II SA/Wa 1654/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bronisław Szydło (spr.), Sędzia Janusz Walawski, WSA, Asesor Jarosław Trelka, Protokolant Bogumiła Kobierska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2008 r. sprawy ze skargi T. Ś. na decyzję Prezesa Wojskowej Agencji Mieszkaniowej z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowa wydania decyzji o prawie zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym 1. – uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymaną nią w mocy decyzję organu I instancji 2. – zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej decyzją z dnia [...] lipca 2007 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej (tekst jednolity: Dz. U. z 2005 r. Nr 41, poz. 398 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Wojskowej Agencji Mieszkaniowej w S. z dnia [...] maja 2007 r., nr [...], wydanej na podstawie art. 104 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 23 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 116, poz. 1203 z późn. zm.), którą odmówiono T. Ś. decyzji o prawie do zamieszkiwania w lokalu mieszkalnym przy ul. [...] w Ś. W uzasadnieniu podał, że decyzją o przydziale osobnej kwatery stałej nr [...] z dnia [...] czerwca 1988 r. przyznano T. Ś. wraz z rodziną prawo zamieszkiwania w tym lokalu. Wprawdzie, w decyzji tej podano adres Ś., ul. [...], ale jest to ten sam lokal, a różnica ta jest wynikiem administracyjnej zmiany nazwy tej ulicy, na ulicę [...]. Lokal ten przyznano na czas nieoznaczony. Zgodnie z art. 23 ust. 1 powołanej ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, powołana decyzja nr [...] z dnia [...] czerwca 1988 r. pozostaje w mocy i nadal obowiązuje. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie T. Ś. wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji, zarzucając naruszenie art. 23 ust. 1 powołanej ustawy o zmianie ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP oraz niektórych innych ustaw, przez błędne przyjęcie, że stan jego uprawnień na dzień przydziału osobnej kwatery stałej w dniu 30 czerwca 1988 r. jest identyczny ze stanem jego uprawnień na dzień 30 czerwca 2004 r. Wyjaśnił, że decyzją o przydziale osobnej kwatery stałej nr [...] przyznano kwaterę przy ul. [...] (obecnie przy ul. [...]) w Ś. skarżącemu wraz z członkami jego rodziny: żoną H. oraz synem J. i córką A. Wyrokiem zaocznym z dnia 15 października 2003 r. Sądu Okręgowego w S. X Wydział Cywilny, Rodzinny – sygn. akt Xc-2129/2 orzeczono rozwód związku małżeńskiego T. Ś. i H. Ś. i nakazano eksmisję H. Ś. ze wspólnie zajmowanego mieszkania przy ul. [...] w Ś.. Z tych więc względów, powołany przepis art. 23 ust. 1 tej ustawy nie znajduje zastosowania wobec skarżącego. W odpowiedzi na skargę Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej, powołując się na ustalony stan faktyczny i prawny, wnosił o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) Sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej. Innymi słowy sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy, w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Rozpatrując skargę T. Ś. pod tym kątem, Sąd uznał, że jego skarga zasługuje na uwzględnienie. Jednak z innych przyczyn niż w skardze powołane, do czego Sąd był uprawniony postanowieniem art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). Prezes Wojskowej Agencji Mieszkaniowej i dyrektorzy oddziałów regionalnych Agencji, podejmujący decyzję administracyjną w sprawach gospodarowania zasobami mieszkaniowymi Agencji, są związani rygorami procedury administracyjnej, co wynika wyraźnie z przepisu art. 13 ust. 6 powołanej ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Prezes WAM, jak i Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. winni więc przestrzegać dochodzenia do prawdy materialnej (art. 7 k.p.a.), a więc podejmować wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Byli zobowiązani do należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogły mieć wpływ na ustalenie jej praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego (art. 9 k.p.a.). Musieli wreszcie w sposób wyczerpujący zebrać, rozpatrzyć i ocenić cały materiał dowodowy (art. 77 § 1, art. 80 k.p.a.) oraz uzasadnić swoje rozstrzygnięcie według wymagań określonych w art. 107 § 3 k.p.a. W niniejszej sprawie Prezes WAM, jak i Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. dopuścili się naruszenia wszystkich tych reguł procesowych, w stopniu w jakim mogło to mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czego dowodem są przede wszystkim uzasadnienia obu decyzji. Sprowadzają się one wyłącznie do przytoczenia okoliczności faktycznych, które w ocenie tych organów wpłynęły na odmowę, nie wspominają natomiast o tych, o których rozstrzygnięcie zwracał się skarżący. W rozpoznawanej sprawie nie budzi bowiem wątpliwości fakt, że skarżący wnioskiem z dnia 5 kwietnia 2005 r., adresowanym do Dyrektora Oddziału Regionalnego WAM w S., zwrócił się o wydanie decyzji o prawie zamieszkania w lokalu mieszkalnym nr [...] w budynku przy ul. [...] w Ś., skarżącego oraz jego córki A. (ur. [...].) oraz syna G. (ur. [...].), opróżnienia tego lokalu przez jego byłą żonę H. oraz syna J. Bezspornym jest w sprawie, że Prezes WAM oraz Dyrektor Oddziału Regionalnego WAM w S. do tych żądań się nie ustosunkowali. Dlatego też Sąd, uznając, że przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu pierwszej instancji naruszono reguły procedury administracyjnej, stwierdził uzasadnioną podstawę do uwzględnienia skargi i na podstawie art. 151 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.