II SA/Wa 1653/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Walawski (spr.) Sędzia WSA Ewa Marcinkowska Sędzia WSA Andrzej Góraj Protokolant ref.staż. Eliza Kusy po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 stycznia 2011 r. sprawy ze skargi R. F. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na posiadanie broni palnej myśliwskiej oddala skargę Komendant Główny Policji, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 268a ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) oraz art. 18 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 15 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.) w dniu [...] sierpnia 2010 r. wydał decyzję nr [...], którą utrzymał w mocy decyzję Komendanta Policji z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] o cofnięciu R. F. pozwolenia na broń palną myśliwską do celów łowiecki. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał m.in., że organ pierwszej instancji cofnął przedmiotowe pozwolenie w związku z ostatecznym orzeczeniem lekarskim stwierdzającym, iż ww. nie posiada zdolności psychofizycznej do dysponowania bronią palną. Dalej organ podał, iż negatywne i ostateczne orzeczenie lekarskie jest niepodważalne i organy Policji nie mogą dokonywać jego dalszej oceny. Wynika to z przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. z 2000 r. Nr 79, poz. 898 z późn. zm.), a w szczególności z § 6, stosownie do którego wiążące dla organów Policji są orzeczenia lekarskie i psychologiczne, wydane wyłącznie przez lekarzy i psychologów upoważnionych do przeprowadzania badań osób ubiegających się o pozwolenie na broń lub posiadają takie pozwolenie. Decyzja Komendanta Głównego Policji stała się przedmiotem skargi wniesionej przez R. F. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżący zarzucił w skardze, iż organ wydając zaskarżoną decyzję naruszył przepisy postępowania, tj. art. 7, art. 77 § 1 Kpa oraz art. 2 Konstytucji RP w zw. § 2 ust. 5 i § 8 ust. 8 przedmiotowego rozporządzenia. Podnosząc powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji, zasądzenie kosztów postępowania, wystąpienie do Trybunału Konstytucyjnego z zapytaniem prawnym dot. zgodności z prawem § 2 ust. 5 i § 8 ust. przedmiotowego rozporządzenia, w przypadku uwzględnienia tego wniosku, skarżący wniósł o zawieszenie postępowania sądowego. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] września 2010 r., a także z orzeczenia psychologicznego nr [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. Komendanta Główny Policji w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i potrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako p.p.s.a., sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną. W świetle powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga nie mogła zostać uwzględniona, gdyż zaskarżona decyzja oraz utrzymaną nią w mocy decyzja organu pierwszej instancji są zgodne z prawem. Zdaniem Sądu, organy prowadzące postępowanie w niniejszej sprawie wyczerpująco ustaliły okoliczności faktyczne sprawy i przeprowadziły w tym zakresie postępowanie dowodowe zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i art. 77 Kpa) oraz z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej (art. 8 Kpa). Zgodnie z obowiązującymi przepisami, osoby ubiegające się o pozwolenie na broń, jak i te które pozwolenie to posiadają, muszą posiadać aktualne i wymagane prawem orzeczenie lekarskie i psychologiczne. Obowiązek ten wynika z art. 15 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 z późn. zm.), zgodnie z którym, pozwolenia na broń nie wydaje się osobom: 2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731, z 1998 r. Nr 106, poz. 668, z 1999 r. Nr 11, poz. 95 oraz z 2000 r. Nr 120, poz. 1268), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej; 3) wykazują istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego; W rozpoznawanej sprawie zaistniała przesłanka określona w pkt 2 powyżej przytoczonego przepisu. Skarżący, ostatecznym orzeczeniem lekarskim nr [...] (k. 151 akt administracyjnych) został uznany za osobę, która nie posiada zdolności fizycznej i psychicznej do dysponowania bronią w myśl art. 15 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (Dz. U. Nr 53, poz. 548 z późn. zm.). Ostateczne orzeczenia lekarskie wydawane w trybie § 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 49, poz. 898 z późn. zm. nie podlegają weryfikacji przez organy Policji w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie pozwolenia na broń i są dla nich wiążące. Związanie organów Policji ostatecznymi orzeczeniami lekarskimi i psychologicznymi wyklucza możliwość przeprowadzenia w przedmiotowym postępowaniu dowodu z opinii biegłego na okoliczności objęte treścią tych orzeczeń. Sąd nie uczynił zadość żądaniu skarżącemu i nie wystąpił do Trybunału Konstytucyjnego z pytaniem prawnym o zgodność § 2 ust 5 i § 8 ust 8 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 7 września 2000 r. w sprawie w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się lub posiadających pozwolenie na broń (Dz. U. Nr 79, poz. 898 ze zm.) bowiem w ocenie Sądu nie zachodziła taka konieczność. Wskazane przepisy dotyczą formy orzeczenia lekarskiego i Sąd rozpoznający niniejszą sprawę nie miał wątpliwości, co do ich zgodności z Konstytucją, a zatem brak było podstaw do wystąpienia z wnioskiem do Trybunału Konstytucyjnego. Sąd nie uwzględnił również wniosku skarżącego o przeprowadzenie dowodu z orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia [...] września 2010 r. oraz orzeczenia psychologicznego nr [...] z [...] sierpnia 2010 r. Należy wyjaśnić skarżącemu, iż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądowym ostateczne orzeczenie lekarskie i orzeczenie psychologiczne ma charakter wiążący dla organu, nie ma on uprawnień do kwestionowania jego prawidłowości. Stąd też, na dzień wydania zaskarżonej decyzji wiążące dla organu było negatywne orzeczenie z dnia [...] października 2010 r., stanowiące podstawę do wydania decyzji o cofnięciu pozwolenia na broń. Natomiast przedstawione przez skarżącego pozytywne orzeczenia zostały wydane w sierpniu i wrześniu 2010 r., a więc po wydaniu zaskarżonej decyzji, dlatego nie mogą być przedmiotem rozważań Sądu. Organ nie miał bowiem możliwości ustosunkowania się do nich, stąd też mogą one ewentualnie stanowić podstawę do ubiegania się o ponowne wydanie pozwolenia na broń palną. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 w zw. z art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.