II SA/Wa 165/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Kania, Sędziowie WSA Sławomir Antoniuk (spr.), Andrzej Góraj, Protokolant st. sek. sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skargi D. W. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oddala skargę Komendant Główny Straży Granicznej (dalej jako Komendant Główny SG) decyzją z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 6a pkt 3, art. 92 ust. 1, art. 96 ust. 1, art. 99 pkt 4 i art. 101 ust. 5 ustawy dnia z 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U z 2014 r. poz. 1402 ze zm.) w zw. z § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] września 2015 r. nr [...], odmawiającą D.W. przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. W uzasadnieniu powyższej decyzji Komendant Główny SG wskazał, iż decyzją z dnia [...] września 2015 r. organ I instancji odmówił przyznania D.W. równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego uznając przedmiotowe świadczenie za nienależne, jako, że żona funkcjonariusza zbyła dom jednorodzinny znajdujący się w K., tj. miejscowości w której .wymieniony funkcjonariusz pełni służbę. D.W. złożył odwołanie od decyzji Komendanta [...] Oddziału SG z dnia [...] września 2015 r. ponosząc w nim, iż organ I instancji dopuścił się naruszenia art. 7, 8, 9 oraz art. 10 § 1 k.p.a. przez niewyczerpujące wyjaśnienie okoliczności sprawy i nieuwzględnienie interesu społecznego i słusznego interesu strony oraz prowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania jego uczestników do władzy publicznej oraz naruszenia art. 77, 75, 76, 79, 80, 81, 104 oraz art. 103 § 3 k.p.a., przez dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nierozpoznanie istoty sprawy i oparcie rozstrzygnięcia na "ogólnikowych stwierdzeniach faktycznych i prawnych", a także obrazy przepisów prawa materialnego, tj. art. 96 i art. 99 pkt 4 ustawy o Straży Granicznej w zw. z § 2 ust. 4 i 6 powołanego rozporządzenia z dnia 28 czerwca 2002 r., przez ich błędną wykładnię i zastosowanie oraz niezasadną odmowę przyznania równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Z uwagi na wskazane uchybienia funkcjonariusz wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie równoważnika pieniężnego, ewentualnie o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi I instancji do jej ponownego rozpoznania. Komendant Główny SG nie stwierdził podstaw do uwzględnienia odwołania i powołaną na wstępie decyzją utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach rozstrzygnięcia organ II instancji podniósł, w myśl art. 92 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej funkcjonariuszowi SG w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Jednakże na podstawie art. 99 pkt 4 powołanej ustawy, lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi w razie zbycia przez niego lub jego małżonku własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub domu. Ponieważ uprawnienie funkcjonariusza SG do otrzymania lokalu mieszkalnego nie ma charakteru bezwzględnego i zawsze jest powiązane z przesłanką niezaspokojenia potrzeb mieszkaniowych takiej osoby w przedmiocie posiadania w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej lokalu mieszkalnego bądź domu, to również tę przesłankę trzeba uwzględnić przy ocenie, czy w rachubę wchodzi substytucyjne uprawnienie w postaci równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Zaś szczegółowe warunki przydziału lokali mieszkalnych zostały określone w rozporządzeniu, które przywołano w podstawie prawnej decyzji. Konkludując powyższe Komendant Główny SG podkreślił, iż równoważnik pieniężny za brak lokalu mieszkalnego jest tożsamy z przysługującym stronie prawem do lokalu mieszkalnego. Oznacza to, że równoważnik pieniężny może być przyznany jedynie w sytuacji spełnienia warunków, których zrealizowanie niezbędne jest do tego, by funkcjonariuszowi mógł być przyznany, mocą decyzji administracyjnej, lokal mieszkalny. Z akt sprawy zaś wynika, że w dniu [...] stycznia 2015 r. M. W., żona funkcjonariusza zbyła na podstawie umowy sprzedaży dom jednorodzinny w K. (miejsce pełnienia służby) i tym samym w rozstrzyganej sprawie została spełniona przesłanka negatywna, której realizacja uniemożliwia przydzielenie D.W. lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej i w konsekwencji nie może być mu również przyznany substytutu tego uprawnienia, tj. równoważnik pieniężny za brak mieszkania. Odnosząc się do podniesionego przez funkcjonariusza zarzutu, że okoliczność zbycia domu w K. pozostaje bez wpływu na jego uprawnienie do lokalu mieszkalnego, bo przedmiotowy dom należał do majątku odrębnego jego żony, organ stwierdził, iż w rozstrzyganej sprawie decydującą jest jedynie okoliczność posiadania i następnie sprzedania przez żonę funkcjonariusza domu znajdującego się w miejscu pełnienia służby przez odwołującego się. Skoro ustawodawca w art. 99 pkt 4 ustawy o Straży Granicznej jednoznacznie stwierdził, że lokalu mieszkalnego nie przydziela się funkcjonariuszowi w razie zbycia przez niego samego lub jego małżonka mieszkania lub domu, to należy przyjąć, że funkcjonariusz pozostający w związku małżeńskim ponosi takie konsekwencje sprzedaży mieszkania lub domu przez swego małżonka jak gdyby sam takiej sprzedaży dokonał. Organ drugiej instancji nie podzielił także zarzutu niedostatecznego wyjaśnienia przez Komendanta Oddziału stanu faktycznego rozstrzyganej sprawy, gdyż organ I instancji rozpoznając sprawę dołożył wszelkiej, wymaganej od niego przepisami prawa staranności, wyczerpująco ustalił stan faktyczny sprawy oraz dokonał prawidłowej jego oceny. Prócz tego, Komendant Oddziału zagwarantował D.W. możliwość uczestniczenia w postępowaniu na każdym jego etapie oraz dał możliwość wypowiedzenia się przez funkcjonariusza, co do zebranych w sprawie materiałów i dowodów, z którego to uprawnienia strona nie skorzystała. Decyzją Komendanta Głównego SG z dnia [...] listopada 2015 r. stała się przedmiotem skargi wniesionej przez D.W. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zaskarżając tę decyzję w całości skarżący zarzucił jej wydanie z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 7, 8, 9 i art. 77 k.p.a., przez nienależyte rozpatrzenie odwołania i przeprowadzenie postępowania odwoławczego w sposób niepogłębiający zaufania obywatela do organów Państwa, brak działania organu odwoławczego z urzędu celem dokładnego ustalenia i wyjaśnienia stanu faktycznego, przyjęcie za podstawę decyzji wadliwego stanu faktycznego oraz ogólnikowe uzasadnienie zaskarżonej decyzji w zakresie przyjętych podstaw faktycznych i prawnych, co łącznie miało istotny wpływ na wynik sprawy przez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji. Skarżący podniósł także zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 92 ust.1, art. 96 ust. 1, art. 99 pkt 4 i art. 101 ust. 5 ustawy o Straży Granicznej w zw. z § 2 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, przez ich błędną wykładnię i zastosowanie polegające na niezasadnym przyjęciu, że wnioskowane świadczenie w postaci równoważnika pieniężnego może być przyznane jedynie w sytuacji spełnienia warunków, których zrealizowanie jest niezbędne do tego by funkcjonariuszowi mógł być przyznany mocą decyzji administracyjnej lokal mieszkalny, podczas gdy kwestię prawa funkcjonariusza do równoważnika pieniężnego samodzielnie na zasadzie uregulowania szczególnego normuje przepis art. 96 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej i wydane na podstawie ust. 2 tego przepisu rozporządzenie, wykluczające odpowiednie stosowanie do równoważnika pieniężnego przepisu art. 99 pkt 4 ustawy. W sytuacji skarżącego, który w miejscu pełnienia służby lub w pobliskiej miejscowości on sam ani członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego, a nadto jako funkcjonariusz w rozumieniu § 2 pkt 1 ww. rozporządzenia nie utracił i nie zrzekł się prawa do zajmowanego dotychczas lokalu lub domu o którym mowa w § 1 pkt 1-5 rozporządzenia wykonawczego, spełnione zostały przesłanki do przyznania prawa do wnioskowanego równoważnika pieniężnego z powodu braku posiadania lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej, które to naruszenia razem miały istotny wpływ na treść decyzji. Z uwagi na powyższe skarżący wniósł o zmianę zaskarżonej decyzji w całości i przyznanie skarżącemu prawa do równoważnika pieniężnego zgodnie z wnioskiem, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego jej rozpoznania oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów sądowych według obowiązujących przepisów prawa. W uzasadnieniu skargi skarżący nie podzielił wykładni przepisów materialnych, stanowiących podstawę kwestionowanej decyzji, dokonanej przez organ i podniósł, iż w przepisach wykonawczych do art. 96 ust. 1 tj. w powołanym rozporządzeniu z dnia 28 czerwca 2002 r. w § 2 pkt 1 prawodawca wyraźnie mówi o "funkcjonariuszu", a nie o członkach rodziny, który nie utracił lub nie zrzekł się prawa do lokalu mieszkalnego lub domu o którym mowa w § 1 pkt 1-5 tego rozporządzenia. Skarżący w K., ani w miejscowości pobliskiej, nie posiada żadnego lokalu, domu, tymczasowej kwatery ani innych jednostek mieszkaniowych, które by zaspakajały potrzeby mieszkaniowe. Ze strony skarżącego nie nastąpiła także utrata takiego lokalu, ani zrzeczenie się prawa do zajmowania lokalu, bo w żadnej z sytuacji opisanych w § 1 pkt 1-5 rozporządzenia nie był właścicielem lub posiadaczem takiego lokalu. Wbrew stanowisku organu odwoławczego, skutek czynności prawnej małżonki funkcjonariusza z dnia [...] stycznia 2015 r. o zbyciu jej majątku odrębnego, nie może odnosić się do funkcjonariusza, skoro dotyczyło to cudzego majątku osobistego, który nie wchodził do majątku wspólnego, tak co do którego funkcjonariusz nie miał żadnego prawa i żadne prawa majątkowe w tym zakresie mu nie przysługiwały. Funkcjonariusz nie składał przy tej czynności prawnej żadnego oświadczenia, nie był stroną tej czynności, nikt nie pytał o jego zgodę lub zdanie, bo nie miał do tego żadnego prawa. Była to suwerenna decyzja wyłącznie żony funkcjonariusza, wykluczająca rozszerzenie skutków tej czynności na funkcjonariusza. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny SG wniósł o jej oddalenie oraz podtrzymał argumentację przedstawioną w uzasadnień zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to w dacie jej wydania. Innymi słowy, sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz kontroluje rozstrzygniecie zapadłe w sprawie z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami dotyczącymi postępowania. Dokonując kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż istotą unormowań zawartych w ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r. poz. 1402 ze zm.) jest zapewnienie funkcjonariuszom lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której stale pełnią służbę lub miejscowości pobliskiej. Nie można zatem interpretować powołanych przez skarżącego przepisów w całkowitym oderwaniu od innych norm zawartych w rozdziale 12 ustawy. Przyjęcie wyłącznie językowej wykładni tych przepisów, bez uzupełnienia jej wykładnią celowościową i systemową jest niedopuszczalne, gdyż prowadziłoby do wadliwości w ustaleniu granic prawa do równoważnika pieniężnego za brak lokalu. Zgodnie z art. 96 ust. 1 ustawy równoważnik pieniężny przysługuje funkcjonariuszowi, jeżeli on sam lub członkowie jego rodziny nie posiadają lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby lub w miejscowości pobliskiej. Natomiast § 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych Administracji z dnia 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i warunków przyznawania funkcjonariuszom Straży Granicznej równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego oraz szczegółowych warunków jego zwrotu, a także sposobu postępowania w przypadku wystąpienia zbiegu uprawnień do jego otrzymania (Dz. U. Nr 118, poz. 1014 ze zm.) stanowi, że przedmiotowe świadczenie przyznaje się funkcjonariuszowi, jeżeli we wskazanych miejscowościach on sam lub członek jego rodziny nie posiada domu lub lokalu wymienionego w pkt 1-6 tego paragrafu. Przede wszystkim jednak uwzględnić trzeba treść art. 92 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, w myśl którego funkcjonariuszowi w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub miejscowości pobliskiej, z uwzględnieniem liczby członków rodziny oraz ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Członków rodziny funkcjonariusza, których uwzględnia się przy przydziale lokalu mieszkalnego, określa i wymienia art. 93 ustawy. Z przepisu art. 92 ust. 1 jednoznacznie wynika, że przyznane funkcjonariuszowi uprawnienie obejmuje lokal mieszkalny o odpowiedniej powierzchni, uwzględniającej liczbę członków jego rodziny oraz ich uprawnienia wynikające z przepisów odrębnych. Prawem pochodnym w stosunku do tego uprawnienia jest wynikające z art. 96 ust. 1 uprawnienie do omawianego równoważnika pieniężnego. Ma ono zastępczy charakter w tym sensie, że dopiero, gdy w stosunku do funkcjonariusza nie zrealizowano tego pierwszego uprawnienia, to należy mu wypłacać określoną kwotę pieniężną na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych. Oczywistym zatem jest, że skoro funkcjonariuszowi mianowanemu na stałe przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę, to równoważnik pieniężny przysługuje mu dotąd, dopóki posiada niezrealizowane prawo do mieszkania, czyli nie posiada on lokalu mieszkalnego o powierzchni zapewniającej mu określone normy zaludnienia. W art. 99 ustawy o Straży Granicznej ustawodawca określił w jakich przypadkach nie można przydzielić funkcjonariuszowi decyzją lokalu mieszkalnego. Skoro świadczenie podstawowe nie może być przyznane z uwagi na spełnienie przesłanki negatywnej z tego przepisu, to i nie może zostać przyznane świadczenie od niego pochodne (równoważnik za brak lokalu mieszkalnego), gdyż takowe nie ma samodzielnego bytu prawnego. Innymi słowy nie jest możliwe przyznanie świadczenia rekompensacyjnego pieniężnego (równoważnika) za niewydanie przedmiotu w naturze, skoro określony podmiot nie jest uprawniony do uzyskania przedmiotu fizycznego. W pkt 4 powołanego artykułu ustawodawca wskazał, iż lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi w razie zbycia przez niego lub jego małżonka własnościowego prawa do spółdzielczego lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość albo domu, o którym mowa w pkt 2, z wyjątkiem przypadków określonych na podstawie art. 100 ust. 3 (niemającego zastosowania w sprawie). W analizowanym przypadku, czego strona nie kwestionuje, skarżący zamieszkiwał w domu żony, stanowiącym jej odrębną własność majątkowa, położonym w miejscowość, w której funkcjonariusz pełnił służbę. Miał zatem zabezpieczone potrzeby mieszkaniowe, z uwzględnieniem odpowiedniego normatywu powierzchniowego i otrzymywał z tego tytułu równoważnik pieniężny na remont zajmowanego lokalu mieszkaniowego. Wobec tego, do dnia sprzedaży przedmiotowego domu jednorodzinnego przez żonę skarżącego ([...] stycznia 2015 r.) zainteresowany posiadał w miejscowości pełnienia służby lokal mieszkalny odpowiadający co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Oznacza to, że w rozumieniu art. 99 pkt 2 i art. 96 ust. 1 powołanej ustawy nie przysługiwało mu prawo przydziału lokalu mieszkalnego decyzją administracyjną, jak i prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego, bowiem posiadał on lokal mieszkalny w miejscu pełnienia służby. Zaznaczyć należy, że ustawodawca nie bez przyczyny posłużył się pojęciem "posiadania", nie uzależniając uprawnień funkcjonariusza do zabezpieczenia potrzeb mieszkaniowych z zasobów SG od dysponowania tytułem prawnorzeczowym do nieruchomości. Definiując to pojecie można posiłkować się art. 336 Kodeksu cywilnego, z którego wynika, iż posiadanie jest określonym rodzajem władztwa nad rzeczą. W rozumieniu tego przepisu na posiadanie składają się dwa elementy: element fizyczny (corpus) oraz element psychiczny (animus). Najogólniej rzecz ujmując, corpus oznacza, że pewna osoba znajduje się w sytuacji, która daje jej możliwość władania rzeczą w taki sposób, jak mogą to czynić osoby, którym przysługuje do rzeczy określone prawo, przy czym nie jest konieczne efektywne wykonywanie tego władztwa (por. m.in. postanowienie SN z dnia 5 listopada 2009 r., I CSK 82/09, Lex nr 578034; postanowienie SN z dnia 30 września 2010 r., I CSK 586/09, Lex nr 630169). Animus zaś oznacza wolę wykonywania względem rzeczy określonego prawa dla siebie. Wola ta wobec otoczenia wyraża się w takim postępowaniu posiadacza, które wskazuje na to, że uważa się on za osobę, której przysługuje do rzeczy określone prawo (por. J. Ignatowicz (w:) Komentarz, t. I, 1972, s. 768 i n.; A. Kunicki (w:) System prawa cywilnego, t. II, 1977, s. 830; postanowienie SN z dnia 25 marca 2011 r., IV CK 1/11, Lex nr 989138) – tutaj w powszechnym rozumieniu prawo zamieszkiwania w domu stanowiącym własność małżonki i pobierania z tego tytułu korzyści finansowych w postaci równoważnika za remont zajmowanego lokalu mieszkalnego. W świetle powyższych wywodów bez znaczenia pozostaje okoliczność sprzedaży przez żonę skarżącego domu mieszkalnego w K., stanowiącego jej odrębny majątek, albowiem art. 99 pkt 4 ustawy o Straży Granicznej nie wiąże określonych w nim skutków prawnych od zbycia nieruchomości stanowiącej własność odrębną małżonka, czy współwłasność obojga małżonków, lecz zbycia lokalu (domu jednorodzinnego), który dotychczas zabezpieczał potrzeby lokalowe funkcjonariusza i członków jego rodziny w miejscu pełnienia służby. W związku z tym argumentacja skargi odnoszącą się do aktualnego braku lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby nie ma w sprawie jakiejkolwiek doniosłości. Nie można przy tym podzielić stanowiska zaprezentowanego w skardze, iż skarżący nie miał jakiegokolwiek wpływy na decyzję swej żony, z którą pozostawał i nadal pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym, skoro po sprzedaży jej domu, małżonkowie nabyli wspólnie na własność lokal mieszkalny w B. przy ul. [...]. Powyższe świadczy o świadomym wyborze miejsca zamieszkania funkcjonariusza poza miejscowością, w której pełni on służbę, a powstałe z tego tytułu niedogodności finansowe, związane z dojazdem do miejsca pełnienia służby, nie mogą być rekompensowane przez organ SG w formie wnioskowanej przez funkcjonariusza, gdyż sprzeciwia się temu wyżej powołany przepis ustawy o Straży Granicznej. Dostrzec także należy, iż skoro Komendant [...] Oddziału SG ostateczną decyzją z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] odmówił skarżącemu przydziału lokalu mieszkalnego z powodu niespełniania warunków ustawowych do takowego przydziału, to organ SG w tożsamym stanie faktycznym sprawy nie mógł przyznać funkcjonariuszowi prawa pochodnego w postaci równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Reasumując, w niniejszej sprawie organy SG (zarówno pierwszej, jak i drugiej instancji) prawidłowo oceniły całokształt zebranego w sprawie materiału dowodowego, a wydane przez nie decyzje są zgodne z powołanymi w zaskarżonej decyzji przepisami prawa materialnego. Na treść rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie nie mogły mieć wpływu także akcentowane przez stronę skarżącą zarzuty naruszenia przepisów procesowych, albowiem organy nie naruszyły tych przepisów w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, dokonały wyczerpujących ustaleń i prawidłowo oceniły, czemu dały wyraz w uzasadnieniu decyzji, iż w stosunku do skarżącego zachodzi negatywna przesłanka z art. 99 pkt 4 ustawy o Straży Granicznej. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.