku, gdy inne okoliczności przemawiają na jej korzyść. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie i w ocenie organu ma ona charakter priorytetowy i wiążący. Organ wyjaśnił jednocześnie, że nie uwzględnił wniosków dowodowych pełnomocnika strony w postaci 21 oświadczeń sąsiadów B. K. oraz mieszkańców okolicznych wsi, karty karnej z dnia [...] grudnia 2015 r. oraz pisma wyjaśniającego na okoliczność skonfliktowania z D. G., gdyż nie niwelują one faktu wydania negatywnego ostatecznego orzeczenia lekarskiego. Ponadto organ wskazał, że w związku z tym orzeczeniem nie uwzględnił wniosku pełnomocnika strony o uzyskanie opinii z Koła Łowieckiego "[...]", albowiem opinia ta nie miałaby wpływu na merytoryczne zakończenie wszczętego postępowania administracyjnego. Ponadto organ stwierdził, że dowodu w tej sprawie nie mogą również stanowić przesłane przez pełnomocnika kolejne pozytywne dla strony orzeczenia: psychologiczne nr [...] dnia [...] stycznia 2016 r. oraz lekarskie nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. Orzeczenia te nie posiadają waloru ostateczności, gdyż wydane zostały ponownie przez organy I instancji. Z uwagi na powyższe nie mogą one w niniejszej sprawie zastąpić orzeczeń wydanych w myśl § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń i art. 15a ust 1 i 2 w zw. z art. 15f ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Organ wyjaśnił, że w chwili gdy strona otrzymała negatywne ostateczne orzeczenie lekarskie, powoływanie kolejnych lekarzy do wydawania kolejnych opinii jest zbędne, gdyż w obrocie prawnym znajduje się ostateczne orzeczenie wystawione w trybie odwoławczym. Komendant Wojewódzki Policji w B. wskazał również, że w toku postępowania, pełnomocnik strony złożył wniosek do Dyrektora [...] Instytutu Medycyny [...] w W. o przeprowadzenie kontroli orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. wydanego przez dr n. med. B. T. [...] Instytut Medycyny [...] pismem z dnia [...] kwietnia 2016 r. poinformował jednak, że przeprowadzone badanie odwoławcze u B. K. w dniu [...] stycznia 2016 r. w WIML zostało zakończone - wydano orzeczenie, które nie zostało zmienione i jest ostateczne. Tym samym organ Policji został zobligowany do cofnięcia przedmiotowego pozwolenia. Organ odniósł się również do złożonego w toku prowadzonego postępowania pisma B. K. z dnia [...] grudnia 2015 r., w którym zakwestionował on negatywną opinię z miejsca zamieszkania, sporządzoną przez Komendanta Komisariatu Policji w L. Wyjaśnił, że zwrócił się do Komendanta Komisariatu Policji w L., celem wyjaśnienia okoliczności sporządzenia tej opinii. Dnia [...] stycznia 2016 r. otrzymał uzasadnienie negatywnej opinii wraz z załącznikiem potwierdzającym informacje zawarte w sporządzonym wywiadzie. Zdaniem organu z powyższego wynika, że wywiad sporządzony został rzetelnie i prawidłowo w oparciu o stan faktyczny. Ponadto organ stwierdził, że negatywna opinia o stronie wystawiona w miejscu zamieszkania nie ma decydującego wpływu na merytoryczne rozstrzygnięcie postępowania. Organ podkreślił także, że prawo do posiadania broni ma charakter szczególny, a dostęp do niego podlega administracyjnej reglamentacji. Posiadanie pozwolenia na niebezpieczne narzędzie, jakim jest każdy rodzaj broni palnej, obliguje stronę do spełnienia wszystkich określonych w ustawie o broni i amunicji rygorów. Organ Policji musi mieć pewność, że osoba, której takie prawo przyznano, daje gwarancję bezpiecznego posługiwania się bronią. W przeciwnym przypadku właściwy organ Policji ma nie tylko prawo, ale i obowiązek cofnąć posiadane pozwolenie na broń. Taka sytuacja miała miejsce w niniejszej sprawie albowiem ostateczne, negatywne orzeczenie lekarskie wyklucza możliwość dysponowania przez B. K. bronią. Od decyzji tej B. K. wniósł odwołanie. W uzasadnieniu podniósł, że ponownie poddał się badaniom lekarskim i psychologicznym, w wyniku których stwierdzono, że może on dysponować bronią. Wskazał także, że złożył zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa z art. 271 § 1 K.k. przez lekarza orzecznika [...] Instytutu Medycyny [...] w W. Zarzucił, że informował organ o tym fakcie, a mimo tego wydana została w jego sprawie decyzja. Komendant Główny Policji decyzją nr [...] z dnia [...] lipca 2016 r. wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu Komendant Główny Policji powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Dodatkowo Komendant Główny Policji podniósł, że choć organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia B. K. pozwolenia na broń w związku z uzyskaną informacją, iż miał on grozić innej osobie, i z tego powodu zobowiązany on został do przedstawienia orzeczeń lekarskiego i psychologicznego potwierdzających zdolność do dysponowania bronią, to negatywna opinia z miejsca zamieszkania nie była powodem cofnięcia mu pozwolenia. Podstawą rozstrzygnięcia w jej sprawie jest bowiem ustalenie, iż należy on do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji, a zatem nie może dysponować bronią, co zostało stwierdzone ostatecznym orzeczeniem lekarskim. Okoliczność ta wypełnia przesłankę bezwzględnego cofnięcia pozwolenia na broń wskazaną przez ustawodawcę w art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. Orzeczenie lekarskie i psychologiczne, które posiadacze broni mają obowiązek przedstawiać właściwemu organowi Policji, m.in. na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji, dotyczą zdolności fizycznej i psychicznej do posiadania i używania broni. Jest to okoliczność istotna dla sfery bezpieczeństwa i porządku publicznego, dlatego ustawodawca uznał, że negatywne dla posiadacza pozwolenia na broń orzeczenie czy to lekarskie, czy to psychologiczne jest przesłanką rozstrzygającą o obligatoryjnym cofnięciu pozwolenia. Organ podkreślił, że orzeczenie lekarskie z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...] wydane przez lekarza dr n. med. B. T. wyeliminowało orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] października 2015 r., wydane w I instancji przez lek. L. W. W związku z tym orzeczenie nr [...] nie ma decydującej mocy dowodowej, a zatem wpływu na sposób rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Podobnie organ ocenił orzeczenie nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. wydane w I instancji przez dr n. med. I. T., przedstawione przez stronę w toku postępowania. Komendant Główny Policji podniósł, że obowiązek nałożony na stronę na podstawie art. 15 ust. 5 ustawy o broni i amunicji obejmuje przedstawienie dwóch odrębnych orzeczeń, które rozstrzygają o zdolności do dysponowania bronią w dwóch różnych zakresach i są wydawane przez różne podmioty, tj. upoważnionego lekarza i psychologa. Okoliczność, że strona uzyskała pozytywne orzeczenia psychologiczne w I i II instancji nie może zatem przesądzić o zachowaniu jej pozwolenia na broń palną myśliwską w sytuacji, gdy w II instancji uzyskała negatywne orzeczenie lekarskie. Jeżeli bowiem którekolwiek z orzeczeń (czy to lekarskie, czy psychologiczne) nie potwierdza zdolności do dysponowania bronią, to okoliczność taka stanowi samoistną podstawę do obligatoryjnego cofnięcia (lub odmowy wydania) pozwolenia na broń palną na każdy jej rodzaj i bez względu na cel, w którym broń ma być używana, co wynika z treści art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy. Odnosząc się natomiast do argumentów strony wskazujących, że badanie lekarskie w trybie odwoławczym zostało przeprowadzone w sposób nierzetelny, organ podniósł, że o sposobie i trybie wydawania orzeczeń zdecydował prawodawca, który uznał, iż organom Policji nie jest niezbędna wiedza o przyczynach wydania pozytywnego lub negatywnego orzeczenia. Co więcej, organy Policji nie mają kompetencji do oceny prawidłowości pracy podmiotów przeprowadzających badania i wydających na ich podstawie stosowne orzeczenia. Prawo do kontroli nad prawidłowością wykonywania i dokumentowania badań lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych ma natomiast wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia. Organ podał, że strona za pośrednictwem pełnomocnika zwróciła się do Wojewody [...] o przeprowadzenie kontroli w zakresie wydanego jej w trybie odwoławczym orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. W odpowiedzi uzyskała z [...] Urzędu Wojewódzkiego w W. informację (pismo z dnia [...] marca 2016 r. dołączone do odwołania od decyzji organu I instancji), że Wojewoda nie stwierdził nieprawidłowości, które skutkowałyby koniecznością podjęcia kontroli. W piśmie wskazano, że orzeczenie lekarskie sporządzono po powtórnym badaniu B. K. w podmiocie odwoławczym (WIML) przez uprawnionego lekarza i zgodnie z art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji jest ono ostateczne. Komendant Główny Policji podkreślił, że organy Policji nie mają uprawnień, ani tym bardziej narzędzi do wyjaśniania rozbieżności między orzeczeniami lekarskim i psychologicznym wydanymi w różnych instancjach. Organ podkreślił, że w obrocie prawnym nadal funkcjonuje negatywne dla strony orzeczenie lekarskie z dnia [...] stycznia 2016 r., nr [...], w którym stwierdzono, iż należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. W myśl przepisu art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji jest ono ostateczne. Nie zmienia tego fakt, że strona złożyła zawiadomienie do Prokuratury w sprawie popełnienia ewentualnego czynu zabronionego przez lekarza orzecznika, który je wydał. Organ wskazał przy tym, że z jego ustaleń wynika, iż w dniu [...] czerwca 2016 r. Prokuratura Rejonowa W. odmówiła wszczęcia postępowania w tej sprawie, a zatem wbrew temu, co twierdzi strona postępowanie karne w tej sprawie się nie toczy. W końcowej części uzasadnieniu decyzji organ II instancji podał, że wbrew sugestii strony, która uważa, że rzeczywistym powodem cofnięcia jej pozwolenia na broń są doniesienia D. G. i Policji w L., faktyczną i jedyną przesłanką tego rozstrzygnięcia jest uzyskanie przez nią wydanego w II instancji, negatywnego orzeczenia lekarskiego. Zdaniem organu za gołosłowne należy przy tym uznać zarzuty strony o nieobiektywnym działaniu lekarza orzecznika i "układach", które spowodowały cofnięcie jej pozwolenia na broń. Przeczy temu choćby fakt, iż mimo niemal identycznego brzmienia odwołań od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego, orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane stronie w II instancji są odmienne w treści (negatywne jest tylko lekarskie). Komendant Główny Policji wyjaśnił, że niewątpliwie powodem, dla którego organ I instancji wezwał stronę do przedstawienia aktualnych orzeczeń lekarskiego i psychologicznego było uzyskanie informacji, iż miała ona grozić innej osobie, a także iż jest ona osobą porywczą, łatwo wchodzącą w konflikty w miejscu zamieszkania. W ocenie organu, abstrahując od wiarygodności tych informacji, należy zwrócić uwagę, że w takich przypadkach organy Policji nie mają innej możliwości sprawdzenia czy u źródeł zachowania strony nie leży jedna z przesłanek wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, jak wezwanie jej na podstawie art. 15 ust. 5 do przedstawienia aktualnych orzeczeń, wydanych przez upoważnionego lekarza i psychologa. W skardze na powyższą decyzję, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, B. K. wniósł o jej uchylenie, a także uchylenie decyzji organu I instancji, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 15 ust. 1 pkt 2 i 4 ustawy o broni i amunicji. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł zarzuty przeciwko orzeczeniu lekarskiemu z dnia [...] stycznia 2016 r. Wskazał, że nigdy nie miał styczności z lekarzem wydającym to orzeczenie i nigdy nie został przez niego przebadany, w związku z tym, jego zdaniem, nie jest możliwe aby ten lekarz wydał rzetelną i wiarygodną opinię. Potwierdza to także, jego zdaniem, orzeczenie z dnia [...] lutego 2016 r. Skarżący podał także, że przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, nie zachodzą w jego przypadku zaburzenia psychiczne, ani też nie został skazany za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe oraz nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu bądź bezpieczeństwu w komunikacji popełnione w stanie nietrzeźwości. Pomówienie go przez osobę trzecią nie poparte żadnymi dowodami nie może natomiast stanowić podstawy do odebrania mu broni i cofnięcia pozwolenia na broń. Wskazał, że nie toczyło się przeciwko niemu żądne postępowanie karne. Ponadto skarżący podał, że broń jest mu niezbędna, albowiem prowadzi wielkopowierzchniowe gospodarstwo z udziałem zwierzyny hodowlanej dziko-chodzącej. Komendant Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r. skarżący złożył wniosek o dopuszczenie dowodów z szeregu dokumentów dołączonych do tego pisma. Ponadto, wniósł o zawieszenie postępowania do czasu zakończenia czynności w postępowaniu przygotowawczym nadzorowanym przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w W., sygn. akt [...] prowadzonym w zakresie czynu z art. 271 § 1 K.k. względem lekarza orzecznika B. T., którego orzeczenie lekarskie nr [...] stało się zarzewiem zaistnienia niniejszej sytuacji procesowej. Dodatkowo skarżący podniósł, że odwołania od orzeczeń psychologicznego i lekarskiego, wniesione w niniejszej sprawie przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. złożone zostały po terminie określonym w art. 15h ust. 3 ustawy o broni i amunicji. Przepis ten skrócił bowiem termin do wniesienia odwołania dla organów Policji do 30 dni. Termin ten, zdaniem skarżącego upłynął najpóźniej w dniu 30 listopada 2015 r., tj. w dniu wejścia w życie tego przepisu. Odwołanie zostało natomiast wniesione dopiero w dniu 4 grudnia 2015 r. Skarżący przedstawił również wywód wskazujący, że z uwagi na brak przepisów przejściowych, w tym przypadku nowo wprowadzone przepisy, dotyczące terminów wnoszenia odwołań, mają zastosowanie do wydanych wcześniej orzeczeń. Skarżący zarzucił również, że odwołania wniesione przez organ od przedmiotowych orzeczeń winny zawierać uzasadnienie. W ocenie skarżącego powodem złożenia odwołań była negatywna opinia na temat jego osoby wystawiona przez Komisariat Policji w L. Podkreślił jednocześnie, że przedstawione przez niego w toku postępowania pisemne opinie mieszkańców miejscowości B. są dla niego pozytywne. Reasumując skarżący stwierdził, że padł ofiarą postępowania w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń, wykoncypowanego w oparciu o niepotwierdzone, niesprecyzowane i wątpliwej wartości dowody. W kolejnym piśmie procesowym z dnia [...] kwietnia 2017 r., które zostało złożone na rozprawie, skarżący poinformował, że jego pełnomocnik w dniu [...] kwietnia 2016 r. odebrał z Komisariatu Policji [...] w W. postanowienie o umorzeniu dochodzenia w sprawie zawiadomienia o możliwości popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy przez lekarza orzecznika B. T. Od tego postanowienia w dniu [...] kwietnia 2017 r. wniósł za pośrednictwem Urzędu Pocztowego zażalenie. Dlatego też aktualny pozostaje wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż postanowienie o umorzeniu dochodzenia nie jest prawomocne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych, sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl natomiast art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozpatrując skargę z punktu widzenia powyższych kryteriów Sąd stwierdził, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja Komendanta Głównego Policji oraz utrzymana nią w mocy decyzja Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. z dnia [...] czerwca 2016 r. nie naruszają prawa. W opinii Sądu, poczynione przez organ zarówno I, jak i II instancji ustalenia wynikają z zebranego w sprawie materiału dowodowego, zaś dokonana przez te organy ocena tego materiału w kontekście zastosowanych przepisów ustawy nie budzi zastrzeżeń. Zgodnie z art. 15 ust. 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz.U. z 2012 r., poz 576 ze zm.) osoba, która występuje z podaniem o wydanie pozwolenia na broń lub zgłasza do rejestru broń pneumatyczną, przedstawia właściwemu organowi Policji orzeczenia lekarskie i psychologiczne wydane przez upoważnionych: lekarza i psychologa, stwierdzające, że nie należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 powołanej ustawy i potwierdzające, że może ona dysponować bronią. W myśl z kolei art. 15 ust. 5 powołanej ustawy w przypadku ujawnienia okoliczności dostatecznie uzasadniających podejrzenie, iż osoba posiadająca pozwolenie na broń lub zarejestrowaną broń pneumatyczną należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może zobowiązać tę osobę do niezwłocznego poddania się badaniom lekarskim i psychologicznym i przedstawienia wydanych orzeczeń. Stosownie natomiast do art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano, należy do osób, o których mowa w art. 15 ust. 1 pkt 2-6. Z przepisów tych wynika zatem, że w razie przedstawienia przez osobę posiadającą pozwolenie na broń orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego, z których wynikać będzie, że należy ona do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu jej pozwolenia na broń. Wspomniane orzeczenia lekarskie i psychologiczne do dnia [...] listopada 2015 r. wydawane były w sposób i trybie określonych w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń. Rozporządzenie to wydane zostało w oparciu o delegację ustawową zawartą w art. 15 ust. 7 ustawy o broni i amunicji, która zawierała upoważnienie do określenia m.in. zakresu badań lekarskich i psychologicznych, którym jest obowiązana poddać się osoba ubiegająca się o pozwolenie na broń, lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań oraz wydawania orzeczeń, warunków i trybu odwoływania się od orzeczeń lekarskich i psychologicznych, uzyskiwania i utraty uprawnień przez lekarzy i psychologów do przeprowadzania badań lekarskich i psychologicznych, kontroli wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich i psychologicznych, a także dodatkowych kwalifikacji lekarzy i psychologów przeprowadzających badania lekarskie i psychologiczne, jak również wzorów stosowanych dokumentów. Rozporządzenie powyższe utraciło moc obowiązującą z dniem 30 listopada 2015 r. na podstawie art. 7 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1505) w z związku z włączeniem przepisów regulujących materię badań lekarskich i psychologicznych do ustawy o broni i amunicji. W stanie faktycznym niniejszej sprawy orzeczenie lekarskie numer [...] z dnia [...] października 2015 r., stwierdzające, że B. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią oraz orzeczenie psychologiczne numer [...] z dnia [...] października 2015 r. stwierdzające, że B. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią, zostały wydane w okresie obowiązywania rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. i doręczone organowi Policji w dniu [...] października 2015 r. Paragraf 8 tego rozporządzenia w ust. 1-9 regulował tryb wnoszenia odwołań od orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych na podstawie § 2 i § 3 rozporządzenia przez upoważnionych do ich wydawania lekarzy i psychologów. Zgodnie z ust. 3 tego paragrafu osoba ubiegająca się mogła wnieść odwołanie wraz z jego uzasadnieniem w terminie 30 dni, a właściwy organ Policji w terminie 45 dni, od dnia otrzymania orzeczenia. Zgodnie zatem z tym przepisem termin 45-dniowy dla organu Policji do wniesienia odwołań od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego w stanie faktycznym niniejszej sprawy upływał w dniu 5 grudnia 2015 r. W trakcie biegu tego terminu, z dniem 30 listopada 2015 r. utraciło moc obowiązującą rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. Natomiast wprowadzony z tym dniem w życie przepis art. 15h ust. 3 ustawy o broni i amunicji wprowadził regulację, zgodnie z którą zarówno osobie ubiegającej się jak i właściwemu organowi Policji odwołanie od orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego przysługuje w terminie 30 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Jednocześnie ustawa z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów, która włączyła przepisy regulujące materię badań lekarskich i psychologicznych do ustawy o broni i amunicji, nie wprowadziła żadnych unormowań przejściowych odnośnie postępowań orzeczniczych będących w toku. W sytuacji jednak, gdy w stanie faktycznym niniejszej sprawy termin do wniesienia odwołań od orzeczeń lekarskiego i psychologicznych rozpoczął swój bieg pod rządami rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r., to dla organu Policji wiążący był termin 45-dniowy przewidziany w tym rozporządzeniu, a tym samym odwołanie wniesione w dniu 4 grudnia 2015 r. było odwołaniem wniesionym w terminie. W ocenie Sądu, nie zasługuje na akceptację stanowisko zaprezentowane przez pełnomocnika skarżącego, że w niniejszej sprawie termin do wniesienia odwołań od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego upłynął dla organu Policji najpóźniej w dniu 30 listopada 2015 r., gdyż z tym dniem utraciło moc obowiązującą rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r., a wszedł w życie przepis art. 15h ust. 3 ustawy o broni i amunicji przewidujący dla organów Policji termin 30 dniowy do wniesienia odwołań. W sytuacji braku przepisów przejściowych regulujących tę kwestię, termin 30-dniowy do wniesienia odwołań od orzeczeń lekarskiego i psychologicznego byłby wiążący dla organów Policji tylko w sytuacji, gdyby doręczenie tych orzeczeń nastąpiło już pod rządami przepisów ustawy o broni i amunicji wprowadzonych ustawą z dnia 5 sierpnia 2015 r. o zmianie ustaw regulujących warunki dostępu do wykonywania niektórych zawodów, co w stanie faktycznym niniejszej sprawy nie miało miejsca. W następstwie wniesionych odwołań przez organ Policji w dniu [...] stycznia 2016 r. do Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. wydane przez dr B. T. - lekarza uprawnionego do badań lekarskich osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń stwierdzające, że B. K. należy do osób wymienionych w myśl art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z o broni i amunicji i nie może dysponować bronią. Natomiast w dniu [...] marca 2016 r. do organu wpłynęło orzeczenie psychologiczne numer [...] z dnia [...] lutego 2016 r. wydane przez mgr W. A. – psychologa upoważnionego do badań psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń stwierdzające, że B. K. nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 3 ustawy o broni i amunicji i może dysponować bronią. Organy Policji wydając decyzje zarówno w I, jak II instancji wskazywały na wiążącą moc niekorzystanego dla skarżącego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. i tym samym brak możliwości weryfikowania stanu zdrowia skarżącego w ramach prowadzonego postępowania o cofnięcie pozwolenia na broń. W ocenie sądu powyższe stanowisko organów Policji należy uznać za prawidłowe. Orzeczenie lekarskie wydane w trybie odwołania jest bowiem ostateczne, o czym stanowi wprost przepis art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji, a więc jest ono niepodważalne. To zaś oznacza, że organy Policji, będąc związane ostatecznym orzeczeniem lekarskim lub psychologicznym, nie mogą dokonywać ich oceny. Zarówno Komendant Wojewódzki Policji w B., jak i Komendant Główny Policji nie byli zatem upoważnieni do kontrolowania prawidłowości wydania powyższego orzeczenia lekarskiego. Przepisy ustawy o broni i amunicji (podobnie jak wcześniej przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r.) wskazują jednoznacznie kto sprawuje kontrolę nad pracą uprawnionych lekarzy i psychologów). Przepis art. 15i ust. 1 ustawy o broni i amunicji stwierdza, że kontrolę wykonywania i dokumentowania badań lekarskich i psychologicznych oraz wydawania orzeczeń lekarskich lub psychologicznych oraz wydawanych orzeczeń lekarskich lub psychologicznych przeprowadza wojewoda właściwy ze względu na miejsce wydania orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego. Powołane przepisy uzasadniają zatem stwierdzenie, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym pozwolenia na broń istnieje szczególne ograniczenie dowodowe. Mianowicie to, czy ktoś nie należy do osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy o broni i amunicji może być stwierdzone jedynie na podstawie orzeczenia lekarskiego lub psychologicznego wydanego przez określone osoby i w określonym trybie. Należy więc zgodzić się z organem, że nie jest dopuszczalne przeprowadzenie dowodu przeciwko ostatecznemu orzeczeniu lekarskiemu wydanemu w trybie przewidzianym w przepisach art. 15a-15l ustawy o broni i amunicji. Tym samym organ nie mógł uwzględnić złożonego w toku postępowania administracyjnego nowego, korzystnego dla skarżącego orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] lutego 2016 r. wydanego przez lekarza upoważnionego dr n. med. I. T., które nie posiadało waloru ostateczności, gdyż wydane zostało w I instancji. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 marca 2005 r. OSK 1273/04, LEX nr 189224 wypowiadając się na temat charakteru i mocy wiążącej orzeczeń lekarskich i psychologicznych wydawanych w oparciu o § 8 nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. stwierdził, iż "Analiza obowiązujących aktualnie przepisów ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji a także przepisów wykonawczych do tej ustawy wskazuje, iż dokonywanie oceny stanu zdrowia fizycznego i psychicznego osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadających takie pozwolenie zostało przekazane upoważnionym do tego lekarzom i psychologom. Zakres i sposób przeprowadzania badań poprzedzających wydanie stosownego orzeczenia został ściśle określony w przepisach ww. rozporządzenia. Przewidziany tam został swoistego rodzaju tryb postępowania, który - jak to już wyżej wspomniano - przewiduje możliwość składania przez osobę podlegającą badaniom a także organ Policji odwołań, od orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Tego rodzaju regulacja dotycząca czynności specjalistycznych jakimi są niewątpliwie badania lekarskie stanowi procedurę odrębną od procedury administracyjnej. Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 cyt. rozporządzenia nie podlegają więc weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń. Związanie organów Policji ostatecznym orzeczeniem lekarskim i psychologicznym wydanym na podstawie art. 8 cyt. rozporządzenia wyklucza zatem możliwość przeprowadzenia w postępowaniu o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń." Orzeczenie powyższe zachowało aktualność także pod rządami obecnie obowiązujących przepisów art. 15a-15l ustawy o broni i amunicji regulujących procedurę wydawania orzeczeń lekarskich i psychologicznych. Należy jednocześnie zwrócić uwagę, że skarżący w trakcie trwania postępowania administracyjnego wystąpił do Wojewody [...] o przeprowadzenie kontroli w zakresie wydanego mu w trybie odwoławczym orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. Z pisemnej odpowiedzi z dnia [...] marca 2016 r. udzielonej na powyższe wystąpienie wynika, że Wojewoda [...] nie stwierdził nieprawidłowości, które skutkowałyby koniecznością podjęcia kontroli. W piśmie tym wskazano, że orzeczenie lekarskie sporządzono po powtórnym badaniu B. K. w podmiocie odwoławczym (WIML) przez uprawnionego lekarza i zgodnie z art. 15h ust. 7 ustawy o broni i amunicji jest ono ostateczne. Skarżący złożył też zawiadomienie do Prokuratury Rejonowej W. w sprawie popełnienia ewentualnego czynu zabronionego przez lekarza orzecznika, który wydał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. W dniu [...] czerwca 2016 r. Prokuratura Rejonowa W. odmówiła jednak wszczęcia postępowania w tej sprawie. W świetle powyższych ustaleń organy Policji, w oparciu o ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. były zatem zobowiązane do wydania decyzji cofającej skarżącemu pozwolenie na broń palną myśliwską na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji. Sformułowanie art. 18 ust. 1 ustawy "Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń" jest bowiem kategoryczne i oznacza obowiązek cofnięcia pozwolenia w wypadku zaistnienia którejkolwiek z przesłanek przewidzianych art. 15 ust. 1 pkt 2-6. W sytuacji zatem ziszczenia się którejkolwiek z tych przesłanek organ Policji nie jest obowiązany do badania innych okoliczności dotyczących osoby posiadającej pozwolenie na broń, jak chociażby dotyczących kwestii jej niekaralności, czy też opinii jaką cieszy się w miejscu zamieszkania lub w środowisku myśliwych. Reasumując, w ocenie Sądu, zaskarżone rozstrzygnięcie organu należy uznać za prawidłowe. Organ prawidłowo ocenił zaistniały w sprawie stan faktyczny w świetle obowiązujących przepisów prawa. W sprawie nie zachodziły też przesłanki do zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a., gdyż nie został ujawniony żaden czyn, którego ustalenie w drodze karnej lub dyscyplinarnej mogłoby wywrzeć wpływ na rozstrzygniecie niniejszej sprawy przez Sąd. Wprawdzie Sąd Rejonowy [...] w W. postanowieniem z dnia [...] lutego 2017 r. uchylił wcześniejsze postanowienie Prokuratury Rejonowej W. z dnia [...] czerwca 2016 r. o odmowie wszczęcia dochodzenia w sprawie popełnienia ewentualnego czynu zabronionego przez lekarza orzecznika, który wydał orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia [...] stycznia 2016 r. i sprawę przekazał Prokuratorowi Prokuratury Rejonowej W. do dalszego prowadzenia. Jednakże dochodzenie prowadzone w tej sprawie przez Komisariat Policji [...] pod nadzorem Prokuratury Rejonowej [...] w W. w sprawie ewentualnego popełnienia przestępstwa poświadczenia nieprawdy przez lekarza orzecznika B. T. tj. o czyn z art. 271 § 1 K.k. zostało umorzone postanowieniem z dnia [...] marca 2017 r., wobec braku znamion czynu zabronionego. Okoliczność, że skarżący zaskarżył powyższe postanowienie nie ma wpływu na ocenę zaistnienia przesłanki zawieszenia postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.