II SA/Wa 1656/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Kwiecińska (spr.), Sędziowie WSA Piotr Borowiecki, Iwona Maciejuk, , Protokolant spec. Monika Gieroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 maja 2017 r. sprawy ze skargi K. B. na decyzję Ministra Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] lipca 2016 r.; 2. zasądza od Ministra Cyfryzacji na rzecz skarżącego K.B. kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Minister Cyfryzacji decyzją z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23 ze zm.) oraz art. 23 ust. 1 pkt 4 w związku z z art. 6 ust. 2 i 3 i art. 25 ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2016 r., poz. 352) oraz w związku z art. 1 ust. 1 i art. 26 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ochronie danych osobowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 922) utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] lipca 2016 r. w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na ponowne wykorzystanie informacji sektora publicznego. W dniu 17 czerwca 2016 r. do Ministra Cyfryzacji wpłynął wniosek K.B. o udostępnienie, na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, kopii treści raportu z audytu wybranych obszarów zarządzania systemami i zasobami IT w zakresie ePUAP, realizowanych w ramach projektu Budowa Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej – ePUAP2, przygotowany na podstawie umowy nr [...] zawartej pomiędzy Ministrem Cyfryzacji a Centralnym Ośrodkiem Informatyki w dniu [...] grudnia 2015 r. Minister Cyfryzacji decyzją z dnia [...] lipca 2016 r. odmówił wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego. Minister wskazał, że w następstwie dokonanej analizy oraz w oparciu o prezentowane stanowisko orzecznictwa i doktryny zasadne jest ograniczenie dostępu do informacji zawartych w raporcie z audytu wybranych obszarów zarządzania systemami i zasobami IT w zakresie ePUAP, realizowanych w ramach projektu Budowa Elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej – ePUAP2 w zakresie dotyczącym szczegółowych danych technicznych oraz danych osobowych osób fizycznych. K.B. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej wspomnianą decyzją. Minister Cyfryzacji rozpatrując sprawę ponownie, w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] sierpnia 2017 r. stwierdził, że wniosek strony nie zasługuje na uwzględnienie. Bezpodstawne są, zdaniem organu, zarzuty naruszenia art. 7, art. 8, art. 10 § 1, art. 74 § 2 w zw. z art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 k.p.a., czy też oparcia decyzji na dokumentach niezawartych w aktach sprawy, braku zebrania kompletnych akt i dokładnego wyjaśnienia sprawy. Organ wyjaśnił, że pisma z dnia 3 czerwca 2016 r. oraz z dnia 16 czerwca 2016 r., które, zdaniem wnioskodawcy, powinny się znajdować w aktach sprawy, nie mogą się tam znajdować, ponieważ do niniejszej sprawy nie należą. Sprawę rozpoczął wniosek z dnia 17 czerwca 2016 r., a więc chociażby z samego porównania dat wynika, iż nie są to pisma dotyczące przedmiotowej sprawy administracyjnej. Żadne dokumenty nie zostały z akt arbitralnie usunięte, bowiem są to dokumenty należące do innej sprawy. Organ nie zgodził się z twierdzeniem, że w aktach sprawy powinien znajdować się pełny raport z audytu, o ponowne wykorzystanie którego strona występuje. W związku z ochroną niektórych danych zawartych w raporcie, wnioskodawca otrzymał raport w wersji niepełnej (z zaczernieniami). Nielogiczne i niecelowe byłoby zamieszczanie raportu w aktach sprawy bez żadnych ograniczeń. Doprowadziłoby do sytuacji, w której strona korzystając z uprawnień, o których mowa w art. 73 k.p.a., uzyskałby dostęp do informacji wrażliwych, do których dostępu nie uzyskała składając wniosek. Wydając decyzję w I instancji, jak i rozpatrując wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, Minister dysponował pełną wersją raportu, a dokonane ograniczenie udostępnienia informacji wrażliwych, zarówno na wniosek, jak i w aktach sprawy organ uznał za całkowicie uzasadnione. Pełna wersja raportu powinna być dostępna, w ocenie Ministra, jedynie na żądanie uprawnionych organów kontrolnych bądź sądu i wyłącznie do ich wiadomości. Za zasadne organ uznał spostrzeżenie, iż w aktach sprawy nie została uwidoczniona metryka sprawy. Powyższe wynika z faktu, iż metryka jest stale aktualizowana w systemie elektronicznym EZD i włączana jest do akt po ostatecznej aktualizacji. Jednocześnie organ zaznaczył, iż w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 24 § 1 k.p.a. (wyłączenie pracownika). W ocenie Ministra, w świetle ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, nie ma możliwości zarówno innego sformułowania rozstrzygnięcia w analizowanym stanie faktycznym, jak i wydania decyzji odmownej, przy czym nie istnieje możliwość uczynienia tego "w częściowym zakresie". Przedmiotem wniosku jest kopia raportu i nie może ona zostać, w ocenie Ministra, przekazana lub ponownie wykorzystywana w całości. Z tej przyczyny organ wydał decyzję odmowną. Jednak biorąc pod uwagę, iż część raportu może być ponownie wykorzystywana (nie zawiera danych wrażliwych), Wnioskodawcy udostępniono kopię raportu, zaczerniając fragmenty niepodlegające udostępnieniu. Organ wyjaśnił, iż niezaczernione fragmentu raportu mogą być ponownie wykorzystywane przez wnioskodawcę bez określenia warunków ponownego wykorzystywania. W ocenie organu pozbawiony podstaw jest również zarzut naruszenia art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Kryterium bezpieczeństwa, zastosowane w treści art. 61 ust. 3 Konstytucji RP, stanowi jeden z elementów ograniczających prawo do uzyskania informacji i ma znaczenie w niniejszej sprawie. Minister podkreślił, iż nie można uznać, aby art. 5 u.d.i.p. zawierał wyczerpujący katalog przyczyn, które w konkretnej sprawie mogą uzasadniać konieczność ograniczenia dostępu do informacji wytworzonych, odnoszących się czy będących w posiadaniu podmiotów publicznych. Istnieją bowiem również inne, niż wymienione w tym przepisie ustawowym, wartości, których ochrona uzasadnia – w świetle art. 61 ust. 3 Konstytucji – zastosowanie tego typu ograniczeń. Wskazany pogląd nie stracił na aktualności na gruncie obecnie obowiązujących przepisów dotyczących dostępu do informacji, w szczególności w odniesieniu do art. 6 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego. Minister nie zgodził się z wnioskodawcą, że kreuje ograniczenia konstytucyjnych praw i wolności w sposób oderwany od treści ustawowych ograniczeń. Żądane przez stronę informacje (zaczernione w I instancji) stanowią opis funkcjonowania szeregu narzędzi technicznych oraz infrastruktury technicznej, która zapewnia prawidłowe funkcjonowanie całego systemu. Pomimo że na gruncie ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego analizowany raport stanowi informację sektora publicznego, w stosunku do tego dokumentu uzasadnione jest częściowe ograniczenie jego dostępu z powodu potrzeby zapewnienia bezpieczeństwa i integralności narzędzia informatycznego przed nieuprawnioną ingerencją. Udostępnianie informacji technicznych może prowadzić do ujawnienia danych mających istotny wpływ na bezpieczeństwo narzędzia informatycznego, a w konsekwencji – zgromadzonych w nim danych osobowych. Organ nie zgadza się z twierdzeniem, że dane, których ponownego wykorzystywania odmówiono, są danymi ogólnodostępnymi. Bezpodstawne jest twierdzenie, że Minister podawał te dane do publicznej wiadomości. Okoliczność, iż wnioskodawca uważa, iż ma możliwość wydedukowania określonych informacji, nie przesądza o możliwości ich udostępniania czy rozpowszechniania. Wśród powszechnie dostępnych materiałów na temat analizowanego raportu nie ma danych, które zostały zaczernione. Gdyby zaś takie dane się pojawiły, nie odbyłoby się to za zgodą Ministra. Bezpodstawny jest również zarzuty naruszenia art. 6 ust. 1 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego w zw. z art. 39 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych oraz art. 5 ust. 4 ustawy o ochronie informacji niejawnych. Kwestia ochrony danych osobowych była przedmiotem wnikliwej analizy w postępowaniu w I instancji. Bezpieczeństwo danych osobowych zgromadzonych w systemie jest przedmiotem ochrony Ministra - stąd wydanie decyzji odmownej. Organ stwierdził, iż przeprowadził analizę kompetencji decyzyjnej osób, co do których odmówił ujawnienia informacji. Daje ona pełne prawo do uznania, iż osoby, których dane uległy zaczernieniu, nie są osobami pełniącymi funkcje publiczne, w szczególności osoby te nie dysponują majątkiem państwowym i nie podejmują decyzji w imieniu organu. Bezpodstawny jest zarzut niestwierdzenia, że w sprawie mamy do czynienia z informacją o charakterze "zastrzeżonym" w rozumieniu ustawy o ochronie informacji niejawnych. Raport nie jest opatrzony klauzulą w rozumieniu przepisów o ochronie informacji niejawnych i nie jest możliwe nadanie takiej klauzuli na obecnym etapie. Reasumując, organ stwierdził, że brak jest podstaw do nieograniczonego dostępu do raportu. Za zasadne należy uznać utrzymanie w mocy decyzji z dnia [...] lipca 2016 r., tj. ograniczenie dostępu do informacji zawartych w raporcie w zakresie dotyczącym szczegółowych danych technicznych oraz danych osobowych osób fizycznych. K.B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na wskazaną decyzję Ministra Cyfryzacji. Skarżący zarzucił organowi naruszenie przepisów: ‒ art. 23 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego poprzez nierozważenie, w jakiej części raport może zostać ponownie wykorzystywany, ‒ art. 6 ust. 2 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego poprzez błędną wykładnię i nieprawidłowe przyjęcie, że osoby pełniące kierownicze stanowiska i działające w imieniu podmiotu wykonującego zadania publiczne nie pełnią funkcji publicznych, a ich dane podlegają ochronie, ‒ art. 2, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez kreowanie ograniczeń konstytucyjnych praw i wolności w sposób oderwany od treści ustawowych ograniczeń tych praw i kreowanie nowych (nieznanych ustawodawstwu) ograniczeń, ‒ art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej, w szczególności zaś niepodjęcie przez organ niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, czym naruszono zasadę wnikliwego wyjaśnienia sprawy, poprzez niezebranie w sprawie kompletnych akt sprawy stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, ‒ art. 10 § 1, art. 74 § 2 w zw. z art. 75 § 1 k.p.a. poprzez naruszenie prawa do zajęcia stanowiska wobec całości dowodów i żądań zawartych w aktach sprawy poprzez arbitralne usunięcie z udostępnionych akt sprawy wybranych przez organ dokumentów stanowiących źródło faktów znanych organowi z urzędu, ‒ art. 6 ust. 1 ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego w zw. z art. 39 ust. 2 ustawy o ochronie danych osobowych poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie w odniesieniu do chronionych informacji na temat sposobu zabezpieczenia danych osobowych przetwarzanych w systemie komputerowym (tajemnica informatyczna), ‒ art. 5 ust. 4 ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych poprzez błędną wykładnię i niezastosowanie w sprawie poprzez niestwierdzenie, że w sprawie mamy do czynienia informacją o charakterze "zastrzeżonym", której nieuprawnione ujawnienie może mieć szkodliwy wpływ na wykonywanie przez Ministra i inne jednostki organizacyjne zadań w zakresie bezpieczeństwa publicznego, ‒ art. 7 k.p.a. w zakresie w jakim przepis ten nakazuje organowi podjąć, w toku sprawy, wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, ‒ art. 8 k.p.a. w zakresie w jakim przepis ten nakazuje organowi prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, poprzez podjęcie rozstrzygnięcia bez dokładnego wyjaśnienia jego motywów i przesłanek. Skarżący wniósł o uchylenie decyzji Ministra Cyfryzacji z dnia [...] sierpnia 2016 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania. Zdaniem skarżącego organ nie rozważył, w jakiej części raport może zostać ponownie wykorzystywany. Minister rozpatrując sprawę, winien dokonać wyważenia, w jakiej części raport z audytu ePUAP może a w jakiej nie może stanowić przedmiot ponownego wykorzystania. Istnieje część raportu, która nie może zostać udostępniona. Skarżący oczekuje jednak przekazania do ponownego wykorzystania informacji z sektora publicznego tej części raportu, która może być przedmiotem ponownego wykorzystania informacji z sektora publicznego. Minister powinien dokonać oceny, czy zachodzi konieczność ustalenia warunków ponownego wykorzystywania i w takim przypadku przedstawi ofertę albo poinformuje o braku warunków ponownego wykorzystywania informacji sektora publicznego przez wnioskodawcę. W odniesieniu do drugiej części wnioskowanej informacji Minister powinien odmówić, w drodze decyzji, wyrażenia zgody na ponowne wykorzystywanie informacji sektora publicznego (art. 23 ust. 1 pkt. 4 ustawy) oraz dokonać wyważenia, czy jest to konieczne, szczegółowo uzasadniając swoje stanowisko. Skarżący podkreślił, że nie każda tajemnica będzie uzasadniać odmowę jej udostępnienia. Znaczenie danej tajemnicy musi być bowiem proporcjonalnie większe niż racje przemawiające za przekazaniem danej informacji. Wskazanych kwestii organ nie rozważył w żadnym zakresie. Podniesione naruszenia mają, zdaniem skarżącego, oczywisty i decydujący wpływ na wynik sprawy, bowiem inny zakres informacji powinien być przekazany do ponownego wykorzystania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując twierdzenia zawarte w treści uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1066), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Skarga analizowana pod tym kątem zasługuje na uwzględnienie, lecz z innych powodów, aniżeli wskazane w skardze. Zezwala na to treść art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), w myśl którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą. Sąd nie może jednak wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2), o czym będzie mowa niżej. Prawo dostępu do informacji publicznej jest gwarantowane konstytucyjnie jako podstawowe prawo obywateli. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, a ponadto o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Zgodnie z art. 61 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenie powyższego prawa może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. W dniu 16 czerwca 2016 r. weszła w życie powołana na wstępie ustawa o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego. Zgodnie z art. 2 tej ustawy, przez informację sektora publicznego należy rozumieć każdą treść lub jej część, niezależnie od sposobu utrwalenia, w szczególności w postaci papierowej, elektronicznej, dźwiękowej, wizualnej lub audiowizualnej, będącą w posiadaniu podmiotów, o których mowa w art. 3 (m.in. jednostki sektora finansów publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych /Dz. U. z 2013 r. poz. 885 ze zm./ – pkt 1 powołanego art.). W uzasadnieniu do projektu ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego (Sejm RP VIII kadencji, nr druku 141) ustawodawca wskazał, iż pojęcie "informacji sektora publicznego" zawartej w projekcie należy odnieść do pojęcia "dokumentu" w rozumieniu art. 2 pkt 3 dyrektywy 2003/98/WE, który stanowi przedmiot ponownego wykorzystywania. Prawodawca UE poszerzając zakres podmiotów udostępniających lub przekazujących informacje sektora publicznego w celu ponownego wykorzystywania, jednocześnie rozszerzył zakres przedmiotowy katalogu dokumentów udostępnianych w celu ponownego wykorzystania, to jest będących w posiadaniu bibliotek (w tym naukowych), muzeów i archiwów. Biorąc pod uwagę przedstawioną wyżej szeroką interpretację informacji sektora publicznego, należy uznać, że dokumenty – w rozumieniu art. 2 dyrektywy 2003/98/WE – będące w posiadaniu tych podmiotów, takie jak: materiały biblioteczne, materiały archiwalne oraz muzealia nie stanowią informacji publicznej. Zasadnicza część tych zasobów wykracza bowiem poza pojęcie informacji publicznej określonej w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Statusu informacji publicznej nie posiadają co do zasady materiały biblioteczne oraz muzealia. Za informację publiczną mogą natomiast zostać uznane niektóre materiały archiwalne, o ile "dotyczą spraw publicznych". Należy zauważyć, iż większość zasobów będących w posiadaniu bibliotek, archiwów i muzeów tej cechy aktualności nie posiada. Zasoby te natomiast mieszczą się w pojęciu "dokument" (art. 2 pkt 3 dyrektywy 2003/98/WE), które opiera się na kryterium treściowym ("dokument oznacza jakąkolwiek treść niezależnie od zastosowanego nośnika"). Definicja informacji sektora publicznego stanowi zatem odzwierciedlenie definicji dokumentu, o której mowa w art. 2 pkt 3 dyrektywy 2003/98/UE, i jest szersza niż pojęcie informacji publicznej, o której mowa w art. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Tym samym w zakresie pojęcia "informacji sektora publicznego" zawiera się informacja publiczna oraz inne treści będące w posiadaniu podmiotów, które udostępniają lub przekazują w celu ponownego wykorzystywania, które wykraczają poza zakres pojęcia informacji publicznej. W świetle art. 7 ust. 1 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego, przepisy ustawy nie naruszają prawa dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania, ani przepisów innych ustaw określających zasady, warunki i tryb dostępu do informacji będących informacjami sektora publicznego. Prawodawca wyjaśniając ratio legis wskazanej regulacji prawnej podniósł, iż projekt ustawy o ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego nie określa własnych zasad dostępu do informacji. Dostęp do informacji publicznej jest realizowany na przykład na zasadach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. Dostęp ten nie oznacza automatycznego prawa do ponownego wykorzystywania, poza wyjątkami określonymi w projekcie ustawy (np. BIP). W celu wyeliminowania jakichkolwiek wątpliwości projekt w art. 7 ust. 1 wprowadza zasadę, że ponowne wykorzystywanie nie narusza prawa dostępu do informacji publicznej ani wolności jej rozpowszechniania oraz innych ustaw określających zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami sektora publicznego (art. 1 ust. 3 dyrektywy 2013/37/UE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 czerwca 2013 r.). Analiza powyższych przepisów, przy uwzględnieniu woli samego twórcy ustawy, prowadzi do wniosku, iż ponowne wykorzystanie informacji przez użytkownika (w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji), może obejmować informację publiczną, która została już udostępniona lub podlega udostępnieniu, albowiem celem jest jej ponowne wykorzystanie komercyjne lub niekomercyjne w celu innym niż pierwotny cel publiczny. Oznacza to, iż informacja będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego (art. 3 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego), aby mogła być ponownie wykorzystana, musi pierwotnie służyć celowi publicznemu. Innymi słowy powinna posiadać walor informacji publicznej, za wyjątkiem informacji (rozumianej jako dokument, o którym mowa w art. 2 pkt 3 powołanej dyrektywy 2003/98/WE) stanowiącej zasób bibliotek, archiwów i muzeów, gdyż te, służąc celowi publicznemu, niejednokrotnie nie mogą zostać zakwalifikowane jako informacja publiczna na gruncie przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Zatem nie może podlegać ponownemu wykorzystaniu informacja, która pierwotnie nie występowała w przestrzeni publicznej. Odmienna interpretacja powołanych przepisów prowadziłaby do wniosku, iż skoro podlega ponownemu wykorzystaniu każda treść lub jej część będąca w posiadaniu podmiotu zobowiązanego, bez względu na to, czy dotyczy spraw publicznych, czy też nie, przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej straciłyby rację bytu. Wnioskodawca na gruncie ustawy o ponownych wykorzystaniu informacji sektora publicznego uzyskałby dostęp do informacji, której nie otrzymałby w oparciu o przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej, np. dokumentu prywatnego. Niewątpliwie nie było celowym zabiegiem legislacyjnym prawodawcy wprowadzanie takich rozwiązań prawnych, aby ponownemu wykorzystaniu podlegała informacja, która pierwotnie nie służyła celom publicznym. Ustawodawca dał temu wyraz w art. 7 ust. 1 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji. W doktrynie wskazuje się, iż każdy dostęp do jakiegokolwiek dokumentu urzędowego czy udzielenie informacji na wniosek jest wykorzystaniem w innym celu niż ten, do którego dokument czy informacja zostały pierwotnie przeznaczone (por. M. Jaśkowska, Jakość i spójność rozwiązań prawnych w świetle nowelizacji ustawy o dostępie do informacji publicznej, w: Kryzys prawa administracyjnego, pod red. D.R. Kijewskiego, P.J. Suwają, t. l, Warszawa 2013). Natomiast w art. 2 ust. 2 ustawy o ponownym wykorzystaniu informacji nacisk przez ustawodawcę jest położony na pojęcie celów komercyjnych lub niekomercyjnych innych niż pierwotny publiczny cel, dla którego informacja została wytworzona, a nie w ogóle inny cel. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2015 r., sygn. akt l OSK 1332/14, stwierdził, iż w doktrynie wskazuje się na konieczność odrzucenia definiowania pojęcia ponownego wykorzystywania informacji publicznej za pomocą wykładni językowej art. 23a ustawy o dostępie do informacji publicznej (por. Bogusław Banaszak, Michał Bernaczyk, Konsultacje społeczne i prawo do informacji o procesie prawotwórczym na tle Konstytucji RP oraz postulatu "otwartego rządu", ZNSA 2012, nr 4, s. 29). Prawo dostępu do informacji publicznej celem ponownego wykorzystywania jest publicznym prawem podmiotowym, który gwarantuje uzyskanie informacji publicznej w określonym celu. Celem tym jest osiągnięcie przez wnioskodawcę szeroko pojętej "korzyści". Sięga on zatem dalej niż zapewnienie przejrzystości procesu decyzyjnego i działań państwa oraz stworzenia obywatelom realnych możliwości wykorzystywania i obrony swych konstytucyjnych praw wobec władzy publicznej. W związku z powyższym należy dokonywać takiej wykładni pojęcia ponownego wykorzystywania informacji publicznej, która w większym stopniu uwzględniałaby dyrektywy systemowe i celowościowe. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że rozpatrzenie wniosku K.B. z dnia 16 czerwca 2016 r. o udostępnienie w celu ponownego wykonania informacji sektora publicznego poprzez jednorazowe przekazanie kopii treści ww. raport z audytu wybranych obszarów zarzadzania systemami i zasobami IT w zakresie e PUAP wymagało w pierwszej kolejności przeanalizowania przez organ charakteru prawnego żądanej informacji, a mianowicie przeanalizowania tego, czy informacja ta ma walor informacji publicznej w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej, od tego bowiem zależy dostęp do żądanej informacji. Uważna lektura zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...] lipca 2016 r. nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, czy kwestia ta w ogóle była przedmiotem oceny organu. Wydaje się raczej, że organ stoi na stanowisku, iż charakter prawny żądanej informacji nie jest okolicznością prawnie relewantną w postępowaniu toczonym na gruncie ustawy z dnia 25 lutego 2016 r. o ponownym wykorzystaniu informacji sektora publicznego. Do takiej konkluzji prowadzi Sąd zawarte na stronie czwartej decyzji z dnia [...] lipca 2016 r . stwierdzenie, iż organ rozpatrując wniosek skarżącego z dnia 8 maja 2016 r. złożony w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej a dotyczący udostępnienia w wersji zanonimizowanej przedmiotowego raportu, przyjął, że żądana informacja nie stanowi informacji publicznej w porozumieniu u.d.i.p, jednakże pomimo tego udostępnił wnioskodawcy raport w wersji zanonimizowanej Opisane niekonsekwentne działanie organu wskazuje na potrzebę ponownego przeanalizowania wniosku z dnia 16 czerwca 2016 r, przy czym w pierwszej kolejności Minister Cyfryzacji winien rozważyć kwestię charakteru prawnego żądanej informacji, a następnie w zależności od dokonanych ustaleń załatwić sprawę. Mając zatem na względzie, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ja decyzja z dnia [...] lipca 2016 r wydane zostały z naruszeniem prawa procesowego, a mianowicie art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 P.p.s.a., w myśl którego do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdu do Sądu strony oraz równowartość zarobku utraconego w skutek stawiennictwa w Sądzie. W niniejszej sprawie skarżący poniósł koszty sądowe w wysokości 200 zł.