II SA/Wa 1654/09

1 Dnia 27 stycznia 2010 r. 1 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: 2 3 Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Kołodziej 4 po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. C. na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] września 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia specjalnego postanawia - umorzyć postępowanie. Prezes Rady Ministrów decyzją z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku K. C. z dnia [...] kwietnia 2009 r. w sprawie przyznania emerytury specjalnej, działając na podstawie art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (t. j. Dz. U. z 2004 r. Nr 39, poz. 353 z późn. zm.), odmówił wnioskodawcy przyznania ww. świadczenia. Pismem z dnia [...] lipca 2009 r. K. C. złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy od przedmiotowej decyzji. Prezes Rady Ministrów nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku K. C. i decyzją z dnia [...] września 2009 r. nr [...], działając na podstawie art. 138 par. 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] lipca 2009 r. W uzasadnieniu ww. decyzji Prezes Rady Ministrów wskazał, iż zgromadzone w sprawie dokumenty nie stanowią szczególnego przypadku dającego podstawę do przyznania wnioskodawcy emerytury specjalnej. Organ wskazał, że przywilej wsparcia, ze strony państwa, w postaci świadczenia specjalnego, jest przyznawany autorytetom, których osiągnięcia i dorobek są uzasadnione i cenione w kraju i za granicą. Prezes RM wyjaśnił, iż podstawą uzyskania świadczenia specjalnego przyznawanego przez Prezesa Rady Ministrów w trybie szczególnym są przede wszystkim udokumentowane okoliczności, które wskazują, że wnioskodawca podczas swojej działalności, np. politycznej, sportowej, naukowej, społecznej, gospodarczej położył wybitne zasługi dla rozwoju kraju, a jego obecna sytuacja socjalno-bytowa jest rażąco niesprawiedliwa w odniesieniu do jego dokonań, natomiast w przedmiotowej sprawie taka zależność nie występuje. Pismem z dnia 08 września 2009 r. K. C. wniósł skargę na ww. decyzję Prezesa Rady Ministrów. W odpowiedzi na skargę Prezes Rady Ministrów wniósł o jej oddalenie. W dniu 25 stycznia 2010 r. (data prezentaty Sądu) Urząd Stanu Cywilnego w K. przesłał do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie odpis skrócony aktu zgonu skarżącego, z którego wynika, że K. C. zmarł [...] października 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 161 par. 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania. W myśl art. 161 par. 2 ww. art., postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym. W rozpoznawanej sprawie K. C. wniósł skargę na decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] września 2009 r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Rady Ministrów z dnia [...] lipca 2009 r. nr [...], odmawiającą przyznania ww. emerytury specjalnej. Z nadesłanego przez Urząd Stanu Cywilnego w K. odpisu skróconego aktu zgonu skarżącego wynika, że K. C. zmarł [...] października 2009 r. Świadczenie specjalne, w trybie określonym przez ustawę o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, jest uprawnieniem o charakterze osobistym i wygasa z chwilą śmierci. Ponadto z akt sprawy nie wynika, aby udział w sprawie zgłosiła osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik niniejszego postępowania. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 161 par. 1 pkt 2 w zw. z art. 161 par. 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł, jak w sentencji postanowienia.