II SA/Wa 1658/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA - Adam Lipiński po rozpoznaniu w dniu 26 października 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. R. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. R. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie W. R., reprezentowany przez adwokata A. L., uczynił decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] sierpnia 2009 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną myśliwską. W skardze pełnomocnik skarżącego zawarł również wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. Uzasadniając to żądanie podniósł, iż odstąpienie od wstrzymania zaskarżonej decyzji spowoduje obligatoryjną utratę przez skarżącego członkowstwa w Polskim Związku Łowieckim, które nierozłącznie powiązane jest z prawem do posiadania broni. Następnie stwierdził, że w przypadku wydania wyroku uniewinniającego w sprawie karnej toczącej się przeciwko skarżącemu przez Sądem Okręgowym w K. będzie on zmuszony do przeprowadzenia ponownej procedury uzyskania członkowstwa w PZŁ i uzyskania pozwolenia na posiadanie broni, a czynności te, jak zaznaczył, zajmą co najmniej kilka lat i mogą, zważywszy na wiek skarżącego, wywołać daleko idące skutki. Podkreślił również, że zgodnie z art. 22 ustawy o broni i amunicji, osoba, która utraciła uprawnienie do posiadania broni zobowiązania jest niezwłocznie zbyć broń i amunicję do tej broni lub ją złożyć wraz z amunicją do depozytu właściwego organu Policji na koszt własny. Odnosząc powyższą regulację do sytuacji skarżącego pełnomocnik stwierdził, że jego mocodawca jest wieloletnim myśliwym, a posiadana przez niego broń ma wartość sentymentalną oraz kolekcjonerską. Z tych względów, w ocenie, pełnomocnika, wyzbycie się tej broni bądź jej złożenie do depozytu może pociągnąć dla skarżącego nieodwracalne skutki (sprzedaż, uszkodzenie). W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu uznał, iż wniosek o wstrzymanie jest niezasadny. Przywołując regulację art. 61 § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził, że przepis ten stanowi wyjątek od zasady wykonalności decyzji ostatecznych i jako taki winien być interpretowany ściśle. Zdaniem pełnomocnika, skarżący nie wskazał żadnej okoliczności uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśl art. 61 § 3 tej ustawy, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeśli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Rozpoznając niniejszy wniosek należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż wymieniony w powyższym przepisie katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia jest zamknięty. Ustawodawca szczegółowo i rygorystycznie wyznaczył podstawy wstrzymania wykonania decyzji, uzależniając tę możliwość od wykazania istnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Niewykonywanie ostatecznych aktów administracyjnych jest bowiem stanem niepożądanym, zaś prawo wnoszenia skarg do sądu administracyjnego nie może zakłócać prawidłowego funkcjonowania procesu stosowania i realizowania norm prawa administracyjnego. Oznacza to zatem, iż o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Podkreślić należy, iż instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powołana została do tymczasowej ochrony przed negatywnymi i nieodwracalnymi skutkami, jakie mogłaby dla strony wywołać taka decyzja, zanim zostanie zbadana przez sąd administracyjny pod kątem legalności. Wniesienie wniosku nie oznacza jednak automatyzmu w blokowaniu realizacji praw i obowiązków wynikających z decyzji administracyjnej. Sąd ocenia jedynie, czy podane przez stronę okoliczności w istocie wskazują na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym celu strona skarżąca winna tak określić ewentualną szkodę i wskazać na skutki, które trudno będzie odwrócić, by Sąd mógł stwierdzić w oparciu o konkretne dane, że jej wielkość może być znaczna, a skutki wykonania decyzji istotnie trudne do odwrócenia. Analiza powołanych przez skarżącego we wniosku okoliczności nie daje podstaw do stwierdzenia, iż w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 powołanej ustawy, umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazuje, iż wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje utratę przez niego członkowstwa w Polskim Związku Łowieckim i narazi go na konieczność przeprowadzania długotrwałych procedur mających na celu zarówno uzyskanie pozwolenia na broń, jak i członkowstwa w ww. Związku. Jednocześnie skarżący wskazuje, że wykonanie nałożonych na niego ustawowych obowiązków w zakresie złożenia broni do depozytu lub jej zbycia może doprowadzić do nieodwracalnych skutków w postaci sprzedaży broni lub jej uszkodzenia. Należy jednak zaznaczyć, iż utrata członkowstwa w Polskim Związku Łowieckim oraz obowiązek złożenia broni do depozytu nie wywołują nieodwracalnych skutków. Skarżący może bowiem ponownie ubiegać się o utracone członkowstwo w PZŁ, a zamiast sprzedaży posiadanej broni złożyć ją do depozytu. Natomiast podnoszona przez skarżącego czasochłonność koniecznych do przeprowadzenia procedur administracyjnych nie jest tożsama z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można również zgodzić się ze skarżącym, że złożenie broni do depozytu może prowadzić do jej uszkodzenia. Wbrew twierdzeniom skarżącego złożenie broni do depozytu nie oznacza utraty kontroli nad jej stanem technicznym, a skarżący ma w tym zakresie przyznane prawo dostępu do zdeponowanej broni (§ 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 9 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad deponowania i niszczenia broni i amunicji w depozycji Policji, Żandarmerii Wojskowej lub organu celnego oraz stawki odpłatności za ich przechowywanie w depozycie Dz. U. Nr 152, poz. 1609). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w postanowieniu.