II SA/Wa 1650/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Lipiński (spr.), Sędziowie WSA Eugeniusz Wasilewski, Maria Werpachowska, Protokolant Referent stażysta Małgorzata Ciach, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2013 r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską oddala skargę Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a Kpa oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2012 r. poz. 576), po rozpatrzeniu odwołania utrzymał w mocy decyzję [...] Komendanta [...] Policji z dnia [...] kwietnia 2013 r., cofającą H. S. pozwolenie na broń palną myśliwską. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał co następuje: Organ I instancji w dniu [...] kwietnia 2013 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia H. S. pozwolenia na broń palną myśliwską w związku z uzyskaną informacją, iż wyrokiem z dnia [...] lutego 2013 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w O. uznał H. S. winnym popełnienia czynu z art. 52 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie, polegającego na tym, że wszedł on w posiadanie trofeum zwierzyny bezprawnie pozyskanej w postaci wieńca jelenia byka o masie 4,96 kg, pozyskanego na terenie obwodu łowieckiego nr [...] będącego Ośrodkiem [...], działając na szkodę Skarbu Państwa reprezentowanego przez Nadleśnictwo [...]. Za czyn ten H. S. skazany został na karę grzywny w wysokości 50 stawek dziennych, przyjmując, iż jedna stawka wynosi 10 zł. Wyrok ten uprawomocnił się z dniem 7 marca 2013 r. Uznając, iż powyższa okoliczność spełnia przesłanki określone w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, [...] Komendant Wojewódzki Policji zakończył prowadzone postępowanie administracyjne wydaniem decyzji cofającej H. S. pozwolenie na broń myśliwską. Zainteresowany odwołał się do Komendanta Głównego Policji, który podzielił zasadność rozstrzygnięcia organu I instancji. W ocenie Komendanta Głównego Policji zastosowanie w niniejszej sprawie art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji było prawidłowe. H. S. został bowiem skazany prawomocnym wyrokiem sądu powszechnego za popełnienie przestępstwa umyślnego i dlatego, zgodnie z powyższymi przepisami organ policji miał obowiązek orzec o utracie prawa do posiadania broni. W obecnym stanie prawnym ustawodawca nie przewidział możliwości zachowania pozwolenia na broń osobie skazanej za przestępstwo umyślne. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania Komendant Główny Policji wskazał, że orzecznictwo, na które powołano się w odwołaniu dotyczy przepisów prawa materialnego obowiązujących przed dniem 10 marca 2011 r. kiedy to ustawodawca nakazywał cofać pozwolenia na posiadanie broni w przypadku popełnienia przestępstw przeciwko życiu, zdrowiu lub mieniu, a w przypadkach popełnienia innych przestępstw - w przypadku wykazania przez organ ich związku z istnieniem obawy użycia przez stronę broni w celu sprzecznym z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego. Również wobec obligatoryjnej treści obecnego uregulowania, opinie z różnych środowisk - mimo, iż faktycznie pozytywnie świadczą o H. S. - nie mogą wpłynąć na inny sposób rozstrzygnięcia sprawy. Wydana przez organ I instancji decyzja zawiera wszystkie elementy wymagane przez Kpa, a w uzasadnieniu wyjaśniono, z jakich powodów cofnięto pozwolenie na broń. Natomiast odnosząc się do wniosku o umorzenie postępowania Komendant Główny Policji wyjaśnił, iż brak jest podstaw do umorzenia postępowania w myśl art. 105 §1 Kpa i również nie można tego uczynić wyłącznie na wniosek strony w myśl art. 105 § 2 Kpa, gdyż postępowanie w niniejszej sprawie toczy się z urzędu, a nie na wniosek strony. H. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższą decyzję zarzucając organom obu instancji: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy o broni i amunicji, polegające na niewłaściwej interpretacji i błędnej wykładni tych przepisów prawa przez przyjęcie, iż H. S. skazany za występek z art. 52 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. - Prawo łowieckie, stanowi zagrożenie dla siebie, porządku prawnego lub bezpieczeństwa publicznego, co stwarza błędną interpretację, że każdy przypadek skazania za przestępstwo eliminuje możliwość posiadania pozwolenia na broń, podczas gdy w założeniu ustawodawcy było ustanowienie przesłanki sine qua non zagrożenia dla siebie , porządku lub bezpieczeństwa publicznego, 2) naruszenie przepisów proceduralnych (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa), polegający na tym, że organ I instancji posługuje się w sposób niewłaściwy przepisami art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji, zastosował niedopuszczalny skrót procedury przez przyjęcie, że skoro nastąpiło skazanie, to należy cofnąć pozwolenie na broń, pomijając wszechstronne zbadanie wszystkich okoliczności sprawy w konsekwencji nie dokonał prawidłowej oceny materiału dowodowego pod kątem zaistnienia przesłanek ustawodawczych zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w konsekwencji, 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, co miało wpływ na jego treść przez pominięcie ustalenia przesłanek określonych w art. 15 ust. 1 pkt 6 ustawy o broni i amunicji, podczas gdy wyjątkowo pozytywne opinie środowiskowe o H. S. wskazują brak tej przesłanki, zaś wspomniany występek należy uznać jako znikomy w szkodliwości społecznej, zważywszy stronę podmiotową i przedmiotową czynu oraz pominięcie faktu, że sprawa karna sygn. [...], z uwagi na rażące uchybienia prawa materialnego i procesowego, jest przedmiotem postępowania karnego w aspekcie wniesienia skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego przez Prokuratora Generalnego. Wskazując na powyższe zarzuty, H. S. wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji obu instancji w całości i zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania od Komendanta Głównego Policji. Ponadto podkreślił, iż wniósł o zawieszenie postępowania administracyjnego do czasu merytorycznego zakończenia postępowania karnego przez Prokuratora Generalnego w Warszawie w sprawie wniesienia skargi kasacyjnej do Sądu Najwyższego. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wnosił o jej oddalenie, przytaczając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka, co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi jest ustosunkowanie się do problemu wykładni art. art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji (w obowiązującym obecnie od dnia 10 marca 2011 r. brzmieniu) - czy samo prawomocne skazanie za przestępstwo umyślne stanowi samą w sobie wystarczającą przesłankę do cofnięcia pozwolenia na broń osobie skazanej i co za tym idzie ustalenie takiego faktu pociąga w związku z treścią art. 18 ust. 1 pkt 2 omawianej ustawy obligatoryjny obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń - czy też, jak twierdzi skarżący, organ powinien okoliczność istnienia prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo umyślne traktować jako jedną z wielu innych przesłanek i dokonać w postępowaniu administracyjnym zbadania tej przesłanki pod kątem wystąpienia obawy, iż skarżący posiadając nadal pozwolenie na broń, stanowi zagrożenie dla siebie albo porządku prawnego lub bezpieczeństwa publicznego. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie organy Policji obu instancji prawidłowo zinterpretowały prawo – tu normę art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) w zw. z art. 18 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji i dokonały prawidłowej jej wykładni. Natomiast prezentowana w skardze wykładnia omawianego przepisu jest wadliwa i odnosi się do stanu prawnego sprzed dnia 10 marca 2011 r. Sam ustawodawca wprost w omawianej normie art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o broni i amunicji dokonał oceny osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe, zaliczając je do kategorii osób stanowiących zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Do tej samej kategorii ustawodawca zaliczył osoby skazane prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko niektórym wyszczególnionym typom przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji (art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. b). Norma omawianego przepisu art. 15 ust. 1 pkt 6 zbudowana jest z następujących zbiorów. Zbioru ogólnego, desygnowanego pojęciem "zagrożenie dla siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego" oraz dwóch podzbiorów – oznaczonych literami a) i b) i desygnowanych poprzez prawomocne skazania za popełnienie określonych typów przestępstw. Oba te podzbiory mieszczą się w zbiorze ogólnym. Zatem wypełnienie przez stronę dyspozycji zakreślonej w zbiorze a) lub b) automatycznie umieszcza ją w zbiorze ogólnym, czyli zbiorze osób stanowiących zagrożenie dla porządku lub bezpieczeństwa publicznego. Taka wykładnia przepisu zbieżna jest z tendencją ustawodawcy do pozbawienia dostępu do broni osób skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe bądź skazanych prawomocnym orzeczeniem sądu za nieumyślne przestępstwo przeciwko życiu i zdrowiu oraz przeciwko niektórym wyszczególnionym typom przestępstw przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji. Zatem do oceny, czy w danej sprawie istnieje przesłanka do cofnięcia pozwolenia na broń wystarczy ustalenie przez organ Policji, że dana osoba posiadająca pozwolenie na broń jest skazana za przestępstwo, o którym mowa w art. 15 ust. 1 pkt 6 lit. a) lub b) ustawy o broni i amunicji. Oczywiste jest także, że popełnione przez posiadacza broni przestępstwo nie musi mieć z bronią bezpośredniego związku. Organ Policji nie musi także uzasadniać istnienia zagrożenia, o której mowa w omawianym przepisie i w drodze postępowania dowodowego wykazywać związku pomiędzy faktem skazania, a zagrożeniem. W niniejszej sprawie bezsporne i oczywiste jest prawomocne skazanie H. S. za popełnienie przestępstwa umyślnego. Prawomocnym wyrokiem nakazowym z dnia [...] lutego 2013 r., sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w O. uznał H. S. winnym popełnienia czynu z art. 52 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1995 r. Prawo łowieckie, polegającego na tym, że oskarżony wszedł w posiadanie trofeum zwierzyny, w postaci wieńca jelenia byka o masie 4,96 kg, bezprawnie pozyskanego na terenie obwodu łowieckiego nr [...] będącego Ośrodkiem [...], działając na szkodę Skarbu Państwa reprezentowanego przez Nadleśnictwo [...]. Za czyn ten H. S. skazany został na karę grzywny. Nadmienić tu należy, iż nie jest to pierwsze naruszenie przez skarżącego Prawa łowieckiego. W aktach administracyjnych sprawy (k. 43) znajduje się wyrok Sądu Rejonowego w O. z dnia [...] października 2011 r. sygn. akt [...] warunkowo umarzający, na podstawie art. 66 § 1 i 2 oraz art. 67 § 1 Kk, postępowanie karne wobec H. S. o popełnienie występku z art. 52 Prawa łowieckiego. Okoliczność prawomocnego skazania za przestępstwo umyślne implikuje organ Policji do pozbawienia skarżącego posiadania broni palnej myśliwskiej. Cofnięcie prawa do posiadania broni jest w takim przypadku obligatoryjne i nie podlega uznaniu administracyjnemu. Z tych względów wszystkie zarzuty skargi są chybione. Nadto autor skargi abstrahuje od brzmienia obowiązujących w chwili wydawania decyzji przepisów ustawy o broni i amunicji, zaś swoją argumentacje buduje w oparciu o nieaktualny stan prawny. W ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zaskarżona decyzja jak i decyzja utrzymana nią w mocy są zgodne z prawem. Organ dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i jego subsumcji z przepisem prawa. Ustosunkowując się do podniesionego w skardze zarzutu nieuwzględnienia przez organ wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego, wskazać należy, iż istnienie w obrocie prawnym prawomocnego wyroku skazującego za popełnienie przestępstwa umyślnego, wprost implikuje organy Policji do wydania decyzji cofającej uprawienie do posiadania przez skarżącego broni palnej. Zatem podniesiona przez skarżącego próba wzruszenia tego prawomocnego wyroku poprzez działania w kierunku złożenia kasacji do Sądu Najwyższego i to nie bezpośrednio przez obrońcę zainteresowanego, nawet bez wykazania, do daty rozpoznania niniejszej sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, faktycznego wniesienia kasacji, nie może stanowić prawidłowo uzasadnionego wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego, tym bardziej, iż pochodzi on od zawodowego pełnomocnika. Nadto Komendant Główny Policji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji prawidłowo wskazał na przyczyny nie uwzględnienia tego wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nie dopatrzył się naruszenia prawa przez organy obu instancji przy podejmowaniu powyższych decyzji zarówno w zakresie skutkującym uchyleniem tych decyzji jak i stwierdzeniem nieważności i dlatego, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.